BLOG

Ik heb tot de laatse dag getwijfeld of ik wel een verslag wilde schrijven over onze reis naar Jamaica. Om allerlei redenen, vooral omdat het eigenlijk deze keer niet echt een reis is geweest maar meer |een vakantie die de meeste mensen hebben als ze gewoon rust willen na een jaar hard werken. Vaak heb je dan geen zin om ook nog eens iedere twee, drie dagen die koffer weer in te pakken om verder te reizen, urenlang in een taxi of trein of zelf in een klein gammel vliegtuigje. Dan wil je eerst eens een week liggen op een lekker strand of aan een lekker zwembad of voor je eigen caravan voordat je eens gaat nadenken of je ook nog wat wil zien. Nou, zo dachten wij er drie maanden geleden over. De laatste vakantie die wij met z’n tweeën (Denise en ik) hadden was die naar Thailand, nu twee jaar geleden. Dat was een echte reis waarbij we het immens grote Thailand bijna helemaal doorkruist hebben, bijna drie weken lang. Nu besloten Jaap, Jaap en ik samen met management en platenmaatschappij dat het best verstandig was als wij even twee weken vrij zouden nemen met het productieproces van de vijf songfestivalliedjes achter de rug en de rest (het overgrote deel) van het songfestivalverhaal nog op komst vanaf het moment dat we terug zijn tot half mei. Er stonden in deze twee kerstweken stomtoevallig nog geen optredens...alsof het zo moest zijn, dus we hebben ze geblokt voor een vakantie. Jaap de Witte besloot een vakantie te boeken naar Egypte met z’n hele gezin plus aanhang...iets dat ‘ie nog nooit eerder heeft gedaan en wat ik ook nog eens niet van ‘m had verwacht want Jaap de Witte is veel, in mijn ogen...heel veel zelfs...maar een reiziger is Jaap de Witte bepaald niet. Laat Jaap de Witte maar in z’n eigen bankstel zitten met een boek. Hij leest tegenwoordig veel werk van jonge Japanse filosofen. Deze boeken zijn nog niet naar het Nederlands vertaald maar Jaap kan niet wachten. Jaap wil het weten. Om de zoveel tijd zet z’n vrouw Tiny dan een kop koffie of iets lekkers voor z’n neus. Jaap legt z’n boek neer en drinkend van z’n kop staart ie naar buiten in z’n weelderige wildtuin. “Jaap de Witte... je hebt een zwaar leven” moet ie op zo’n moment hebben gedacht toen hij besloot dat het tijd was om met z’n gezin naar de zon te vertrekken. Om daar verder te lezen.
Wie ook geen reiziger is, maar dat weet ‘ie zelf nog niet, is Jaap Kwakman. Er is meer nodig om Jaap Kwakman’s hoofd tot rust te krijgen. Het is een familietrekje dus dat is er niet uit te branden. Z’n moeder probeert het er al vijftig jaar uit te roken...maar het wordt niks. Jaap Kwakman kan niet zomaar een hele middag in een hangmat liggen zonder iets te zeggen of te doen behalve af en toe het water in te lopen. Dan gaat ‘ie met z’n i-Pad en Phone spelen, klagen dat het te warm is en zenuwachtig om zich heen kijken, net zo lang tot ie dingen ziet waar ‘ie zich aan kan storen. Ja en dan zijn er altijd wel een aantal dingen waar je je aan kan storen. Als hij een rondreis maakt met de auto samen met Jenny dan gaat ‘ie proberen om in twee weken tijd zóveel plaatsen achter elkaar te bezoeken dat ‘ie er eigenlijk mee in het guinness book of records zou moeten komen. Wat wel een geniaal plan was van Japie, en zo heeft ie ontzettend veel geniale ideeën..vergis je niet.. was het plan om in Frankrijk een huis te bouwen. Dat dat plan er ooit is gekomen, werd uitgewerkt en dat we daarna zo’n pachtig, enorm huis in de Franse Limousin zouden hebben had ik nooooit van m’n hele leven verwacht. Dat vereist een organisatie en doorzettingsvermogen die bij mij in ieder geval niet voldoende aanwezig is...dat huis heeft ons al zoveel mooie liedjes opgeleverd, dat het voor ons ondertussen van onschatbare waarde is....Anyway... Jaap Kwakman gaat in het nieuwe jaar samen met Jenny een kindje krijgen en laat dat nou net datgene zijn dat hem rustig gaat krijgen. Ik verheug me heel erg op het kindje van Jaap en Jenny haha...
