BLOG

“Vanmiddag stond ik voor de spiegel en keek ik eens goed naar m’n haar...”  zo begon Jaap Kwakman gisteren in de auto zijn verhaal enkele seconden nadat hij was ingestapt voor vertrek naar een tweetal optredens “..en verrek, ik zag een paar grijze haren bij m’n linker slaap dus ik dacht: Ik trek ze eruit met een pincet... maar bij de dertigste haar ben ik toch maar gestopt aangezien mijn vader ook al niet zo’n weelderige haardos meer heeft...hahaha”. Dat hahaha kwam dus niet van Jaap Kwakman maar van ons tweeen... Aangezien ik datzelfde tien jaar geleden al eens had meegemaakt en sindsdien mijn haar verf en dus niet meer weet wat mijn haarkleur überhaupt geweest is en Jaap de Witte sowieso al oud is en bovendien stiekem een geheimpje heel zorgvuldig bewaart. Zijn vrouw, schoonheidsspecialiste, schijnt een brouwseltje thuis te hebben ontwikkeld van Oosterse kruiden en plantensappen. Deze lotion in combinatie met dagelijks een aantal yoga-oefeningen zorgt ervoor dat het haar van Jaap de W. zijn natuurlijke kleur levenslang behoudt... en misschien na de dood ook nog wel maar dat moeten we nog zien.
Dat zijn van die momenten dat je er even aan herinnerd wordt dat je ouder wordt. Iedere keer weer even schrikken maar het gaat beter de laatste tijd. Met mij tenminste wel. Ik begin er vrede mee te krijgen. Ben toch al 33 en vier mijn verjaardag al tien jaar niet meer. Ik begin me zelfs steeds meer een vaderfiguur te vinden nu wij de laatste paar jaar zo populair zijn bij de kleine kinderen van Volendam. Toen ik dat voor het eerst doorhad in Volendam na ons tweede kermis-videoclipje van “de kokkel in de hengepuk” was dat best een rare gewaarwording. Ik was toen 25 geloof ik en in mijn hoofd nog een puber en kon er niet bij met mijn verstand dat kinderen, en zelfs jonge meiden van 16 mij zagen als een “oude man”. Ik heb daar nu dus acht jaar aan gewerkt in mijn hoofd en zoals ik al zei... sinds kort gaat ’t beter. Om de boel geestelijk weer een beetje in evenwicht te krijgen gaan we dan af en toe optreden in het bejaardentehuis hier in Volendam. Je zou denken: “Daar ga je toch niet spelen!?” ...maar juist wél dus. Als je na zo’n optreden naar buiten loopt dan voel je je weer als een kleuter op de laatste schooldag voor de zomervakantie... een heel lang, vrij leven voor je en God mag weten wat er nog allemaal gebeurt. Zo voelden we onszelf ook een beetje tijdens de premiere van de nieuwe bioscoopfilm van The Rolling Stones “Shine a light”. Daar liepen we ineens tussen de oudere garde van de Nederlandse muziekscene. Huub van der Lubbe, Boudewijn de Groot, Jan Douwe Kroeske, Henk Jan Smits... allemaal zeer gerespecteerde mensen die misschien wel naar ons kijken met een soort afgunst omdat we nog zo lekker aan het begin staan van onze carriere. Samen met al deze mensen en nog een paar honderd anderen keken we naar het door Martin Scorsese geregisseerde concert van De Grootste Rock ’n Roll-band allertijden en vooral naar de twee Godfathers Mick Jagger en Keith Richard. Twee klierige kleuters die in hun gezicht lelijker en ouder zijn geworden dan de twee oudste apen uit Afrika. Ongelofelijk dat deze mensen nog steeds optreden. Zo ongelofelijk dat mensen er zelfs voor naar de bioscoop gaan als een soort eerbetoon.  De band was lang niet overal even strak tijdens het concert. Nooit geweest eigenlijk maar dat hoeft ook niet als je die status hebt bereikt en zo ontelbaar veel goeie liedjes hebt gemaakt.
