BLOG

Er is voetbal op tv de komende maand. Iedere dag weer. Als de wedstrijden afgelopen zijn gaan andere programma’s verder om erover na te praten. Het enige offensief tegen de voetbal komt van RTL4… ze zenden de herhaling uit van Gooische vrouwen. Ik kan het wel waarderen. Aangezien ik toevallig afgelopen winter alle afleveringen van Gooische vrouwen heb bekeken en ik niet ZO veel van voetbal houd dat ik aandachtig hoef te kijken naar de prestaties van Noord Korea heb ik dus alle reden om me met iets anders bezig te houden. Het schrijven van een blog bijvoorbeeld. Lang geleden alweer.

Er zit ook niets anders op want ik had beloofd dat ik iets zou schrijven over onze theatertour en dit is de enige dag die ik nog heb om het te schrijven. Komend weekend staan er acht optredens op de agenda en daarna ga ik gelijk door naar Ibiza voor de opnames van het programma “De beste zangers van Nederland”. Ik weet zeker dat als ik dan volgende week terug kom, die theatertour alweer voelt als een jaar geleden. Zo erg is het. Iemand zei toevallig afgelopen weekend tegen me: “jullie gaan komende week in een zwart gat vallen”, omdat we straks niks meer te doen zouden hebben. Nou, ik dacht het niet! Het zal echt niet langer dan twee weken duren, dan hebben we alweer zoveel meegemaakt dat we met onze hoofden helemaal niet meer bezig zullen zijn met de tour. Ik heb me er ondertussen bij neergelegd dat het zo gaat en geniet zoveel mogelijk van de dingen op de momenten dat ik ze meemaak. De theatertour was zo’n intense belevenis.

Terwijl ik dit aan het schrijven ben zit ik middenin een twittergevecht (misschien een kanshebber voor “het woord van 2010”) met Japie de Witte over het geloof. Heerlijk! Japie de Witte en ik hebben al jarenlang deze discussie.. puur omdat we af en toe wat te zeiken willen hebben maar Japie de Witte is fanatieker dan ik want hij leest ook geregeld boeken van andere mafkezen/geleerden die hun geld verdienen met het schrijven van hele dikke boeken waarin ze met een hele hoop feiten en informatie uitleggen dat het niet mogelijk is dat er ergens een God bestaat. Andere mafkezen/geleerden kopen die boeken en zeggen als ze het boek uit hebben tegen mekaar: “Zie je wel!”…en vervolgens gaan ze snel weer verder kijken of er ergens anders nog wat te klagen valt. Jaap Kwakman houdt zich wijselijk op de vlakte. Ik zie in z’n ogen dat ‘ie ook af en toe vindt dat er ‘gekke’ dingen zijn gebeurd in de afgelopen jaren die verder gaan dan ons verstand. Uit dit geloofsconflict en Japie de Witte z’n afkeer van alles waar maar een beetje de lucht aan zit van iets dat niet te bewijzen valt is ook het ‘concept’ van deze theatertour ontstaan. “De grote dromers en dwazen hypnoseshow van de 3JS is een belevenis waar je nog lang over na zult praten”. Tijdens onze nieuwjaarsparty van Volendam Music had Jan Smit zijn vriend/hypnotiseur Jos Claus uitgenodigd om ‘voor de leuk’ een hypnoseshowtje te komen doen en dat was voor mij de eerste keer dat ik zoiets met m’n eigen ogen zag. De show was op zich niet zo spectaculair omdat Volendammers zich liever niet uitsloven door op dat podium te klimmen (op een paar na) en bovendien was de drank al bezig met z’n eigen hypnotische uitwerking waardoor het aanwezig volk niet meer rustig te krijgen was, hetgeen de vrijwilligers op het podium dusdanig verstoorde dat er uiteindelijk maar twee mensen in trance gebracht konden worden…en dat waren toevallig geen Volendammers dus voor Japie de Witte was het Godzijdank die avond weer bewezen dat hypnose niet bestaat. Toen Jaap Kwakman en ik hem eerder die avond smeekten om het podium op te gaan om het zelf te voelen en mee te maken hadden jullie moeten zien hoe snel hij buiten op straat stond om een sigaret te roken. Sneller dan z’n schaduw. Lucky Luke doet het hem niet na. Het bracht mij wel op het idee om met zo’n zelfde hypnose-intro onze show te beginnen. Ik bezocht een paar weken later de show van Rasti Rostelli die toevallig in Volendam optrad. De stem van Rasti is nog veel leuker bij zo’n intro en ik heb het een beetje van Rasti afgekeken en ook zijn stem proberen te imiteren.