Jaap Kwakman en Jenny besloten dus gewoon lekker thuis te blijven en de kerstdagen daar in alle rust te vieren..daarbij zijn ze nog twee dagen in Limburg geweest en ondertussen heeft Jaap ook gewoon nog een paar dagen in de studio gewerkt aan b-kantjes voor ons single-abonnement en gitaarpartijen voor onze songfestivalnummers. Maar ach...hij moet wat te doen hebben die jongen.
Wij hadden dus 15 vrije dagen en we hadden het al een hele tijd voorzichtig over Jamaica gehad. Toen we op een gegeven moment in het voorjaar van vorig jaar hadden besloten dat het Jamaica ging worden voor onze volgende vakantie hoorden we opeens op het nieuws een bericht dat er in een week tijd in Kingston, hoofdstad van Jamaica, twintig man waren doodgeschoten in een oorlog tussen drugsbendes. We We schrokken dusdanig dat we er maar weer even van af zouden zien. Nu dat we hier twee weken zijn geweest hebben we een totaal ander beeld van dit land dan dat nieuwsbericht ons wilde doen geloven. Jamaica is een paradijs op aarde. We hebben nog nooit eerder zo’n sfeer meegemaakt. Zo’n positieve vibe. Het motto van de Jamaicanen is: Yah man, no problem, only situation. Een deuk in je auto, een scheiding, geen werk meer... yah man, no problem, only situation. Jamaica is het groenste en een van de grootste eilanden van het Caribisch gebied. Het is zo ongelofelijk mooi groen allemaal. En mensen zijn er eigenlijk heel arm, het minimumloon bedraagt omgerekend zo’n 25 euro per week maar ze maken er niet zo’n probleem van. Je hoort ze er niet over. Het is een trots volk...en terecht. Een heleboel muzikanten werden wereldberoemd. Enkele sporters uit Jamaica worden al jarenlang olympisch kampioen. De snelste man ter wereld, Usain Bolt, is een Jamaicaan. Ik wist dat niet van die hardlopers hier maar dat zegt meer over mij denk ik. Ik dacht eigenlijk dat het hier allemaal zo relaxed is omdat iedereen doorlopend stoned is maar dat is dus niet helemaal waar...of helemaal niet waar.. of ergens daar tussenin. In Jamaica is zelfs helemaal geen rook-cultuur. Als vrouwen roken vinden ze dat helemáál walgelijk. Enfin.. vanaf het moment dat je in Jamaica uit het vliegtuig stapt komt die sfeer gelijk op je af. Er is gewoon niks op aan te merken. De economie van Jamaica moet het ook wel voor het grootste gedeelte hebben van het toerisme dus mensen worden ook wel opgeleid om vriendelijk te zijn voor de touristen maar dan nog moet je dat wel in je hebben om dat oprecht uit te kunnen stralen en dat is wat me opvalt bij de Jamaicanen. Binnen het resort is er niet 1 personeelslid tot aan de veger en de vuilnisman in de hitte aan toe die je vergeet te groeten als je langsloopt. En ook buiten het resort is iedereen relaxed en in voor een praatje. We zaten in het couples resort in Negril aan de westkust van Jamaica. Negril is een toeristenplaats met prachtige resorts en couples is echt wel een van de mooiste. Wij houden eigenlijk niet zo van resorts omdat we dan gelijk aan veel teveel mensen moeten denken en iedere dag eten in hetzelfde restaurant met buffetten. Ik hou niet zo van buffetten omdat ik het eten meestal niet zo bijzonder vind, omdat ik m’n eten liever niet zelf wil pakken en omdat het gewoon allemaal te rommelig is en te snel afgelopen, niet sfeervol vind ik dat... maar goed... om het faciliteitenverhaal niet te lang te maken...dat was in dit resort dus heel anders. Eigenlijk was het hier helemaal perfect geregeld