Na het concert raakten we nog even aan de praat met het nieuwe Engelse talent “Duffy” die momenteel al weken in de hitlijsten staat met haar single “Mercy”. Zij wordt de nieuwe Amy Winehouse genoemd, wat uiteraard een beetje teveel van het goede is aangezien Amy nog niet dood is en al levend over veel meer talent beschikt, maar qua uiterlijk scoort ze wel veel en veel hoger. We vonden het toch leuk om met haar op de foto te gaan en vroegen of ze daar bezwaar tegen had. Duffy die duidelijk veel teveel champagne gedronken had leek zelfs een beetje gecharmeerd van Japie en mij en vroeg geinteresseerd wie wij dan waren enzo maar zo enthousiast waren wij dan weer niet dus we hielden het kort door te zeggen dat wij gewoon twee jongens waren die ook in een Nederlandstalige band zitten en bovendien haar album bezitten plus een kaartje voor haar concert in Paradiso. Uit ervaring weten wij natuurlijk dat zij dat leuk vindt dus ze kuste ons heel uitgebreid en we vertrokken met een paar vlindertjes in onze buikjes als een paar jonge verliefde ventjes allemaal verliefd op dat ene mooiste meisje van de klas.

        
Over jonge ventjes gesproken: Vorige week donderdag was de lang verwachte opnamedag voor de nieuwe 3js-videoclip van het “Wiegelied”. Wij hebben echt een jaar lang nagedacht of we ooit het wiegelied als single uit zouden moeten brengen. Aan de ene kant staan we meestal in feesttenten waar het wiegelied het altijd goed doet met als extreemste voorbeeld de optredens bij ons in het dorp waar we zelfs al panieksituaties mee hebben gemaakt met dansvloeren in oude café-panden die het leken te begeven door het massale gewicht dat precies op dezelfde maten op een neer sprong. De kermis-tent waar het publiek voor het eerst op het idee kwam om gewoon vijf minuten door te blijven zingen nadat het liedje uit was, alle kinderen van het dorp die het voorbeeld van de ouders hebben overgenomen en tijdens de scholen tour van afgelopen februari al vanaf de eerste seconde begonnen te springen, enzovoort..
Echter... aan de andere kant is er het gegeven dat we steeds serieuzer worden genomen door de zogenaamde muziekkenners zoals de mensen bij de grote radiostations en platenmaatschappijen. Dit hebben we vooral te danken aan singles als  “Net Alsof” en “Watermensen” die we ook ten gehore brachten tijdens het harpengala met het Metropole orkest.. Ook waren er de theateroptredens die we mochten doen in het voorprogramma van Leoni Jansen waar we zo intens van kunnen genieten.. waar misschien wel ons hart het meeste ligt en waar ook de voorkeur wordt gegeven aan het serieuzere lied. Kortom.... Een tweestrijd... Een dubio in onze hoofden rond het “Wiegelied”. Maar goed.. We trokken uiteindelijk de conclusie dat we, gezien het feit dat de zomermaanden voor de deur staan, nog één single uit wilden brengen die het in de feesttenten goed zou kunnen doen en dan heeft het Wiegelied de meeste kans.
Toen kwam het idee voor de videoclip. Jaap K kwam in de auto op het idee om een kinderkamer na te bouwen en zo het verhaal uit te beelden dat we altijd al met het liedje bedoeld hadden. Een kindje dat in slaap wordt gezongen en droomt van één groot feest totdat het muziekmachientje boven de wieg is uitgedraaid. Wat er dan in die droom allemaal voorbij komt was tot voor kort aan de verbeelding van de luisteraar maar binnenkort kan iedereen precies zien wat zich op dat kamertje en in het hoofdje van die baby allemaal heeft afgespeeld.
We hadden voor de clip een heleboel figuranten nodig en dus hebben we een heel blik Volendamse dorpsfiguren opengetrokken  waaronder Jack Tuyp, topscorer van FC Volendam en momenteel de held van het dorp, ons aller Jaap Buys in een kostuum dat niet bepaald bij zijn verleden past, zelfs Aloys en onze platenbaas Gerard Rutte wilden dolgraag meespelen in onze clip  maar de allerbelangrijkste rol was weggelegd voor onze grote kleine vent Robbie.