De dromen kwamen zo vaak voor in de teksten van onze liedjes op het laatste album. Vaak muzikaal gesteund door de dromerige arrangementen dat we besloten het album ook “Dromers en Dwazen” te noemen. Dit gaf ons dus een rode draad waar we de show een aan konden hangen. Net als vorig jaar een verhaal met een lach en een traan maar zeker niet te serieus want zo willen we niet over komen. Het enige serieuze verhaal was dat over mijn vriendin in Volendam, het inleidende verhaal en het bijbehorende lied “Hou van jezelf” dat ook over haar gaat. Een heleboel mensen vroegen zich af of dit echt waar is omdat het zo’n triest verhaal is. Het verhaal is wel waar maar juist omdat het met deze vriendin de laatste tijd ineens weer heel goed gaat kon ik het met een gerust hart vertellen in de show. Omdat ze nu eindelijk de juiste partner lijkt te hebben gevonden heb ik haar voor aanvang van de tour uitgenodigd bij ons thuis om te vertellen wat ik van plan was met het verhaal en te vragen of zij daar geen probleem mee had. Ze kon er wel om lachen… zoals ze op haar manier overal wel de humor van kan inzien en gaf mij toestemming.

Mensen die de premiere van de tour in Beverwijk hebben bijgewoond moeten kunnen beamen dat het echt net lijkt of dat een half jaar geleden is. Toch?... of ben ik nou gek?. Het was zo’n beetje de enige show waar ik echt heel zenuwachtig voor geweest ben. Gaan de verhaaltjes werken?...zijn ze niet te lang?...Kunnen we met deze band van zeven man alle liedjes op een geloofwaardige manier spelen? Ga ik het redden met m’n stembanden aangezien deze liedjes veel moeilijker zijn om te zingen dan de liedjes van ons eerste album die we tijdens de vorige tour deden, waardoor deze tour dus fysiek veel zwaarder zou worden. Allemaal terechte angsten maar het ging allemaal al tijdens de eerste show gelijk goed. Natuurlijk ging het allemaal wat nerveus tijdens die eerste show maar toch… door het succes van de première hoefden we ons voor de rest van tour niet zoveel zorgen meer te maken.
Vervolgens ging het met een rotvaart van start.. tegelijk met de opnames van de videoclip van “Geloven in het leven”, de bijbehorende promotie voor die single en nog iedere week wat andere optredens in feesttenten en op festivals. Slopend is dat maar de positieve reacties van het publiek sleurden ons erdoorheen. Op ons gastenboek plaatsten de bezoekers na de shows desgevraagd de meest hartverwarmende berichten en beknopte recensies waar wij weer met volle teugen van genoten hebben. “Wij lezen dat namelijk de hele dag door”..en dat is geen grap. Net als vorig jaar konden veel mensen het na hun eerste bezoek aan de show niet laten om nog een kaartje te kopen zodat ze het nog een keer konden bekijken…. maar dan op een andere manier misschien… of van een andere kant… of met hun moeder of hun oma. Sommige meiden (en ik zal geen namen noemen) zijn er zelfs meer dan tien keer geweest. Mede door die meiden ontstond voor ons een beetje de noodzaak om iedere show weer superscherp te blijven. Zij waren immers degenen die iedere keer weer exact hetzelfde verhaal van ons aanhoorden, dus wanneer wij zouden gaan verslappen in dat acteerspel dan zou het bij hun opvallen. Dat wilden wij kosten wat het kostte voorkomen. Het verhaal moest juist doorontwikkeld worden en niet steeds minder interessant.