met drie hele goede restaurants waarvan ik er bij eentje zelfs niet naar binnen mocht met m’n stoerste spijkerbroek aan en m’n legendarische sandalen. Ik moest terug naar de kamer en een pantalon aantrekken met nette schoenen. Ik zei nog tegen Denise toen we terug liepen om ons snel te verkleden: “Nou moet ie wel met erg goed eten aankomen anders stop ik m’n nette schoenen zometeen bij hem in a place where the sun don’t shine.” Nou, dat hoefde ik dus niet te doen want dat eten was echt niet normaal met een glas champage bij binnenkomst en heerlijke rode wijnen tijdens de exclusieve maaltijden... kortom... allemaal goed. Gelijk de allereerste ochtend dat we wakker werden liepen we het zo direct het strand op waar meerder hangmatten tussen de bomen gespannen waren. Een hangmat is voor mij het ultieme symbool van relaxen dus ik ben gelijk gaan hangen. Om de zoveel tijd riepen we de ober om te vragen of hij een mojito, een pina colada of een bbc (banaan-baileys-coconut) wilde brengen. Af en toe kwam ie ineens onverwachts en dan moesten we snel beslissen welke het moest worden...dat waren de moeilijke piekermomentjes van deze vakantie. De rest van de momenten zaten we op ons balkom in de palmbomentuin van t resort. Met de schuifdeuren open een reggaedeuntje op de achtergrond. De eerste dagen was dat nog heel gek. Het idee dat we een paar dagen ervoor de deur niet meer uit durfden van de kou en de verkeerschaos door gladheid en dat we nu ’s ochtends om zeven uur wakker werden en gelijk in onze onderbroek op het balkon gingen zitten uitrekken. Wat een genot. “Dit zou toch iedereen moeten doen” denk ik dan bij mezelf. Het is zo’n opkikker voor je geest als je even weg stapt uit die kou en die wintersfeer en ineens twee weken midden in de zomer terechtkomt met iedere dag gegarandeerd zon en dertig graden. Als je terugkomt dan heeft je systeem zo’n break gehad dat het ineens allemaal niet zo erg meer is en het winterweer van voor de vakantie lijkt een half jaar geleden. De rest van de winter is dan zo afgelopen. Het zit allemaal maar tussen je oren...ik weet het.. maar het werkt wel. Grappig was dat wij de eerste week de enige twee Nederlanders in het resort waren. Ook weer eens wat anders. Er waren bijna uitsluitend Amerikanen, en dat is toch apart volk. Sommige van jullie denken nu misschien: “Ik heb nog nooit Amerikanen meegemaakt op vakantie... hoe zijn die dan?” Nou.. Amerikanen op vakantie zijn precies zoals ze op televisie en in films zijn. Helemaal met drank op. Behoorlijk uitgelaten maar daarom wel heel positief en gezellig. Amerikanen hoeven gemiddeld maar twee, drie uur te vliegen naar Jamaica dus die komen hooguit voor een week en velen zelfs voor een lang weekend. Ze zijn echt even gezellig kort op vakantie en drinken dan ook veel. Nou mag ik zelf niet teveel zeggen want ik heb ook m’n portie cocktailtjes wel gehad. Iedere dag een aantal op het strand en een paar bij het eten. Gelukkig was er een te gekke fitness-en cardiozaal aanwezig dus we hebben heel veel getraind en hardgelopen deze vakantie...veel meer dan ik normaal gesproken in Volendam doe. We hebben die drank en dat extra lekkere eten dus iedere dag gelijk weer weggewerkt. Ik had niet van mezelf verwacht dat ik dat zou volhouden maar aan de andere kant moet ik wel want anders zou ik na de vakantie gelijk met een streng dieet moeten beginnen...terwijl de maand januari al zo saai is van zichzelf.
