In tranen omdat het eind daar is
Om wat we los moesten laten
Zeven zinnen bleven uit
De stilte leek er te praten

Die avond voor eeuwig de laatste
De zevende hemel bloedde
Zilver drijvend op het water
en die allerlaatste zoenen

Vaarwel… Ik zal je zien
Slechts een kompas en de winden.
Zeven sloten tegelijk
Maar ik zal mezelf weer vinden

Vette jaren, nostalgie
Zeven verschillende kleuren
M’n ego, m’n fantasieën
Gedachten die ons verscheurden

Zeven jaren bij elkaar
Zeven deugden, niet te doen
Zeven zonden doen me pijn
Maar ik zal mezelf ooit weer zijn

In tranen omdat het eind daar is
Om wat we los moesten laten
Zeven zinnen bleven uit
De stilte leek er te praten

Die avond voor eeuwig de laatste
De zevende hemel bloedde
Zilver drijvend op het water
en die allerlaatste zoenen

Het is nu zeven jaren later
en vandaag proef ik nog steeds die zoenen
Het is nu zeven jaren later
en nog steeds proef ik die zoenen

Het openingslied van onze theatershow. Gelijk na de eerste show kwamen de vragen van vaste fans: Wat was dat voor liedje? Heet dat ‘Zeven’? En waarom staat dat dan niet op het album, als dat nota bene dezelfde titel draagt? Het is een lang verhaal:

41 jaar geleden… (oh, wordt het weer zo’n lang verhaal, Jan)…toen ik geboren werd, werden de Volendamse zanglijnen en manier van zingen al vergeleken met de Portugese Fado. In de muziek van The Cats was dit terug te horen in de zangtechniek van Piet Veerman en in de muziek van BZN kwam dit folk-karakter duidelijk in de muziek terug, maar zelfs in hele primitieve opnames van 50 jaar daarvoor werden door de Volendamse zangeressen al hele ‘zangerige’, treurige melodieën gezongen die duidelijk weghebben van wat we nu nog in de Fado kunnen horen. Men zegt dat veel Volendamse families afstammen van de Spanjaarden en/of Portugezen en dat zodoende dat zingen van ons via de genen is doorgegeven. Ikzelf heb in mijn familie ook van die hele donkere, Spaanse types en van ons wordt het ook weleens gezegd maar ik heb nooit echt de moeite gedaan om het helemaal uit te pluizen. Ik ben veel te bang dat er helemaal niks van waar is. Ik houd liever dit romantische beeld in stand. Wat wel zeker is, is dat ik een enorme zwak heb voor Portugese Fado. Dit is nog niet zo lang geleden begonnen met Cuca Roseta. Bij u welbekend, neem ik aan. Een aantal jaren geleden werd ik op een avond op slag verliefd op haar en op haar muziek. Allemaal door dat ene liedje ‘E Lisboa a namorar’. Ik zag haar op youtube het liedje zingen en ik was in een keer verslaafd, terwijl ik er geen woord van verstond. Ik moest en zou een Nederlandse tekst maken op dat liedje. Ik wilde dat dat liedje ook een beetje van ons werd. Ik vind de Portugese muziek precies bij die van de 3JS horen. Het is de huilerige zangtechniek in combinatie met de treurige melodieën, gespeeld door akoestische ‘eerlijke’ instrumenten, met als belangrijkste de Portugese Luit. Een Portugese gitaar die een zeer speciale techniek vereist en bespeeld dient te worden met plectra (meervoud van plectrum) aan alle vijf de vingers. Niet te doen. Voor mij sowieso niet maar ook voor Jaap zelfs niet.  En het meest bijzondere eraan vind ik dat de klanken van het Portugees veel overeenkomsten hebben met het Nederlands. Ik hoorde dat liedje en het leek net of ik af en toe Nederlandse woorden hoorde. Dat maakte het daarom makkelijk om Nederlandse zinnen te maken op dit liedje en deze melodie.

Het verhaal van ons met Cuca Roseta is ondertussen ‘3JS-geschiedenis’ en ik ben haar altijd bijven volgen. Als de lentezon zich maar eventjes laat zien bij mij op de dijk dan zet ik haar muziek aan en stuur ik haar zelfs vaak een berichtje dat het weer tijd is voor ‘mooi weer muziek’. Dat vindt ze grappig want voor haar is Fado een 365-dagen ding en bovendien kent zij de smerige Hollandse herfst en winter niet.

