BLOG

VRIENDEN VAN JAN SMIT, AMSTEL EN RODE WIJN

Ik kan het toch niet laten om, ondanks dat Japie al wat heeft geschreven, toch iets te schrijven over de afgelopen weken. Eigenlijk meer omdat ik over een paar jaar graag wil kunnen teruglezen hoe ik de dingen persoonlijk beleefde. Volgende week gaan we eindelijk weer echt op vakantie. Jaap vertelde het al... niet dat we zo aan rust toe zijn of omdat we nooit iets hebben... we zijn immers net terug uit Çuracao.. maar omdat we eens in de zoveel tijd even echt helemaal iets anders aan onze hoofden moeten hebben. Ikzelf vind dat resetten van mijn verstand absoluut noodzakelijk. Een week vakantie is daarvoor tekort, na een week begint de rust pas in je lijf te komen. Ook zijn feestvakanties zoals Çuracao en mediatripjes zoals De Zomer Voorbij daar niet geschikt voor. Nee, ik wil graag zoveel mogelijk rust... geen televisie... geen drank, hooguit twee glazen wijn bij het eten en veel natuur. Dat is wat ik (en Jaap ook) volgende week weer ga beleven. Ik ga samen met Denise een bezoek brengen aan Thailand. Net zoals onze laatste trip naar Costa Rica gaan we ook deze keer zoveel mogelijk proberen te zien van het land. Aangezien we er zeventien dagen de tijd voor hebben en Thailand veel en veel groter is dan Costa Rica, zal het een hele intensieve rondreis worden met een privé-gids en meerdere binnenlandse vluchten. Jaap en Jenny gaan het anders aanpakken... zij gaan eveneens een rondreis maken maar dan met een huurauto langs de westkust van de Verenigde Staten.. ook heel cool. Jaap heeft vroeger op de beurs gewerkt en sinds de dramatische val van de dollarkoers ongeveer twee jaar geleden praat hij alleen nog maar over het aanschaffen van producten uit Amerika. Hij schijnt met vier lege koffers heen te gaan om na zeventien dagen terug te kunnen keren met voor duizenden goedkope dollars aan spijkerbroeken en multimedia-apparatuur.  Dit gaat natuurlijk niet gebeuren maar hij praat er al wel twee jaar over.
Het resetten van de geest... dat is het hoofddoel van onze vakantie en als we dan terug zijn is het net of alles wat voor die vakantie is gebeurd, een jaar geleden is. Daarom lijkt het me beter dat ik nu nog even iets schrijf over de Vrienden van Amstel live en de Jan Smit Komt Naar Je Toe Tour. Afgelopen maandag had ik echt even het gevoel dat ik in een zogenaamd zwart gat was terecht gekomen. De avond ervoor was het slotfeestje van de Jan Smit tour georganiseerd door de Jan Smit-crew... een enorme team is het bij elkaar zo’n 65 mensen waarmee we ongeveer dertig shows hebben gedaan door het hele land. Je wordt een soort familie en dan heeft het einde van zo’n tour altijd een emotionele lading. Daar bovenop kwam het feit dat we de avond daarvoor afscheid hadden genomen van de Vrienden van Amstel familie.. een groep van ongeveer net zoveel mensen die we allemaal in twee weken tijd hadden leren kennen en waar we ook ineens weer afscheid van hadden moeten nemen na twee geweldige intense weken van feest en muziek. Een paar maanden geleden tijdens één van de eerste Jan Smit shows waren de organisatoren van het Vrienden van Amstel gebeuren op bezoek om de Jeetjes live te zien optreden. Ze bleken heel gecharmeerd te zijn van onze muziek en wilden ons uitnodigen om acht shows mee te komen doen in Ahoy. Wij waren stomverbaasd en blij als een kind. We hadden nooit gedacht al na een korte loopbaan van twee jaar voor zo’n groot Nederpopspektakel te worden uitgenodigd maar het was echt zo. “Het gaat goed met de Jeetjes”.. zeggen we dan tegen mekaar en dan gaan we weer verder met de orde van de dag. Een aantal blogs, tientallen optredens en duizenden kilometers en een vakantie naar Çuracao verder was het dan dus eindelijk zover. De eerste repetitiedag in Ahoy. De mensen van de organisatie vingen ons op in de backstage ruimte die, net als de kleedkamers, was aangekleed als een soort bordeel.. AL WEET IK NIET HOE EEN BORDEEL ER VAN BINNEN UITZIET... en dat beviel ons al ontzettend. Ook de eerste muzikale ontmoeting was erg bevredigend (om in bordeeltermen te blijven)... de begeleidingsband bleek de voltallige voormalige band van Anouk te zijn, oftewel, een kei van een band. In eerste instantie waren we een klein beetje geintrigeerd maar onze ego’s werden onmiddellijk gestreeld toen de heren na een kwartier al begonnen te zeggen dat ze “Hou van mij” één van de beste Nederlandse liedjes ooit vonden. Het ijs was daar dus snel gebroken. De dag erna was er nog een generale repetitie waarbij we voorzichtig konden kennismaken met de andere artiesten. Gek genoeg waren we daar toch wat zenuwachtig voor en ook bevooroordeeld zoals ieder mens dat is. Je hebt een bepaald beeld van een artiest die je van televisie kent of waarvan je alleen de muziek goed kent en dat beeld blijkt altijd anders dan de werkelijkheid. Heel heel anders in het geval van een groot aantal artiesten. Voor mij was het meest bijzondere natuurlijk dat ik op hetzelfde podium kwam te staan als mijn persoonlijke jeugdhelden Henny Vrienten en Ernst Janz die allebei aanwezig waren, zij het in verschillenden bands. Henny trad op samen met Frank Boeijen en Henk Hofstede en Ernst speelt al ontzettend lang in de band van Boudewijn de Groot.... lang verhaal kort.... na twee dagen hadden we met al deze mensen kennis gemaakt als heuse collega’s. Ernst, Frank Boeijen en Henny Vrienten spraken ieder voor zich hun bewondering uit voor onze liedjes waardoor wij iedere keer een meter groeiden en ik durfde bijna niet meer te vertellen dat ik vroeger zo ontzettend fan van ze was geweest. Na twee afterparty’s waar we mekaar constant tegenkwamen en spraken durfde ik het toch te vertellen en Ernst moest er erg om lachen toen ik vertelde van het moment dat ik hoorde dat Doe Maar weer bij elkaar kwam voor een reeks concerten. Zo’n moment waarvan ik altijd zal herinneren waar ik toen was, net zoals mensen altijd  zullen herinneren waar ze waren toen ze op tv zagen hoe de twee vliegtuigen in de Twin Towers vlogen. Achteraf begrijp ik wel dat Ernst dat een beetje een rare vergelijking heeft gevonden trouwens. Gedurende de twee weken maakten we kennis met bijna alle artiesten die meededen. De heren van de band Voicst... die over dezelfde absurde humor bleken te beschikken dan wij, de geniale Pete Philly en Perquisite die de hele dag met niets anders bezig zijn dan muziek, op het absurde af..... heel interessant... we zijn alledrie fan geworden van die twee, Alain Clark, de vriendelijke zachte soulman uit Haarlem, Roel van Velzen, de ontzettend muzikale minimens die in dat kleine lijfje meer ruimte voor drank lijkt de hebben dan wij en waarmee we nog halfdronken live hebben zitten spelen bij radio twee. Het interview dat we zelf niet meer durven terug te luisteren omdat we bijna niet meer weten dat we er hebben gezeten. En natuurlijk de heren van Racoon en hun vrouwen, de nuchtere Zeeuwen waarmee we hele mooie dronken momenten hebben meegemaakt.  De afterparty’s is waar VVA bekend om staat en daar was niets teveel over gezegd. Iedere avond na de optredens begon het feestje in de backstage lounge met heerlijke oude soul-muziek en onbeperkt bier en rode wijn. Tijdens één van de laatste feestjes was er in de backstage ruimte een podium gebouwd waar de coverband van organisator/popjournalist Jan vd Plas optrad met volop mogellijkheid voor gastoptredens van de aanwezige artiesten. Die kans lieten wij ons natuurlijk niet voorbij gaan en in beschonken toestand en de elektrische gitaren op z’n hardst gaven we een aantal bekende covers weg waarbij ook de drummer van Krezip nog z’n steentje bijdroeg bij twee nummers van The Police...een geweldige drummer die na het nieuws van het uiteenvallen van Krezip onmiddelijk in dienst is genomen door Van Velzen. Voor de artiesten die niet naar huis wilden of konden vanwege de alcohol waren er iedere avond kamers gereserveerd in een prima hotel op tien minuten afstand van Ahoy waar we met pendelbusjes naartoe werden gebracht. Kortom... een volledig circus waarin je als in een soort roes meedraait. In twee weken tijd hebben we ZOveel nieuwe mensen leren kennen dat we er een beetje van in de war zijn geraakt. Aan het einde van zo’n tijd ben je dan bang om weer over te gaan naar je gewone leven.... maarja... aan alles komt een eind.... de laatste dag was het net als bij ons op de laatste dag van de Volendammer kermis. Er was wel een afterparty maar de meeste mensen waren al naar huis en in de zaal en boven bij de kleedkamers werd alles al afgebroken. Dit geeft een beetje een triest sfeertje maar we wilden geen afscheid nemen dus bleven we toch weer tot een uur of drie zitten. Vervolgens zijn we weggereden bij Ahoy zonder om te kijken.