Zo vierden we dus ook de kerstdagen hier en dat was vrij apart. Ik kwam erachter dat er van heel veel kerstliedjes ook een reggaeversie bestaat en daar kan ik alleen maar erg om lachen. Want serieus nemen kan ik dat niet...net als de kerstbomen op het strand en de zwarte kerstman die, vooruit geduwd door twee negers in een kano het strand op komt glijden. Ontzettend lachwekkend. Het hoort niet. Het enige wat wel vergelijkbaar was met onze kerst is de sfeer die er heerste onder de mensen op kerstavond en op de avond van eerste kerstdag. Alle vrouwen hadden zich prachtig in gala gekleed en het eten was extra lekker.
Na de kerstdagen hebben we een 2-daagse excursie gedaan. Omdat negril best wel in een verre uithoek zit, ver verwijderd van de bekende touristentrekplijsters hoorde bij deze excursie een overnachting bijna aan de andere kant van het eiland nabij de hoofdstad Kingston. Jamaica is trouwens in grootte ongeveer eenderde van Nederland maar het wegennet is belabberd. Eigenlijk loopt er maar 1 echte autoweg rond het eiland. Vandaar dat we dus vele uren moesten rijden maar goed... In Kingston is dus ook het Bob Marley museum. Het huis waar Bob de laatste jaren van z’n leven woonde in de periode dat hij beroemd was, ligt in de hoger gelegen buitenwijken van Kingston. Uptown Kingston. Een aantal jaren na z’n dood werd het huis opengesteld en van binnen omgebouwd tot museum. Denk hierbij zeker niet aan musea zoals we die in Nederland kennen maar denk aan een houten vrijstaande woning ter grootte van een rijtjeshuis in Nederland waar hooguit vijftien mensen tegelijk doorheen kunnen lopen zonder elkaar lastig te vallen. Dat was de villa van Bob...want het was wel de rijke villabuurt waar Bob woonde. Bob was een superster. Bob was een profeet. Ik ben heel wat meer over hem te weten gekomen.. dankzij onze gids Joan. Een kordate, gezellige ronde zwarte dame die geboren werd in Suriname, opgroeide in Capelle ad IJssel en toevallig een keer later in haar jeugd in Jamaica terecht kwam. Toen ze daar was wist ze gelijk dat ze nooit meer terug hoefde. Doet ze ook niet meer. Joan is nu al jaren een gids voor de Nederlandse tourist, weet alles van Jamaica en praat ook Jamaicaans. Ze is een Jamaicaanse geworden in hart en ziel. Zoals alle Jamaicanen is ook Joan een fan van Bob Marley en ze weet veel van z’n leven. Ze wees de plekken aan in het huis van Bob waar hij met z’n vrienden zat te jammen en welke teksten naar bepaalde plekken in de tuin refereren, de plek bij de achterdeur waar hij en z’n (toen al) ex-vrouw Rita en vrienden ooit werden beschoten door onbekende huurlingen om waarschijnlijk politieke redenen. Bob overleefde de aanslag en droeg de rest van z’n leven een kogel in z’n elleboog mee. De afgesloten deur waarachter zich de studio bevond waar Bob z’n demo’s maakte, die alleen nog af en toe geopend wordt door de zoons van Bob die zo nu en dan langswippen om dingetjes op te nemen. Een kamer vol gouden, platina en diamanten elpees en een kamer vol krantenartikelen van over de hele wereld waaronder eentje uit Nederland waarin de journalist heel negatief uithaalde naar het latere werk van Bob dat volgens hem veel te commercieel was geworden. Die journalist is later ongetwijfeld bij muziekblad Oor gaan werken om daar alles dat te commercieel begint te ruiken de grond in te schrijven. Bob heeft drie keer achter elkaar opgetreden in Nederland en het derde optreden was toevallig in Het Paard van Troje in Den Haag waar wij ook twee weken geleden nog optraden, zoals ik met trots aan Joan wist te melden.
