BLOG

Muziek
 
"Als ik mijn leven opnieuw zou mogen beginnen dan zou ik het aan de muziek wijden. Het is de enige goedkope, straffeloze verrukking op aarde"... Van die spreuken die je tegenkomt in de Telegraaf... ik ben er gek op. Heb ik van huis uit meegekregen. Mijn ouders hebben de gewoonte om de leukste spreuken uit te knippen en te bewaren. Deze spreuk had ik ooit zelf uitgeknipt en opgeplakt onderaan een grote foto van mezelf toen ik nog heel klein was en schaapachtig voor me uit stond te kijken, zo van.. "ik snap er niks van allemaal"...zoals ik dat nu nog steeds zo goed kan. Later heb ik op diezelfde poster nog een spreuk geplakt "Wie van z'n herinneringen kan genieten leeft twee maal"... ook wel toepasselijk. Deze poster hangt nu bij ons in de wc dus ik zie mezelf en de twee spreuken dagelijks meerdere keren.
Het zijn twee spreuken die ik vaak, ook buiten mijn toiletbezoeken om, in mijn hoofd herhaal en vooral de laatste tijd weer. We zijn de afgelopen drie maanden keihard aan het werk geweest in de studio aan ons nieuwe album en ondanks dat het altijd een hoop stress en onzekerheid met zich meebrengt zijn dit toch de mooiste periodes in onze levens. Het zijn de momenten waarop wie iets creëren. Die momenten maken bij mij een gevoel los dat onbeschrijfelijk is. Dat moet GELUK zijn. Vorige week waren we op bezoek bij de enige echte Carel Kraaijenhof. Krap een half uurtje bij ons vandaan in een boerderijtje in de Beemster woont deze Über-romanticus die met zijn bandoneon al twintig jaar de hele wereld afstruint en overal mensen in tranen achterlaat. Pas toen hij in Nederland prinses Maxima liet huilen en daarmee iedereen die op dat moment voor de televisie zat kwamen wij er pas achter wie hij is maar in Argentinië en ook de andere kant van de wereld op, bijvoorbeeld in Moskou, wordt hij al veel langer als een held ontvangen en speelt hij voor gigantische volle zalen. Daar zaten wij... met z'n drietjes...Jaap K. met z'n gitaar... aan de keukentafel van Carel en z'n vrouw Thirza... te praten over de muziek waar hij van houdt: Argentijnse volksmuziek... de tango in al z'n vormen...en af en toe speelde hij weer wat op de bandoneon of liet hij zien waarom het zo'n bijzonder, moeilijk te bespelen instrument is... of hij liet cd-stukken horen waarop hij speelt met Ennio Morricone, de grootste filmmuziekcomponist allertijden. In zijn enthousiasme had hij nog zo lang door kunnen gaan dat we er nu nog hadden gezeten. En wij zaten met lichtjes in onze ogen te kijken en te luisteren daar in dat keukentje en later in zijn schuurtje/studiootje in de besneeuwde tuin met daarachter het witte polderlandschap...schitterend mooi al vloekte het nog zo hard met de Zuid-Amerikaanse tango van Carel.
Waarom waren wij daar?... We waren van plan de spanning erin te houden op onze site door deze vraag te stellen en geen antwoord te geven maar het antwoord stond al op de site van Carel voordat wij de vraag überhaupt gesteld hadden. Wij waren daar omdat we Carel gevraagd hadden of hij een nummer wilde opnemen met ons op ons nieuwe album. We hadden, naar onze mening, een heel mooi romantisch lied geschreven en toen we bedachten dat het lied een mooie accordeon kon gebruiken en ons afvroegen wie we daarvoor het beste konden bellen kwamen we op het idee om niet een accordeon maar een bandoneon te laten inspelen. Voor zover wij weten is Carel de enige in Nederland die dat kan. We hebben het nummer opgestuurd en tot onze verbazing bleek hij het ook een prachtig liedje te vinden dus werden we uitgenodigd om erover te praten en afspraken te maken over de opname ervan. Toen we kwamen bleek dat Carel de partij al helemaal had geschreven dus hij liet het gelijk horen.... en daar zaten wij... als de Drie Maxima's... met glinsterende oogjes te luisteren naar ons eigen liedje dat ineens vele malen mooier was geworden. Dat zijn die momenten.
Afgelopen week hebben we een dag in de studio van Arnold Mühren doorgebracht om daar de strijkers op te nemen voor enkele nieuwe liedjes van ons album. De studio van Arnold is veel groter dan die van ons en veel geschikter om dat soort dingen op te nemen. Bovendien hebben wij daar geen ervaring mee dus lieten we dat liever aan Patrick Mühren over, de zoon van Arnold, die geboren is in die studio en al z'n hele leven lang achter die knoppen zit. Twee jaar geleden alweer bijna, schreef ik een verhaal over onze ontmoeting met Tom Bakker, arrangeur van het Metropole Orkest, toen wij een zilveren harp kregen voor het album Watermensen. Zo'n eigenaardige, maar geniale man hadden we nog niet eerder ontmoet en we spraken toen al met hem af dat hij een keer iets voor ons zou arrangeren. Wij waren dat uiteraard nooit vergeten en besloten dat het voor dit album misschien wel de juiste man zou kunnen zijn. We hebben hem zes nummers gegeven waarmee hij aan de slag ging. Aangezien er een paar behoorlijk ingewikkelde liedjes bij zaten rekenden we er al op dat er een paar behoorlijk geflipte strijkerpartijen voorbij zouden gaan komen... NOU.. dat kun je wel zeggen. Afgelopen maandag kwam hij dus in de studio met zijn gevolg van vier van de beste violisten van het Metropole orkest, onze liedjes werden aangezet en daar begonnen ze met z'n vieren zijn onbegrijpelijk mooie arrangementen weg te spelen. Wij zaten mekaar alleen maar aan te kijken van "Dit kan niet waar zijn"... zo mooi.... Dat zijn die momenten.
