BLOG

ESF en Egypte

“Beginnen de zenuwen al te komen” is wel de meest gestelde vraag die wij de laatste tijd te horen krijgen. Dat is leuk, mensen die met je meeleven.
Maar nee… met het gevaar om arrogant te klinken, wij hebben daar niet zo’n last van. Dat is niet zo gek, we hebben samen en los van elkaar een paar duizend optredens gedaan en dan gaat het natuurlijk wel wennen. Dat moet ook wel want anders zou je sterven door de stress.
Misschien een tip voor mensen die het podium op willen, zenuwen kunnen twee kanten op, angst of postivieve opwinding. Als je dingen goed voorbereidt en niet meer wilt doen dan je aankan, kan er weinig misgaan. Fouten maken gebeurt trouwens op alle niveaus, heb ik inmiddels wel geleerd. Dus je hoeft ook nooit te denken dat je de enige bent als het gebeurt.
De andere kant, de positieve, is dat het meestal erg leuk is om iets te doen op een podium, of dat nou jongleren, muziek maken of acteren is. Je hebt je best gedaan om iets te leren en je krijgt daar een beloning voor als je het aan een publiek laat zien. Kortom, het gaat er natuurlijk weer om hoe je denkt over dingen.
Er zijn hele dikke boeken over volgeschreven, je filosofische houding ten opzichte van het leven. Grote woorden, maar uiteindelijk bepaalt dat voor een groot deel de kwaliteit van datzelfde leven.
Rond de jaarwisseling was ik met vakantie in Egypte. Ze begonnen daar toen net zo’n beetje te knokken. Mooi, maar arm land met zoals bekend ongelofelijk indrukwekkende bezienswaardigheden. Ik heb er een aantal bezocht en inderdaad… ongelofelijk.
Misschien heeft het land zelf, de plaats en de historie, al zo’n grote invloed op de bezoeker dat je de piramides enzovoort niet eens hoeft te bezoeken. Ofwel misschien hangt er iets in de lucht. Zelf ben ik niet zo gevoelig voor dit soort theorieën, maar toch had ik er een bijzondere ervaring die niets te maken had met de koningsgraven en de tempels.
Dat ging zo.
’s Morgens om 5 uur, op nieuwjaarsdag, waren we in een bus gestapt voor een excursie. Na een aantal uren rijden door het eentonige woestijnlandschap, bereikten we de Nijl ,langs de Nijl wonen de Egyptische boeren omdat daar natuurlijk water is voor de akkers. Armoedige dorpjes, geiten, ezels, brommertjes en een enkel rijdend autowrak. Derde wereld taferelen dus.
Ik was in slaap gevallen met mijn hoofd tegen het raam van de bus. Toen ik wakker werd en uit het raam keek zag ik iets wat daar heel normaal is, maar op mij een heel bijzondere indruk maakte.
Het was nog vroeg en de zon kwam net op, links van de weg waren een paar vroege boeren aan het werk op de akkers, daarachter tot zover je kon zien de woestijn. Kippenvel.
Dit zag er tweeduizend jaar geleden precies hetzelfde uit, dacht ik toen. Nee, geen nieuwe of originele gedachten. Maar bij mij kwam hij hard aan op dat moment. Mensen komen en gaan en hebben de illusie dat ze van belang zijn voor het verloop van de dingen, maar eigenlijk trekt de kosmos zich niets van ons aan. Ofwel: ’Alleen de aarde kent het geheim en glimlacht’.
Het gevoel van die ochtend bij die Nijl is een beetje blijven hangen en dat is goed. “Weet je dat er 150 miljoen mensen kijken naar het ESF”, zeggen mensen regelmatig tegen ons, dan denk ik aan de Nijl die gewoon doorstroomt en de Egyptische boeren die gewoon doorploegen en verdomd, ik glimlach.

Groet J. de W.