One love, one heart, lets get together and feel alright’…. Dat waren de eerste klanken die ik hoorde uit mn nieuw aangeschafte bluetooth-speaker van Bose. Op Schiphol kwam ik deze tegen en ik dacht: Hey, aangezien ik van plan ben de Top2000 te gaan beluisteren tijdens mijn vakantie in Curacao..

Eindelijk aangekomen in ons appartement, 12 uur later, sloot ik het apparaatje aan en toen ik de top2000 aanzette via internet, zittend op het balkon, bij 28 graden, was de stem van Bob Marley het eerste wat ik hoorde. Het kon allemaal niet toepasselijker. De tropische reggae-klanken gaven me onmiddellijk de rust waar ik zo lang op heb gewacht en de roep van Bob om vrede en eenheid herinnerde me aan het afgelopen jaar. Het was een lelijk jaar’…dat heb ik nu wel genoeg geroepen in onze theatershow. En duidelijk uitgelegd ook, dacht ik zo. Maar daarom wel zo interessant. Het jaar was allesbehalve voorspelbaar. Het jaar begon voor ons zoals altijd met een theatertour. De zoveelste theatershow. Bronnen Unplugged. Iets te vroeg, kwamen we achter. Na de kersttour van vorig jaar hadden we nauwelijks de tijd om na te denken over een nieuwe show, over de aankleding van het podium of de muzikale invulling ervan. Laat staan voor promotie en reclame. Half januari stonden we alweer op de planken. En ik kan het een wonder blijven noemen dat het iedere keer goed afloopt maar ik ben ook een beetje bang iedere keer. We verzoeken de Goden op deze manier. Toch stond de nieuwe Bronnen tour in 1 keer als een huis met maar liefst twee prachtige decors. In de tweede helft veranderde het toneel volledig van een gitaarwinkel naar een snelweg in Los Angeles. Dit om aan te geven dat veel van onze helden, en vooral die uit het unplugged-genre, uit L.A. komen. En ook om te kunnen vertellen dat we naar L.A. zouden gaan om daar te schrijven voor een nieuw album. Deze inspiratiereis kwam vervolgens al in februari, midden in de Bronnen-tour. Een inspiratiereis in vele opzichten. Wat een stad is dat toch. Zes nieuw geschreven nummers met zes verschillende nieuwe muzikale vrienden en vriendinnen, een nieuwe videoclip en een, grotendeels door onszelf gefilmde mini-docu. allemaal in zes dagen tijd. Achteraf kom je terug en begrijp je steeds niet hoe het mogelijk is geweest. Na deze korte trip ging de Bronnen-tour gewoon weer verder om vervolgens nog twee maal onderbroken te worden door zon tripje. Eerst was er De Winter Voorbij. In eerste instantie hadden we bedankt voor dit programma. Het was een idee van Simon Keizer en Jan Smit die het wel leuk vonden om het zelfde concept als De Zomer Voorbij te verplaatsen naar de sneeuw. Ik vond het natuurlijk helemaal geen goed idee aangezien ik de winter en sneeuw niet leuk vind. Dus wij gingen niet mee. Later kregen we te horen van Jan Smit dat het echt wel leuk zou worden, met Ramon Beuk, Lange Frans, Brownie en een mooie chalet en ruimte voor een interessant gesprek en een goed stukje muziek. OKEToen zijn we toch meegegaan. Als gasten. Voor drie dagen. Achteraf was het evengoed nog vrij plat allemaal maar we hebben wel weer even erg gelachen en we mochten in ieder geval een paar goeie nummers spelen zoals het duet met Brownie A change is gonna comevan Sam Cooke. Die momenten, daar doen we het dan voor. Na drie dagen ziek teruggekomen uit Oostenrijk (ook daar was een belangrijke gelijkenis met De Zomer Voorbij) raasde de Bronnen-tour weer verder. Het Bronnen-concept is een verhaal waar we om de zoveel jaar mee terug kunnen komen. Er zijn altijd wel liedjes die op wat voor manier dan ook aan onze liedjes te koppelen zijn en het publiek geniet met volle teugen van de herkenbaarheid. Ook vooral van het laatste nummer van de Ierse gitarist Rory Gallagher (Going to my hometown) waarbij in drie minuten tijd het hele decor werd opgeruimd. Leuke theaterdingetjes. We beginnen er al verstand van te krijgen. Net voor het einde van de tour (we moesten nog twee shows spelen) kwam het tripje naar Libanon met Terre des Hommes. Van tevoren waren we er niet heel erg zeker van. Er gold eigenlijk