“Bob was een ladies-man”, zo zei Joan. Hij hield van de vrouwtjes. Hij had twaalf kinderen bij verschillende vrouwen...tot een paar jaar geleden... toen klopte er ineens een dertiende kind aan. Het DNA van deze jongedame klopte precies op de reggaebeats van de rastaman himself. De teller staat nu dus op dertien en de familie Marley houdt rekening met nog meer kroost de komende jaren. Ik ben een groot fan van ‘m geworden tijdens deze vakantie. In feite is de hele populariteit van Jamaica aan hem te danken. Wereldwijd wordt zijn muziek gewaardeerd, het wordt direct geassocieerd met mooi weer en peace, de reggae, de muziekstijl die hij in z’n eentje vanuit Jamaica de wereld over gebracht heeft. Met z’n teksten die meestal over mensenrechten gingen maar ook gewoon over de zon en altijd de Peace/One Love/Don’t worry- gedachte uitdroegen...en nog steeds uitdragen. Bob was een rastafari. Het is een geloofsovertuiging. Hun Messias is de Afrikaans keizer Haile Salassi I uit het heilige land Ethiopie. De koning die zich later koning Ras Tafari Makonnen noemde, vandaar de naam van het geloof. Ze zijn vegetariërs, verbouwen al hun groenten en kruiden zelf waaronder de marihuana-plant. Deze is heel belangrijk voor de rasta’s want deze plant roken ze waardoor ze dichter bij de hemel komen. Da Weed of Wisdom noemen ze het. Prachtige naam hè... ik kreeg gewoon kippenvel toen ik het hoorde van Joan. Hun filosofie is ongeveer dat ze altijd peace zijn en dat ze het leven over zich heen laten komen inclusief het kwaad en de onderdrukking. Zoals ik al eerder zei in dit verhaal gaat dat inderdaad allemaal veel makkelijker als je de hele dag Da Weed of Wisdom rookt. En dan de kleuren die bij het rastafari geloof horen.. Groen, Geel, Rood... Groen is voor de natuur, Geel voor de zon en Rood is het bloed dat voor elk ras op aarde dezelfde kleur heeft. Bij het verlaten van het huis wees Joan nog op de stokoude rastaman met z’n lange vervuilde grijze dreadlocks (ook z’n baard bestond uit twee van die dreadlocks) en dito ketelpak die de straat stond te vegen “Weet je wie die man daarbuiten is?... Dat is Georgie.” Wie is Georgie? En Joan begint te zingen: And then Georgie would make a fire light... uit het lied “No Woman no Cry”. Georgie was een oude vriend van Bob die vaak in het huis kwam bij Bob en er ook na z’n dood nooit meer weg is gegaan.. Kippenvel!! Op de vraag van Joan aan Georgie of hij met een paar Nederlandse touristen op de foto wilde reageerde hij een beetje chagerijnig... Ik kon het me heel goed voorstellen dus ben snel verder gelopen. Het bezoek aan het huis van Bob was voor mij voldoende voor het slagen van de excursie maar we zijn uiteraard bij nog een aantal bezienswaardigheden langs geweest en onderweg keek ik steeds m’n ogen uit links en rechts naar het groen. Het eindeloos groene landschap. De armzalige houten huisjes die vergelijkbaar zijn met de houten hutten die wij vroeger bouwden in het park, met pal ernaast de grote bungalow-achtige nieuwe stenen huizen van Jamaicanen die op één of andere manier meer geld wisten te verdienen in de afgelopen decennia. Alle verschillende soorten huizen gewoon naast elkaar want wat maakt het uit dat de één meer geld heeft en een groter huis dan de andere. Zolang we allemaal genoeg te eten hebben en onder dezelfde zon leven hoeven we elkaars ogen toch niet uit te steken of apart van mekaar te leven. Zo ziet het er in mijn ogen een beetje uit langs de weg. Vóór de tijd van Bob Marley was Jamaica een vakantieoord voor de eerste Amerikaanse filmsterren van de jaren vijftig en zestig. Dat waren toentertijd de enige mensen die een vakantie konden betalen. Het bekendste voorbeeld is het huis van Ian Flemming. Een voormalig toneelschrijver die in zijn huis in Jamaica aan het water alle James Bond verhalen schreef. Veertien stuks als ik het me goed herinner...en allemaal werden ze verfilmd. We zijn langs het landgoed van Flemming