Robbie is het sinds afgelopen maandag vier jaar oude zoontje van de zus van de vriendin van mijn broer en Robbie is al een hele tijd fan van de drie Jees. Tijdens signeersessies in Volendam is hij altijd prominent aanwezig geweest, dansend op de toonbank van de platenwinkel en vaak namen mijn broer Kees en zijn vriendin Sandra hem mee naar mijn ouders waar hij ook een graag geziene gast is omdat ie zo enorm schattig is. Toen we het idee voor de clip bedachten, dacht ik gelijk aan Robbie. Als we één ventje van die leeftijd zover zouden kunnen krijgen dat hij snapt dat ‘ie moet acteren in een clip van ons dan was hij het. Eerst heb ik het aan zijn familie gevraagd en die zijn het rustig aan zijn verstand gaan brengen. Met veel succes. De dag van tevoren ben ik bij hem thuis langs gegaan omdat ik het zelf ook nog even wilde checken maar Rob was er helemaal cool onder. Het was zo mooi om te zien hoe hij alles deed wat we hem vroegen. Iedereen die aanwezig was, was even gecharmeerd van het ventje en hijzelf nog het meeste van de dame die zijn moeder speelt in de clip. Hij liet zich samen met haar fotograferen door z’n echte moeder Bianca en met die foto heeft hij de dagen erna nog dolenthousiast rondgelopen in de buurt om die aan z’n vriendjes te laten zien. Bianca hoeft in ieder geval niet te twijfelen aan z’n sexuele geaardheid.
De clip is ontzettend leuk geworden. Als drie feest-geesten organiseren wij op het kamertje een feestje en we bezingen hem als drie vaderfiguren.. en zo voelde ik me dus ook die dag. Robbie heeft precies de leeftijd dat hij mijn zoon zou kunnen zijn en als ik de garantie zou kunnen krijgen dat mijn zoon ook zo zou worden dan zou ik er morgen één willen hebben.
De videoclip is precies zo geworden als we ons hadden voorgesteld. Een kinderfeestje op een slaapkamertje. Zoals altijd zullen we de clip weer als cd-rom-track op de single zetten en dat is niet het enige...
Op de single zullen ook drie!! Live-tracks komen die we opgenomen hebben in Sporthal Opperdam in Volendam tijdens het Paas-concert. Dit is dus het eerste live-materiaal dat van ons uitgebracht wordt en neem maar van mij aan dat het gezellig is. De sfeer die in de zaal hing die avond hebben we behoorlijk kunnen vangen... bestellen dus die single.. zo snel je kan!!
Tijdens de opname van de clip is er ook gelijk een “making-of”-filmpje gemaakt en deze wordt één dezer dagen aangeboden bij de verschillende showbizz-programma’s en TMF waar we ook zeer binnenkort weer te gast zijn om erover te vertellen. Wij zullen het daarna zelf ook op youtube zetten want zelfs de making-of is leuk geworden. En dan is het weer afwachten he... of de rest van Nederland ook steeds dat melodietje zal blijven fluiten. Of de kinderen in de rest van Nederland ook die drang krijgen om te springen. Of overal de jonge ouders zichzelf herkennen in de tekst. En wij gaan weer gezellig langs alle radiostations om daar live te spelen en onzin uit te kramen.. de twee dingen waar we goed in zijn. Waarschijnlijk komen er ook weer een paar signeersessies. Gezellig toch. Misschien komen er deze keer wel veel jonge kinderen voor een handtekening zodat wij ons weer die drie wijze oude vaders voelen.
 De ene dag voel je je een kind. De andere dag een vader. Het is de kunst om het allemaal leuk te vinden en die kunst beheers ik bijna. Als Rob net zo oud is als Japie en ik nu, dan zijn wij zelf 60 en 63... ongeveer de leeftijden van Jagger en Richard... Ik zie ons al zo voor me: Ik honderd kilo en Japie helemaal kaal, allebei in een stemmig zwart pak boven een kist waarin Japie de Witte ligt opgebaard met een kop vol met blond haar.