BLOG

Het is zo’n rare tijd vind ik…. Deze periode van half september tot half oktober ongeveer. Het einde van de zomer, het absolute einde. De zon schijnt nog af en toe lekker warm maar de eerste hoosbuien en kou zijn al langsgekomen om ons een seintje te geven dat we weer rustig aan aan ons sinterklaas-verlanglijstje kunnen gaan denken en of we dit jaar een boom in huis nemen of dat we het bij enkel een grot houden. Indian summer noemen de Amerikanen het en dat is dan weer een schitterende uitdrukking waarbij je gelijk een beeld ziet van de canyons in het wilde westen van Amerika in een gouden zonlicht met de bladeren die ook ietwat goud aan het worden zijn. Tevens hoor ik daar ook nog eens het gelijknamige nummer “Indian Summer” van the Doors bij en voor mij zijn beeld en geluid dan compleet….
Vandeweek zei iemand toevallig tegen me: “Ik sluit het jaar niet af met oud-en-nieuw maar met de Volendammer kermis.” Dat is ook eigenlijk een veel betere. Zo is het namelijk. Wij sluiten ons seizoen af met de kermis. Dan zijn alle belangrijke tentfeesten, openluchtconcerten, festivals, feestdagen en vakanties EN de zomer achter de rug en moet iedereen weer bloedserieus aan het werk en aan het sporten niet te vergeten. Aan het einde van deze periode heb je ook echt het gevoel van: ja nu moet ik ook echt weer even rust in m’n hoofd krijgen. Eigenlijk ben je gewoon blij dat het weer af en toe smerig is buiten zodat geen last hoeft te hebben van mooi-weer-stress (ook zo’n goeie).
Wat ook veel mensen doen in deze periode is het inplakken van de vakantiefoto’s. Leuk toch… regentje op de ramen en dan op het internet digitaal een boek samenstellen van al je mooie en gezellige plaatjes met bijbehorende achtergrond. Denise vindt dat leuk om te doen en ik vind het leuk om ernaar te kijken en te zeggen wat er allemaal nog niet goed is en aan toegevoegd moet worden… je kent t wel. Als het fotoboek na ruim een week klaar is ga je er samen een keer of drie naar kijken. Wij nemen het boek dan nog een keer mee naar onze ouders en laten het daar nog een keer zien met wat leuke anekdotes erbij…. Leuk toch. Vervolgens een maand erna kijk je het boek nog 1 keertje als je het weer hebt opgehaald bij je moeder waar je het toen vergeten was en dan berg je het op. Ooit zal je het weer eens tegenkomen bij de grote schoonmaak of als je gaat verbouwen. Maar toch bljven we die fotoboeken maken. Zo gaat het met alle fotoboeken. Zelfs met dat van Jan Smit, Nick en Simon en de 3JS…. Terwijl dat ploegje beschikt over de leukste digitale fotoboeken ever. Wij hebben het ongelofelijke voorrecht dat van onze jongensvakantie een 10-delige realitysoap wordt gemaakt dat vervolgens twee maanden lang wordt uitgezonden op de Nederlandse televisie. We kijken er met een krappe miljoen mensen 1 keer naar en vervolgens gaat ie in de archieven en hebben we het er niet meer over. Maar toch blijven we die fotoboeken maken.
Het eerste deel van ons fotoboek is dit weekend op tv en ik ben gewoon een beetje zenuwachtig terwijl ik het al heb gezien. De eerste reacties zijn gewoon altijd heel leuk om te lezen. Zouden ze het weer leuk vinden. Zouden ze steeds blijven zien hoe hard we daar weer gelachen hebben om de meest kinderachtige dingen en kunnen ze dat waarderen? Het is namelijk zulke complete onzin en we kunnen er ook niks aan doen. We zijn gewoon met dit hele ploegje door de jaren heen steeds erger geworden en nu is het gewoon zo dat we mekaar niet meer normaal in de ogen kunnen kijken zonder gelijk met een grijns op onze gezichten te beginnen met het uitkramen van bijvoorbeeld oud-Volendamse uitdrukkingen die alleen wijzelf snappen, gevolgd door een lachsalvo. Omstanders, zoals die er natuurlijk altijd zijn als wij mekaar tegenkomen bij een festival achter de schermen ofzo, glimlachen dan altijd maar mee als een boer met kiespijn… ook dat is dan weer grappig.
Tijdens deze eerste aflevering is goed te zien hoe dat gaat. De serie begint een dag voor vertrek en we zijn allemaal nog bezig met onze eigen dingen. Nick en Simon zijn op de gaypride met Coen en Sander, Jan Smit is in Oostenrijk en wij zijn in Belgie en vliegen daarna per helicopter naar een festival in Woerden. We zijn dan nog gematigd klierig omdat we nog aan het werk zijn maar dan tegen het einde van het programma komen we bij elkaar op Schiphol en gaan we mekaar bellen en vanaf dan is het alsof er een knop om gaat. Er gaat ook letterlijk een knop om want die knop zit op de camera en die camera wordt vastgehouden door onze vrienden van het team van FTV, dat al jaren alle soaps rond Jan Smit en Volendam maakt. Maar vanaf dan veranderen we dus met z’n allen in een stel idiote kleine kinderen, waarvoor we ons dan achteraf natuurlijk ook een beetje schamen als we op zondagavond met onze vriendinnen voor de buis zitten maar goed… gelukkig moeten we vaak optreden op zondagavond en kijken onze vriendinnen in hun eentje haha.