gereden. Je ziet alleen de omheining van het landgoed maar ook de zee waar hij op uit heeft gekeken terwijl hij in zijn tuin zijn verhalen schreef. Later hebben veel andere beroemdheden op Jamaica een huis laten bouwen...waaronder Rolling Stones gitarist Keith Richards. Ik weet niet of het bij dit huis was maar twee jaar geleden brak hij zijn arm omdat hij in zijn tuin (waarschijlijk dronken) uit een palmboom viel waarin hij, om wat voor onbelangrijke reden dan ook, was geklommen. Ik ga er voor het gemak even vanuit dat dat bij zijn huis in Ocho Rios Jamaica gebeurde. Eén van de prachtige gebieden die we bezocht hebben tijdens de excursie met Joan. Het was ook een beetje die generatie muziekhelden die Bob Marley een handje hielpen met z’n doorbraak doordat ze een bovengemiddelde belangstelling hadden voor reggaemuziek (en marihuana). Het feit dat Eric Clapton, toen Engelands grootste zanger/gitarist, het Bob Marley-nummer “I shot the sherrif” opnam, bracht Bob en z’n reggaemuziek in een keer gigantisch in de belangstelling. Toen Bob z’n eerste Europese showcase gaf, georganiseerd door Chris Blackwell van platenmaatschappij Island Music, was een belangrijk deel van de Engelse muziekscene aanwezig inclusief Paul mc Cartney en Eric Clapton. Chris Blackwell was degene die het huis van Ian Flemming over kocht en nog steeds eigenaar is. De muziek van Bob zal altijd blijven leven. Het heeft iets magisch als je je erin verdiept. Het is heilig. Het werd gemaakt voor een hoger doel en dat kun je voelen. Het zijn de mensen die voor vrede en liefde pleiten die zijn muziek en z’n boodschap verspreiden. Zoals ik al zei... Bob was een profeet.
Na deze excursie was het tijd voor oud-en nieuw op Jamaica. Dit was in ons resort ook echt weer heel goed geregeld. Dit keer wel een buffet maar heel erg verrassend. Iedereen was weer in een opperbeste stemming alleen toen het eten allemaal op was ging er een band optreden op het grote podium dat voor de gelegenheid gebouwd was. Deze band ging op een gegeven moment discomuziek spelen. Algemene dansmuziek zeg maar. Die muziek die in Nederland ook altijd gespeeld wordt door feestbands op bedrijfsfeesten. Ik dacht dat dat een typisch Nederlands fenomeen was waar ik me al jaren over verbaas maar dit blijkt een wereldwijd idee te zijn. Als doorsnee (blanke) mensen dronken worden en willen dansen dan moet een band zeventigerjaren-disco spelen. Dat vinden de meeste mensen mooi dus heb je de meeste kans op een volle dansvloer. Nou, het zal allemaal wel maar toen de band begon om, laten we zeggen, 10 uur met die disconummers en alle halfdronken Amerikanen hun spastische danskunsten begonnen te vertonen toen besefte ik dat het voor mij een strijd ging worden om wakker te blijven tot 12 uur. Je zag de aanwezige donkere Jamaicaanse stelletjes ook echt langs de kant van de dansvloer staan kijken met een grijns vol onbegrip en iedere keer als de band pauze nam en er begon een zwoel nummer van Marvin Gaye dan zag je gelijk hoe die negers op de muziek met hun heupen begonnen te draaien tegen hun vriendinnetjes aan. Heerlijk!! Het is ons met een heleboel moeite gelukt om tot het aftellen om twaalf uur te blijven. We zijn toen nog even het strand op gelopen waar een aantal jongens en meiden van die leuke lampions omhoog lieten. Iets dat wij wel heel leuk vinden, veel leuker dan vuurwerk. De lampionnen worden als kleine luchtballonnen, door het vlammetje gevuld met hete lucht en stijgen vervolgens op waarna iedereen ze blijft volgen totdat ze zo ver weg vliegen dat ze uit het zicht verdwijnen. Ideeën over toekomst, oneindigheid en verre oorden overkomen je op zo’n moment. Precies wat je nodig hebt op zo’n nieuwjaarsnacht. Daarna zijn we om kwart voor 1 naar onze kamer gestrompeld. Dat was onze oud en nieuw. Vroeger was dat wel anders. Vroeger.... toen we nog jong en onbezonnen waren...sprak de oude baas... en hij zoog tevreden op zijn pijp.