gewoon een keihard negatief reisadvies voor grote delen van Libanon op dat moment en onze familie, vrienden en partners waren er niet erg over te spreken. Ook onze 3JS-vrienden op Facebook niet trouwens. Wij konden ze daar ook zeker geen ongelijk in geven en hielden ons eigenlijk een beetje angstvallig stil over de trip. Het was niet iets om heldhaftig van de daken te schreeuwen. Maar we gingen wel. We moesten nog keihard zoeken naar een vervangende drummer voor Ton Dijkman die niet mee kon. Ineens hadden alle drummers die ooit met ons gespeeld hadden een volle agenda. In eerste instantie moesten ze dan even kijken of er niets staat voor die drie dagenen dan een dag later belden ze op dat ze niet konden. Allemaal. Waarschijnlijk nadat ze met hun vrouwen over een trip naar Beiroet hadden gesproken. En we konden ze ook geen ongelijk geven trouwens. Uiteindelijk kregen we Maarten zo ver. De drummer van Dotan. Een fantastische drummer. Naast het ingrijpende bezoek aan het immens grote vluchtelingenkamp waar we ziek vandaan kwamen, speelden we ook op een festival voor de vrijheidin een bekend rock-zaaltje in Beiroet waar vele enthousiaste Libanese jongeren kwamen kijken en juichen voor onze nummers waar we voor de gelegenheid Engelse versies van speelden en ook deze mensen konden niet stil blijven bij de klarinetsolo (Alles Overnieuw) van Emil en zijn bijbehorende enthousiasme. Een heerlijke positieve, hoopvolle afsluiter van die trip was dat. Hoop op beterschap in die landen als die Libanese jongens en meisjes die nu twintig zijn, het daar eindelijk voor het zeggen krijgen in plaats van geloofsextremisten. Ook nog tijdens de Bronnen-tour werd ik gevraagd deel te nemen aan de tv-actie Geef om je hersenen. Het programma over Alzheimer en dementie. Via via waren ze op de hoogte dat mijn vader ook aan Alzheimer lijdt. Of ik in dit programma dan iets wilde zeggen over mijn vader en of we daar dan ook een liedje wilden spelen. Eigenlijk hadden we geen liedje dat echt geschikt was dus we waren van plan Je vecht nooit alleente gaan spelen. Dat vonden de programmamakers een uitstekende keus. Eigenlijk daarna pas ontstond bij toeval het liedje Hier voor joutoen ik op een droevig moment achter de piano zat en de zin Waar is nou die blik in je ogen?in me op kwam. De zelfverzekerde, onverzettelijke, krachtige blik waar ik altijd op kon vertrouwen als ik naar mn vader keek was in tijd van een half jaar veranderd in twee lege holtes van onzekerheid en angst. Ik zette op mijn eigen krakkemikkige manier een demootje in mekaar en wist eigenlijk niet wat ik ermee moest doen. Toevallig werd ik in diezelfde week gevraagd door Tjeerd Oosterhuis of ik wilde meewerken aan het project Om Liefdeen twee nummers wilde inzingen voor het album met liedjes van Tjeerd op de prachtige teksten van zijn vader, dominee Huub Oosterhuis. Ik vroeg Tjeerd of hij in ruil daarvoor eens naar mijn demo wilde luisteren en of hij daar een echtepianopartij voor wilde maken. Tjeerd vond het liedje prachtig en zette samen met mij in twee uur tijd het hele liedje in elkaar. Jaap en Jan vonden het vervolgens eigenlijk niet nodig en zelfs ongepast om ook mee te doen in het programma en er eventueel gitaren aan toe te voegen. Dit zou het allemaal alleen maar onpersoonlijker maken. Het slechtste moment van dit jaar, en misschien wel van mn hele leven was die dag in het voorjaar dat ik samen met mijn broer en mijn zus Rose, mijn vader afleverde in het verzorgingstehuis in Hoorn. Zijn laatste station. Thuis was hij voor mijn moeder onhandelbaar geworden, aangezien hij niet meer wist waar hij was en wie zij was en daardoor iedere avond in paniek raakte en s nachts nauwelijks meer sliep. Een van de mooie momenten van dit jaar vond ik de staande ovatie na die ene keer dat we het liedje Hier voor jouspeelden tijdens een van de laatste theatershows in Hoorn, waar ook de verzorgers van mijn vader aanwezig waren, die wat mij betreft elke dag zon ovatie verdienen voor het geestelijk zeer zware werk en het engelengeduld dat ze kunnen opbrengen.