Net als bij de vorige tour hebben we weer kunnen merken hoe verschillend de mensen in de verschillende provincies van Nederland zijn. Overal wordt evenveel genoten maar ieder volk doet dat op z’n eigen manier. Het ene wat uitbundiger dan het andere. De Belgen bijvoorbeeld zijn een veel bedeesder publiek dat zich niet snel uitslooft of gaat staan dansen. Zo zitten ze niet in mekaar. Dit heeft waarschijnlijk te maken met een veel strengere opvoeding zoals dat volgens mij ook in Frankrijk gebruikelijk is. Dat wil niet zeggen dat ze het minder mooi vinden. Integendeel, we hebben nog nooit zoveel uitgebreide verslagen van een optreden gelezen als na de show in Antwerpen. We hadden even een paar dagen het gevoel alsof we in 1 klap wereldberoemd waren geworden in België. 1 botsing heeft ons in ieder geval wel op de kaart gezet daar. We hopen er nog heel vaak heen te mogen gaan, alleen al om de promotietour die we er twee dagen lang gedaan hebben langs allerlei grote en kleine radio- en tv stations. Tijdens die tour hebben we genoten van de manier waarop de Belgen dat nog doen. Bijna ‘primitief’ vergeleken met de media in Nederland die op dat gebied natuurlijk hoogontwikkeld zijn met gigantische productiemaatschappijen als Endemol en Eyeworks…maar daardoor wel veel gemoedelijker.

Uiteindelijk kunnen wij voor onszelf concluderen dat een uitbundig publiek ons gemakkelijker door de show heen helpt. Dat is nu eenmaal zo, maar daarmee willen we niet zeggen dat we vinden dat alle mensen zo uitbundig zouden moeten zijn want zo zijn we zelf ook niet. Ik zal eerlijk zeggen: als ikzelf naar het theater ga dan hoop ik altijd dat er zo weinig mogelijk momenten komen waarbij mensen gaan staan want persoonlijk hou ik daar helemaal niet van. Ik kom in het theater om te luisteren en te genieten. Het meezingen en dansen doe ik thuis wel met de cd.

Uiteindelijk kunnen we niet zeggen wat nu de leukste, de gezelligste of de beste show is geweest. Wel was iedere show weer ietsje anders. Door toeval, vermoeidheid of invloed van het publiek. Dat was blijkbaar de reden voor sommigen om steeds weer naar dezelfde show te komen kijken. Die avond (vraag me niet meer waar het was) toen iemand mij riep vanuit het publiek om een handdoek omdat iemand anders de boel had ondergekotst. Eigenlijk heel ernstig maar het leverde hilarische momenten op…een kotsgezellige avond werd het.
Natuurlijk was het optreden in Gouda een hele gedenkwaardige. Gerard, onze platenbaas was die avond aanwezig en meldde vooraf dat ook Ron Stoeltie (zenderprogrammeur van radio 2) aanwezig was. We kennen Ron al een tijdje en vonden het leuk dat hij de show kwam bekijken. Wat we niet wisten was dat Gerard had gevraagd aan Ron of hij aan ons een gouden plaat wilde overhandigen. Wij zaten eerlijk gezegd al een tijdje te wachten op het moment dat ons album “Kamers van m’n hart” goud zou worden en we wisten ook dat Gerard hier een speciaal moment voor zou uitkiezen zodat hij ons kon verrassen en toch werden wij compleet verrast toen Emil bij de afkondiging Ron Stoeltie op het podium riep die voor ons de gouden platen bij zich had. Een gouden plaat is voor een artiest de absolute kroon op het werk. Dat is precies waar we al het werk voor doen. Om zoveel mogelijk mensen blij te maken met onze muziek. “Kamers van m’n hart” is een heel bijzonder album voor ons. Het album waarop we letterlijk alle kamers van ons hart open hebben gesteld voor iedereen die erin wil komen kijken. In de teksten op dat album komt heel duidelijk naar voren hoe wij in het leven staan en over bepaalde zaken (vooral de liefde) denken. Tijdens het hele schrijf-/opname-/productie-proces van het album dat in totaal zo’n negen maanden duurde hebben we ook vooral mekaar beter leren kennen wat soms tot wrijving en uiteindelijk lichte overspannenheid leidde. Uiteindelijk zijn we er ijzersterk uit vandaan gekomen en heeft het een bijzonder album opgeleverd met liedjes die niet bepaald vallen onder de noemer ‘hapklare brokken’. We zijn dan ook ongelofelijk blij met deze gouden plaat die voor ons bewijst dat onze fanbase bestaat uit mensen die bereid zijn om meerdere malen te luisteren naar onze liedjes en teksten omdat ze ze graag willen begrijpen. Radio 100%NL is overigens ook een hele belangrijke partij voor ons. Deze zender heeft ons al ruim drie jaar lang sinds de allereerste single onafgebroken op de playlist staan. Ik durf met zekerheid te zeggen dat wij op die zender, van alle acts van Nederland het allermeest gedraaid worden. Het doet ons dan ook zeer goed om te zien dat 100%NL steeds groter en groter wordt en uiteindelijk misschien wel de grootste radiozender van Nederland…maar dat terzijde.