Zo’n anderhalf jaar geleden overkwam mij precies hetzelfde.

Het werd weer zomer en ik was op Spotify naar Portugese Fado aan het zoeken en ging eens luisteren naar Cristina Branco. Zij is een bekende naam in Nederland en heeft al eerder een paar ongelofelijk mooie dingen gedaan met onze collega’s van Blof. Een fenomeen op Fado-gebied. Het allereerste liedje dat ik aanzette, puur toevallig, was het lied ‘Sete pedacos de vento’… ‘Geen flauw idee wat dat betekent’ dacht ik. Ik zette het lied aan en ik beleefde precies hetzelfde effect als een paar jaar daarvoor. Dit was mijn liedje. Dit bezorgde mij een instant brok in m’n keel. De treurige melodie, de huilerige zang, de Portugese luit in combinatie met een piano, de huppelende baslijn, de eindklanken van de zinnen die op Nederlands leken. De tekst laten vertalen door Google translate. Daar schiet je ook weinig mee op. Vooral als het om Fado-teksten gaat. Die zijn vaak heel erg poëtisch. Veel poëtischer dan Nederlandse liedteksten. Veel diepzinniger en veel romantischer. Daar kwam ik achter. ‘Zeven vlagen van de wind’…was de titel van het liedje, vertaald naar het Nederlands. En het woord ‘Sete’ (zeven) kwam vaker voor op bepaalde punten in de tekst. De zeven was een terugkerend thema. ‘Mooi’…dacht ik. Dat wil ik ook doen in het Nederlands.

De melodie vroeg, nee smeekte om een verdrietige tekst. Ik hoefde niet te weten waar de Portugese tekst over ging. Aan mijn eigen gevoel en aan een paar steekwoorden en klanken had ik genoeg. Ik zag twee mensen afscheid nemen bij het water. Na zeven jaar was deze relatie ten einde. Ze wisten nu alles van elkaar. Teveel zelfs… en als vrienden besloten ze ieder hun eigen weg te gaan. Hoe zwaar dat ook zou worden, ze moesten er doorheen. Ik zat zelf in de vervelendste periode van m’n leven dus voor mijn gevoel was ik het zelf.

Toen de tekst klaar was bedacht  ik me dat wij aan ons zevende album toe waren. Daar zouden we over een paar maanden aan gaan beginnen. Met onze zevende theatertour erachteraan. Dit liedje zou een titelsong van allebei kunnen zijn. Wishful thinking was dat. Vreemd genoeg is het liedje niet opgenomen voor het album. Ik heb mijn collega’s destijds nooit kunnen overtuigen van de eventuele noodzaak hiervan want we hadden op een gegeven moment zo’n twintig liedjes van onszelf voor het nieuwe album. Daarvan moesten we er dus al zes laten afvallen. Dus waarom zouden we nog beginnen aan de opname van een cover?

Achteraf vind ik het wel zonde dat het liedje niet op het album is gekomen maar ben ik blij dat het z’n werk doet als opener van de show. Het liedje moest daarvoor toch eerst weer door de keuring maar toen we het voor het eerst speelden tijdens de repetitie zag ik hetzelfde gebeuren bij de mannen van de band. Het liedje greep ze allemaal onmiddellijk. Met name Emil Szarkovicz, die stiekem misschien wel de meest romantische man van onze band is. Ik zag het aan z’n aura. Hij begon te stralen. Hij kreeg lichtjes in z’n ogen. Hij werd er ‘gelukkig’ van.

Hier is een link naar het nummer van Christina Branco in een van onze Spotify afspeellijsten. Lees de Nederlandse tekst mee terwijl je naar het origineel luistert en je hoort precies wat ik bedoel met die overeenkomst tussen het Nederlands en het Portugees.

Volg onze afspeellijsten en ontdek welke muziek ons beweegt.

Alle 13 dood

Stof tot nadenken

Samen Door “Middle of the Road” liedjes

JDW’s Relaxte lijst