Vorige week waren we bij de opnames van de "Dave on stage-bonte kerstavond" en het Luxortheater in Rotterdam. Een theater waar we zelf ook tijdens de komende tour zullen spelen. Er was ons gevraagd of we ook een kerstliedje wilden spelen maar we hadden maar 1 kerstliedje in ons repertoire, namelijk het oude Nederlandsche kerstlied "Nu zijt wellekome". Dit lied hadden we ingestudeerd speciaal voor de kerstviering in de Vincentiuskerk in Volendam. Het is een bijna jaarlijks terugkerend concert waaraan lokale artiesten en bands meedoen. Wij wilden daar iets speciaals doen waarvan we zeker wisten dat niemand anders dat zou doen, Op aanraden van Japie de Witte besloten we een akoestische bewerking te maken van dit middeleeuwse kerstlied. In het lied komt de regel "De heilige drie koningen..." voor en toen we dat luisterden in de auto besloot (uitgerekend) Jaap Kwakman dat het leuk zou zijn als we op zouden komen als de drie koningen. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben van het optreden van een half uur toen maar gelijk een hele preek gemaakt over onze kijk op het geloof met allemaal liedjes over dat onderwerp. Enfin.....tijdens de soundcheck bij Dave on stage begonnen we ineens te twijfelen. Zouden de mensen in Rotterdam wel christelijk genoeg zijn om "Nu zijt Wellekome"  mooi te vinden. Straks beginnen ze nog BOE te roepen. De programmaleider stelde ons gerust en zei dat het zeer op prijs zou worden gesteld dus besloten we het maar te doen. Toen we tijdens het programma op het podium stonden heb ik het eerst nog netjes uitgelegd en ook gezegd dat we niet zeker wisten of het publiek wel katholiek is en het liedje kent en toen begonnen we te spelen. Vervolgens zong de hele zaal het lied mee vanaf de eerste zin tot de laatste zin van het vierde couplet. "Dit was mijn kerstmoment van het jaar"... sprak de ongelovige Japie de Witte na afloop.."je zou bijna geloven dat het echt gebeurd is allemaa toen in Betleheml."... Dat zijn die momenten.
Het afgelopen jaar heeft weer vol gezeten met die momenten. Het belangrijkste voor ons was uiteraard de theatertour met aansluitend de gouden plaat voor Watermensen. We hebben daar al zoveel over gezegd. Misschien alles al wel. MUZIEK... daar gaat het om. Het gevoel dat we mensen gelukkig maken door de dingen die we creëren.. dat is het belangrijkste. Dat is waar we vooral tijdens de theatertour achter zijn gekomen. En natuurlijk is het ook prachtig om te merken dat we in het land steeds populairder worden. Dat steeds meer mensen uit hun dak gaan tijdens onze optredens. Dat het Wiegelied een echte grote hit is geworden zonder dat het op de radio voorbij komt. Misschien wel een miljoen mensen hebben we afgelopen jaar tijdens het Wiegelied aan het springen gebracht met als uitschieters "Vrienden van Amstel", "Koninginnedag Amsterdam" en "Zand- Almere". Voor de rest was het een jaar van werken... optreden.. nadenken over wat we zijn en wat het publiek denkt dat wij zijn. Wat we willen bereiken en of het überhaupt zin heeft om na te denken over de toekomst omdat het allemaal toch anders loopt dan je denkt. Voordat we begonnen met schrijven voor dit nieuwe album hebben we met z'n drieën en ook samen met management en platenmaatschappij meerdere gesprekken/discussies gehad. Vragen als "Wat is de muziek van 3JS?",  "Waarom vinden mensen onze muziek leuk?", "Waarom worden wij op bepaalde radiozenders niet gedraaid en op andere juist wel heel veel?"  "Moeten wij zomaar bij ieder tv-programma of feestje gaan optreden of moeten we wat selectiever zijn?".."Laten we daar allemaal rekening mee houden tijdens het schrijven van het volgende album." En vervolgens ga je schrijven en kom je erachter dat het album weer totaal anders gaat worden dan de vorige, die op zijn beurt totaal anders was dan die daarvoor. We kunnen er niks aan doen. We schrijven maar wat. Er zijn teveel muziekstijlen die we leuk vinden en het is allemaal van invloed op de muziek die we zelf maken. En we houden niet van herhalingen van zetten, van te simpele muziek of teksten die iedereen gelijk snapt... dat is misschien wel onze zwakke plek en tegelijk ons sterkste punt.
We zijn in ieder geval ontzettend blij en gelukkig met de mensen die onze muziek en teksten omarmen. Die graag alles willen snappen waar wij het over hebben. Die het soms nog meer snappen dan wijzelf omdat ze uit de teksten meer halen dan wij er aanvankelijk hadden ingestopt. Onze fans. Ondanks dat dit niet echt een jaaroverzicht is willen we jullie aan het einde van dit verhaal en dit jaar weer bedanken voor jullie steun, jullie aanwezigheid, jullie enthousiasme, jullie cadeautjes, foto's, snoep, zoenen, alles.... jullie zijn alles... Jullie zijn 3JS... Denk daar maar over na!!!
 
Bedankt allemaal en dat we mekaar veel mogen zien in het nieuwe jaar.
 
Jan, Jaap en Jaap.