Tenslotte verdient ons band nog even een alinea… Om maar gelijk te beginnen met Emil Szarkowicz. Een limburger van Poolse komaf. Hoe kom je eraan?? Aan het einde van de vorige tour moesten we tot onze grote spijt concluderen dat Monique Lansdorp tijdens deze tour niet meer mee kon omdat ze in dezelfde periode op tournee moest met Boudewijn de Groot waar ze al heel wat jaren bij in de band zit. Groot gelijk dus dat ze hem voorrang gaf. Wij moesten op zoek naar een waardige vervanger en kwamen hem tegen in het limburgse America. Jawel.. De hometown van Rowwen Heze. Wij mochten spelen op het feest dat zij daar jaarlijks organiseren en Emil was daar de boel aan het presenteren. Wij moesten daar al gelijk enorm lachen om zijn verschijning en zijn presentaties en iemand vertelde ons bij toeval dat hij ook nog eens een fantastische violist is die vaak met Rowwen Heze meegespeeld heeft. “Toeval bestaat niet” zeggen ze weleens. Zonder dat we hem hadden horen spelen wisten we al dat hij een geschikte man was voor onze band. Later dat jaar (vorig jaar dus) hebben we hem alvast gevraagd om twee liedjes in te spelen voor ons nieuwe album. De vioolpartijen van “Wat is dromen” en “We vergeten wat we weten” zijn van Emil. Toen wisten we het helemaal zeker. Gelijk al na het eerste concert kwamen de reacties van fans die zich afvroegen hoe we het voor mekaar hadden gekregen om zo’n goeie vervanger te vinden voor Monique. Toeval dus! Twee optredens later kwamen we op het idee om Emil voor de toegift als eerste weer op het podium te sturen om het publiek op te jutten en ons en de band weer aan te kondigen. Dat hij dat op zo’n briljante, absurde manier zou doen, hadden wij niet verwacht maar iedereen vond het fantastisch en ook wijzelf vonden het elke keer weer even grappig. Verder natuurlijk de rest van de band. We kunnen wel stellen dat we ondertussen een echte band hebben en geen verzameling van sessiemuzikanten zoals het in eerste instantie ontstaan is. Al behoren deze heren natuurlijk wel tot de toplaag van de Nederlandse sessiemuzikanten. Ton, Arjen en Wilbrand hebben zich al hun hele leven helemaal wezenloos gespeeld bij de meest uiteenlopende acts. Ton is hiervan het bekendste voorbeeld. Buiten zijn vaste betrekking bij Marco Borsato heeft hij op zo ontelbaar veel andere liedjes de drums ingespeeld dat hij sowieso als enige artiest van Nederland kan zeggen dat hij al bijna twintig jaar onafgebroken in de top 40 te horen is. Een ontzettend creatieve drummer met een compleet unieke stijl die ook voor ons album ontzettend gave ideeën heeft gehad. Bij een goeie drummer hoort een strakke bassist. Wilbrand is er zo eentje. Een mierenneuker die je nooit op foutje zal betrappen. Treedt al z’n leven lang bijna dagelijks op en vertelde mij toevallig afgelopen weekend dat hij de baspartijen had gespeeld op een solo-album van Henny Vrienten. Een album dat ik al duizend keer gedraaid heb en helemaal te gek vind maar ik had nooit geweten dat het ### was die op die plaat speelde. Henny Vrienten is zelf een goeie bassist maar vond zichzelf niet goed genoeg om z’n eigen liedjes in te spelen dus had hij Wilbrand gebeld. Overigens al een jaar of 20-25 geleden. Dan is er nog Arjen Mooijer. Een halve Volendammer. Z’n ouders vertrokken al voor z’n geboorte. Waarom? Hoe kun je zoiets doen? Die vragen van mijn kant zijn nog altijd onbeantwoord, maar goed… ik heb z’n ouders ook nog niet gesproken. We weten dus ook niet of z’n ongelofelijke muzikaliteit iets met z’n Volendamse roots te maken heeft. We weten wel dat er bij ons in Volendam geen enkele toetsenman/pianist rondloopt van zijn kaliber. Die man kan gewoon alles… Allemaal zonder dat ‘ie z’n gezicht vertrekt. Stinkend jaloers ben ik op zijn handen. Ik heb af en toe echt bij mezelf gedacht, als ik hem zo achteloos tijdens een soundcheck de meest prachtige dingen hoorde spelen op de vleugel: “had ik misschien liever zo’n goeie pianist willen zijn dan de zanger die ik nu ben?”… maar goed… “het is nog niet te laat voor pianoles “… zeg ik dan maar snel tegen mezelf om er vanaf te zijn. Al met al zijn we door deze twee tours een hecht vriendenclubje geworden. We kunnen allemaal even hard lachen om de meest absurde humor en voelen dat we mekaar in vertrouwen alles kunnen vertellen. Volgend jaar gaan we geen theatertour doen maar hopen we wel veel festivals te kunnen doen met deze band zodat we nog verder kunnen groeien tot we uiteindelijk de beste band van Nederland zijn.