De ochtend erna moesten we rechtstreeks vanuit het hotel in Rotterdam naar de Zeelandhallen in Goes voor het laatste Jan Smit concert. De vorige Jan Smit show was alweer zo lang geleden dat we dat gevoel eigenlijk al een beetje vergeten waren maar het was snel weer terug toen we het podium op gingen bij het intro van Kamers van m’n hart. De sfeer was te gek in Zeeland. De vrienden van Racoon waren ook uitgenodigd aangezien zij op loopafstand van de zaal wonen en tijdens het wiegelied kwam ineens de hele crew, inclusief Jan Smit zelf in polonaise over het podium lopen. Mede door de alcohol van twee weken in onze lichamen was dit een emotioneel moment. Tijdens de show van Jan zijn wij ook nog een keer het podium opgegaan samen met Monique en daarna was de tour afgelopen. Toen we tijdens de toegift van Jan aan de zijkant van het podium toekeken hield zus Monique het niet meer droog. Net als voor ons is deze tour voor Monique een enorme sprong in de goede richting geweest en we zijn Jan Smit daar eindeloos dankbaar voor. Na de show was er een afscheidsfeest in het hotel vlakbij. Door geluidsbedrijf Triple was er een enorm feest georganiseerd met verschillende artiesten waaronder uiteraard Frans Duijts, die voor ons kwamen optreden. Tot onze grote verbazing stond ook Racoon ineens op het podium zonder drummer Paul die een paar dagen ervoor vader was geworden van een meisje. Triple had gevraagd of ze alsjeblieft toch 1 liedje wilden spelen en al spelen ze “Love you more” nou nog honderd jaar... ik zal er altijd een brok van in me keel krijgen. Ondertussen werden de bladen met Sambuca (lievelingsdrank van Jan Smit/vergif) aangerukt en met mijn domme kop deed ik mee met ieder rondje. De dag daarna was dus die dag van dat zwarte gat....
Ondertussen zijn we weer een week verder en hebben we weer een hoop van onze vaste fans gesproken. Een oud vertrouwd gevoel gewoon. Vrienden van Amstel is al op tv geweest en we kwamen uitstekend uit de verf. Voor volgend jaar zijn we gecontracteerd voor Pop in je Moerstaal in de Gelredome... een soortgelijk spektakel maar dan drie keer zo groot en geen acht dagen waarschijnlijk... wat misschien maar beter is ook. We maken ons op voor de vakantie waarin ik de stilte weer ga opzoeken, boeken ga lezen, teksten ga schrijven, mediteren en van alles en nog wat ga zien. Ik weet niet wat Jaap van plan is maar ik neem m’n laptop weer mee om gelijk alles op te schrijven en door te sturen naar de site als er eventueel ergens internet is.
Tijdens ons bezoek aan Çuracao trouwens hebben wij, zoals jullie wellicht weten, een heel gezellig tropisch optreden gegeven op Mambo Beach. Dit optreden is vastgelegd met professionele apparatuur en het resultaat is te gek geworden. Niet goed genoeg voor een dvd natuurlijk maar wel goed genoeg om af en toe wat op onze site te zetten. Dit gaan we dus ook doen. Het materiaal wordt momenteel afgemixt en binnenkort gaan we beginnen met af en toe een live nummer op onze site te zetten. Jullie merken het wel.
Bedankt voor de aandacht,
Wij zijn de 3JS en jullie fantastisch!!!