Alle tussenliggende dagen verliepen ongeveer hetzelfde. Rustig aan een boek lezen in de hangmat onder et genot van verschillende cocktails. Het enige verschil zat ‘m in de namiddag. We zijn verschillende keren met de taxi erop uitgetrokken om op andere plaatsen de zonsondergang te kunnen bekijken. Dat was iets wat we bij ons resort net niet konden zien omdat we net om de hoek in een baai lagen met ons strand. De bekendste plek van heel Jamaica om de zonsondergang te bekijken is Rick’s Café. Rick’s is daarom zelfs uitverkozen tot een van de tien beste café’s ter wereld. Het is een café waar iedere avond honderden (veelal hele uitgelaten Amerikaanse) touristen komen kijken naar de zonsondergang onder het genot van bekende Rick’s cocktails en populaire muziek. Toegegeven... de plek is werkelijk fenomenaal maar het café is zo ongelofelijk commercieel geworden dat het voor ons niet meer leuk was. Geen reggae maar populaire dance-klassiekers. Een band die precies begint te spelen op het moment dat de zon onder is om de bezoekers zo lang mogelijk vast te houden. Deze band gaat op een gegeven moment ook afgezaagde classics spelen waaronder “I Will Survive” (die wij in Nederland kennen van de Hermes House Band). Ik zei nog tegen Denise: “Degene die dit nummer geschreven heeft moeten ze postuum uit z’n graf trekken en z’n nek omdraaien”. Nee... wij zaten liever bij een restaurant dat een paar minuten verder zit en waar dezelfde zonsondergang kan worden bekeken, onder het genot van een heerlijke witte wijn en een kreeft. Kreeft is een beetje de delicatesse bij de verschillende restaurants in Negril. We hebben er heel veel gegeten en de ene was nog beter dan de andere. Dan die zonsondergang...