Ook moet onze dank nog uitgaan naar Marc Pardon en Johan Boogaard. Onze geluidsman en onze lichtman. Twee jongens met ontzettend veel ervaring die wij gewoon rustig hun gang hebben kunnen laten gaan zonder dat we ons ermee hoefden te bemoeien. Het vervelende van hun werk is dat ze het alleen te horen krijgen als er iets NIET goed is. Dan leggen wij de klachten bij hun neer. En als het allemaal perfect is dan horen ze niks en nemen wij alle complimenten zelf in ontvangst. Haha. Jongens bij deze… ontzettend bedankt voor alles!!

Aan het einde van dit lijvige epistel altijd weer het dankwoord aan iedereen die in de theaters is komen kijken. Iedereen die een handtekening wilde. Iedereen die meezong en danste. Iedereen die gehuild heeft en die lachte. Iedereen die door z’n grenzeloze enthousiasme zijn of haar moeder, oma of buurvrouw zover heeft weten te krijgen dat die nu ook fan is van de Jees. Iedereen die cadeautjes kwam brengen of taarten bakte. Iedereen die twitterde en in het gastenboek schreef. Iedereen die spaarcenten bij elkaar graaide om een kaart voor de HMH te kopen. Iedereen die gelukkig wordt door onze muziek. Iedereen die van ons drie hele gelukkige mannen heeft gemaakt.

Bedankt.
 

‘