We hebben het weer vaak tegen mekaar gezegd tijdens deze trip op Kreta. “Wat hebben we het toch leuk zo.. Je zal het maar mee mogen maken” zeg ik dan tegen Simon, “vijfendertig jaar oud… het had zo weinig gescheeld of ik had gewoon nog aan een verpakkingsmachine gewerkt… doodmoe een heel jaar lang…. maar gewoon doorgaan natuurlijk omdat thuis moeder de vrouw met m’n drie bloedjes van kindertjes zit te wachten tot ik terug kom met een stuk vlees en een zelfgehakte kerstboom.” En dan weer erg hard lachen natuurlijk op het dek van een zeilschip van 50 meter lang met een bar en twintig tweepersoonskamers en een zootje personeel dat af en toe koude flesjes water komt brengen tegen de warmte. Want het was 40 graden. Het lekkere bij ons in dit ploegje is dat we altijd de lachers op de hand hebben. De een maakt een grap en de anderen lachen heel hard…en dat wisselen we de hele dag af… moeiteloos… totdat we af en toe echt onze kaken even wat rust moeten gunnen. De grootste klier van het spul is m’n neef Kees. Kees Tol “Het grappenkanon”. Dat is de naam die hij dit jaar vanuit de produktie mee kreeg. Alle scenes die van Kees worden geschoten kunnen onbewerkt de buis op met slechts een zomers muziekje eronder om de sfeer te benadrukken. Wellicht dat jullie het woord in een van de afleveringen ineens voorbij horen komen: “Grappenkanon”… dan weten jullie waar het over gaat.
We hebben dit jaar voor een boot gekozen omdat we vorig jaar tijdens de camping-tour een heleboel problemen tegen waren gekomen. Tien dagen vol activiteiten onder het genot van de nodige drankjes in combinatie met te weinig slaap door de warmte eisten vorig jaar hun tol. Aan het einde van de trip waren we zo gaar dat we er chagrijnig door werden en dat is nou net wat we niet kunnen gebruiken voor zo’n programma. Vervolgens werden we ook allemaal ziek waardoor we ons door de eerste optredens die gepland stonden hebben moeten worstelen met alle stress die daarbij komt. We hadden iets meer comfort nodig. Niet omdat we te verwend zijn maar omdat onze lichamen ons dat vertelden. Een echt bed met een airco en af en toe een momentje rust voor jezelf… dat is genoeg. Dachten we. Een zomer-voorbij-trip is namelijk niet compleet als we niet aan het einde van de trip minimaal twee keer los kunnen gaan in het meest beruchte oord van de omgeving en dat was dit Chersonissos… oftewel OH OH CHERSO!!!
Redelijk in conditie kwamen we daar aan na een week en nietsvermoedend werden we ’s middags eerst gedropt op Star|Beach. Ik kan dit fenomeen niet uitleggen. Dat moet je met je eigen ogen zien maar neem van mij wel aan… Ga dat niet bekijken als je ouder dan 25 bent. Waarom niet? Vertel ik niet want ik zei al: Ik kan het niet uitleggen. De avond erna was er een soort karaoke-optreden van ons in cafe Hof van Holland en daarna was het feest. De dag daarna weer. “Feest” is een relatief begrip natuurlijk. In dit geval bedoel ik: Met z’n allen in een kroeg dansen als haringen in een ton met de muziek en de airco veel te hard en onze drankjes voor niks… tot 5 uur ’s ochtends en dan nog word je aangekeken of je een mietje bent omdat je zo vroeg naar je hotel gaat. Die feestjes dus. Op de laatste dag deden we nog een potje voetbal in 40 graden op leven en dood tegen een professioneel voetbalteam terwijl wij allemaal al op sterven na dood waren. Tijdens dat potje voetbal kwam ik er weer achter dat ik niet kan voetballen en dat bleek niet het juiste moment te zijn om me dat te realiseren. Ik heb tijdens die wedstrijd een paar verkeerde bewegingen met m’n rug gemaakt waarvoor ik nu nog steeds in behandeling ben. Nog een paar weken manuele therapie en enkele sessies met stroomschokken en m’n rug zal weer de oude zijn. Ook kwamen we allemaal weer met stemproblemen terug. De Chersonissos-ziekte hoorde ik achteraf. Een keel-virus dat iedereen daar heeft door airco’s, te weinig slaap en geen vitaminen. Kortom.. om een lang verhaal niet nog veel langer te maken. Dat hebben we die laatste drie dagen WEER niet goed aangepakt. Leren we het nooit of gaan we volgend jaar weer iets verzinnen waarmee we de omstandigheden verbeteren. We hopen het maar… maar vertrouwen doe ik het niet.
We hebben dit jaar weer een heel mooi programma gemaakt en ik heb het al tegen enkele collega’s van FTV gezegd bij het afscheid op Schiphol: “Laten we hopen dat het dit jaar weer net zo goed gewaardeerd wordt door de kijkers en laten we dan proberen om het volgend jaar NOG weer mooier te maken en misschien daarna nog wel vijf jaar. Vervolgens gaan we met het programma van de Tros naar omroep MAX en maken we er een bejaardenprogramma van. Wat meer een culturele trip van met veel oude gebouwen.”
Iedereen veel kijkplezier de komende weken!!!