We hebben er een aantal gezien en gefotografeerd die echt weergaloos waren. Zo mooi hebben we ze echt nog niet eerder gezien. Caribbean sunsets... ze zijn niet voor niks zo veelbesproken. Vanuit het resort vertrekt iedere dag een catamaran waar mensen gratis op mogen meevaren. Deze vaart een eindje de zee in en gaat precies op een plek liggen waar ze de zonsondergang het mooiste kunnen zien. Gevolg is dat deze boot iedere dag volloopt met vijftig halfdronken Amerikanen die op dat water zoveel drukte maken dat de zon zelf ook zoiets heeft van: `’Is dit nou waar ik het allemaal voor doe?”. Zo’n boot-idee leek ons dus wel leuk maar niet met deze mensen. Totdat ik een oude Jamaicaan met z’n kleine groen-geel-roodgekleurde houten bootje in de zee zag liggen. Op z’n bootje had hij zes hengels bevestigd waarmee hij door de dag heen vissen vangt die hij probeert te verkopen. Ik vroeg hem of het ook mogelijk was dat hij met zijn bootje mij en Denise mee kon nemen de zee op, een uur voor de zonsondergang. No Problem Man... Als ik maar betaalde dan nam hij ons mee naar het onbewoonde eilandje dat net voor de kust ligt. Daar konden we dan in alle rust van de zonsondergang genieten. Dat leek ons helemaal ideaal dus zo gezegd zo gedaan. De naam van de visserman ben ik vergeten maar zijn houten bootje heet Mandela, vernoemd naar Nelson Mandela, en aangekomen op het eilandje wees hij ons de weg die wij met z’n tweeën moesten lopen door de bosjes, dwars over het eiland naar de andere kant waar we echt met z’n tweeën op een verlaten strandje de zon in het water konden zien zakken. We zagen daar de perfecte sunset. Echt... Bij een strak blauwe lucht zie je die grote gele bol binnen enkele ogenblikken acbter de horizon verdwijnen. Perfecter kun je het niet treffen. We hebben voor onszelf als doel gesteld dat we gaan proberen om zoveel mogelijk perfecte zonsondergangen te zien in dit leven. In de laatste week heb ik me nog aangemeld voor het scuba-diving. Ook dat was een gratis service van het resort...wat niet vaak voor komt. Het was gewoon gratis al wilde je elke dag twee keer met de boot mee voor een andere diepzeeduik. Toen ze zagen aan mijn pas dat Denise een verdergevorderde duikster dan mij was stelden ze voor dat ik daar gelijk een upgrade ging halen... dit overigens wel tegen het gebruikelijke tarief. Het was een dag werk en bijna onmogelijk dat ik hiervoor zou zakken dus waarom zou ik het niet doen. Het enige dat ik eigenlijk moest doen was drie keer duiken en op de bodem verschillende opdrachten uitvoeren die me totaal geen moeite kostten.. Daarbij heb ik tijdens de verschillende duiken twee grote roggen gezien en later twee grote schildpadden. Duiken is te gek. Ook dat is een gevoel van peace. Het is zo relaxed en de onderwaterwereld is zo mooi. Als je dan van die grote grote vissen heel vredig met je mee ziet zwemmen gaat er een heel speciaal gevoel door je heen. Vaak als ik onder water ben en ik zie zulke vissen of schildpadden moet ik in m’n eentje glimlachen omdat ik dan denk aan “Finding Nemo”... in deze film hebben alle vissen een karakter gekregen dat precies bij ze past. Vooral de schildpadden... de backpackers uit Australie. Ongelofelijk goed bedacht.
Tijdens de laatste vier dagen hebben we alles nog een keertje extra gedaan: Een extra excursie van een dag langs een prachtige waterval en door een mooi natuurgebied, nog een keer bij Rick’s tussen de Amerikanen cocktails drinken bij zonsondergang ..while the band played “I will survive”... Nog een keertje bij het restaurant ernaast bij dezelfde zonsondergang een heerlijke grote kreeft genuttigd en nog een keer met het bootje naar het onbewoonde eilandje. Allemaal dingen die wel een tweede keer verdiend hadden. Nu zit ik nog even op ons balkonnetje in de tuin m’n verhaaltje uit te werken. Straks moet ik snel m’n koffer inpakken want we moeten uitchecken en vervolgens kunnen we nog lekker even een paar uurtjes op het strand liggen lezen voordat we worden opgehaald voor de terugreis naar het koude gure Nederland in januari. Volgende week ben ik jarig... word ik 36... theoretisch althans. Ik had namelijk tien jaar geleden met mezelf afgesproken dat ik niet meer ouder zou worden en dat heb ik volgehouden. Ik ben niet veranderd. Ben alleen rustiger geworden en steeds meer een levensgenieter. Ik kan het iedereen aanraden. Net zoals ik iedereen wil aanraden een keer naar Jamaica te gaan. Als er een paradijs op aarde bestaat dan is Jamaica er eentje. De natuur en de instelling van de mensen... Als het overal op de wereld zo was.....