Daarna begon er een lange zomer waarin we veel leuke optredens hebben gedaan. Een paar festivals waaronder natuurlijk Dutch Valley waar we twee keer optraden. Ik kan je vertellen: Dat was eens maar nooit meer. Een optreden van de 3JS en daar achteraan een optreden met Led Zeppelin nummersis eigenlijk onmogelijk. Ik heb bij dat tweede optreden echt zwart voor mijn ogen gezien. Het was bijna eng. Maar wel kicken. Maar dat doen we nooit meer op die manier. Hoogtepunt van de zomer waren natuurlijk weer de Caprera-shows. Het geslaagde experiment met het strijkkwartet. Dat smaakt naar meer. Ik zeg: Symphonica in Rosso met de 3JS. OOIT. haha. En niet te vergeten het huwelijk van Jaap en Jenny. Het Jaap en Jenny-festival op een stuk weiland in Katwoude. De origineelste bruiloftlokatie die we maar konden bedenken. Het huwelijk dat overdag prachtig ingezegend werd door Leonie Jansen die voor die ene dag een officiële ambtenaar van de burgerlijke stand was. En later op de dag het feestwaar Jan de Witte met vader Jaap en ik ook nog optraden als Sinterklaas en twee witte Pieten die in Spanje een brief hadden ontvangen van de kleine Fee Kwakman die zich ernstige zorgen maakten om het atheïstische gedrag van haar vader, die ook expres niet in de kerk wilde trouwen maar op een weiland in Katwoude, waar we later met zn allen  met de Motherfuckerband, onze eigen band, Nick en Simon en Jan Smit optraden..onder invloed van teveel alcohol en waar ik verder niks meer over kan vertellen omdat de alcohol ons later volledig in zn greep heeft gekregen. Alles is vrij vaag vanaf een bepaald tijdstip. Kortomeen geslaagd feest.

De hele zomer stond daarnaast natuurlijk in het teken van de opnames van het nieuwe album. Naast de nummers die we in L.A. schreven, hadden we nog een stuk of 15 liedjes geschreven. Ook allemaal in die eerste vier maanden tijdens de Bronnen-tour. Jaap en ik een stuk of acht samen en ook hadden we schrijfsessies gehad met Nederlandse collegas. Arno Krabman, Tony Cornelissen, Han Kooreneef en Gordon Groothedde. Allemaal mensen die er bekend om staan dat ze een goed nummer kunnen schrijven. En dat deden ze dan ook, samen met ons. Niet alle nummers konden de plaat halen dus er liggen nog tien liedjes op de plank. Met 18 liedjes gingen we aan de slag in Studio Arnold Muhren. Nou jadat verhaal hebben we verteld. Producer Attie Bauw is een vriend voor het leven geworden. Die laten we nooit meer gaan. De factor waar we al die jaren op gewacht hebben. Het nieuwe album 7is een product van zeven jaar voorspel. Zeven jaar lang liedjes spelen, schrijven en opnemen en uitzoeken wat de 3JS nou eigenlijk horente zijn. Dat komt allemaal samen op het nieuwe album. Tevens is het een verwerkings-album geworden. Waar Dichter bij de horizonhet album was met liedjes over hunkeren naar verandering en zoeken naar geluk, daar is 7een album over beseffen wat je hebt en had en daar het geluk in proberen te zoeken. Zelfs in het lijden. Want het verdriet is heel duidelijk aanwezig op het album. Dat was achteraf, toen het album klaar was en nog niet uit, wel iets waar ik een beetje bang voor was. Dat de luisteraars een beetje zouden schrikken van het album en het niet zouden kunnen waarderen omdat ze er niet blij van zouden worden. Gelukkig hebben we dit van niemand gehoord omdat de melodieën en de arrangementen de droefheid in veel van de teksten op een zeer fraaie manier versterken en mensen zichzelf juist graag herkennen in de verhalen. Zo werden de verhalen universeel en voor iedereen persoonlijk. Vooral het lied Dan ben jij weer hieris een goed voorbeeld. Bij de eerste luistersessies van de eindmixen konden volwassen mannen die al een levenlang in de muziekindustrie werkzaaam zijn hun tranen niet bedwingen. Heel bijzonder is dat. Het is erg genoeg maar iedereen heeft een overleden oma, ouder, oom of tante waardoor hij/zij het gevoel van gemis duidelijk herkent. En ook meteen de eerste keren dat we het liedje live speelden was het raak. Voor het allereerst tijdens de uitvaartdienst van mn oma in de oude kerk in Volendam en iets later bij 538 in de uitzending. Het liedje kwam bij veel luisteraars zo hard binnen dat het youtube-filmpje dat ze ervan op hun site zetten binnen een dag 25.000 keer werd bekeken. Wat uitzonderlijk veel is. Later toen we het aan de tafel bij Koffietijd speelden kon ook Pernille haar tranen niet bedwingen. Het filmpje dat zij ervan op hun Facebookpagina plaatsten bereikte 600.000 mensen. Misschien toch maar eens als single uitbrengen??? We zullen zien.

Twee weken voor de release van het album stond er wederom een reisje op de agenda. Onze kerst-trip naar Zweden. Deze hadden we niet zien aankomen. Twee weken eerder werden we benaderd door de Tros dat er ruimte op NPO3 over was voor een programma en dat wilden ze graag met Jan Smit en ons doen. Ze hadden ook al bedacht wat het precies moest worden en ze vertelden over het kerst-idee. Wij vonden het een waanzinnig goed idee aangezien wij kerst en kerstmuziek houden, net zoals Jan Smit die toevallig net een kerstalbum klaar had. Er moesten alleen even heel snel nog wat andere gasten bij gezocht worden. Alles moest binnen twee weken geregeld worden. Productiebedrijf FTV moest zo snel mogelijk een lokatie vinden voor de opnames en uitzoeken wat daar in de buurt allemaal te vinden was wat met kerst te maken heeft. Dat is bijna onmogelijk kan ik je vertellen. Vooral ook omdat deze opnames dus eind oktober zouden zijn en niemand daar dan natuurlijk bezig was met kerst. En collega-artiesten moesten vrije agendas hebben. In twee weken tijd maakten we met zn allen het onmogelijke waar. Een programma waar we met zn allen zo verschrikkelijk trots op waren dat we besloten hebben de groep nooit meer te veranderen en volgend jaar weer ergens anders kerst gaan vieren. Ik denk dat we nog nooit zo gelachen hebben met zn allen, als om Dave en Arjan van The Kik. Echt, die twee gasten zouden een eigen show moeten hebben op de televisie. Jeroen vd Boom nodigde ons naderhand uit voor een etentje bij hem thuis met het hele team op de dag van de release van de single Kerst Overaldie we schreven tijdens het programma. De zeer geslaagde single die we met zn allen toch maar weer creëerden. Of het een echte hit was konden we mooi testen tijdens de nieuwe Acoustic Christmas-tour die op 8 december begon. Twee jaar geleden begon dit Acoustic Christmas verhaal nadat we voor de gein een oproep plaatsten op Facebook of er mensen geïnteresseerd waren in een kerstshowtje van ons in een kleine akoestische bezetting in een heel klein theatertje in Oostzaan. Zo begon het met die twee showtjes voor 200 man die in twee dagen waren uitverkocht omdat er inderdaad blijkbaar zoveel animo was voor dit concept. En wij waren zelf ook gelijk verkocht. Nu, twee jaar later, vulden we in 18 dagen tijd 15 theaters door het hele land en het publiek smulde ervan net zoals wijzelf met ons kerst-bandje aangevuld met Wilbrand Meischke en Nick Bult. Tussen die 15 theatershows deden we nog drie andere optredens en wat promosallemaal in diezelfde 18 dagen tussen Sinterklaas en kerst. Ik denk dat daarmee wel de grens bereikt was van de capaciteit van het menselijk lichaam dus een vakantie was iets waar we heel erg naar uitkeken. Ondertussen zit ik al voor de vijfde dag op Curacao. Het is hier vijf uur vroeger. In Nederland schuiven mensen al aan tafel met zn allen voor het grote uiteinde van dit lelijke jaar. In het nieuwe jaar gaat het allemaal nog veel mooier en beter worden. Sterker nog: 2016 wordt het jaar van de 3JS. Hierover zullen we zeer binnenkort al meer vertellen maar voorlopig blijven we even tot 14 januari vakantie. ik wil graag, ook namens Jaap en Jan de Witte, al onze fans en iedereen met wie we gewerkt hebben bedanken voor alle mooie momenten van dit jaar. Zonder jullie bestonden wij niet en zat ik nu ook niet in een tropisch oord. Dat beseffen wij elke dag. Wij wensen jullie een goede jaarwisseling en een fantastisch 2016.