BLOG

De goeie ouwe tijd

Hallo beste oude vertrouwde en nieuwe bezoekers van deze site en ons gastenboek...

Ik las deze week al voor de tweede keer een bericht van iemand die min of meer een beetje verlangde naar de "ouwe tijd" hier op het gastenboek.. "toen twitter nog niet bestond". Ik kan jullie melden dat ikzelf ook vaak naar zulke tijden terug verlang. Eigenlijk zelfs naar de tijd dat er nog geen internet was. Voor veel mensen in dit gastenboek en vooral op twitter is er nooit een leven geweest zonder internet. En het is nieteens zo dat ik me daardoor oud voel want zo is het ook niet. Ik voel me zelfs jonger doordat ik twitter maar het is inderdaad het knusse gevoel dat je maar een klein groepje mensen kent maar daarmee wel iets dieper contact hebt. Eigenlijk verlang ik zelfs terug naar de tijd dat ik nog geen mobiele telefoon had.. Ik was zelf twintig (1995) toen ik m’n eerste telefoon kocht en vanaf toen is het hectische leven begonnen….in m’n hoofd.
Bijna geen mens in de westerse wereld van onder de vijfendertig kan meer leven zonder een computer of mobiele telefoon en zelf word ik er af en toe helemaal gek van als ik merk dat ik het niet meer voor mekaar krijg dat ik langer dan een uur niet kijk op m’n telefoon of m’n laptop. Vooral omdat het negen van de tien keer totaal onnodig is dat ik het doe en daardoor vele uren per week zomaar weggooi. Tijd waarin ik nog beter in m’n bed kan gaan liggen om te slapen.. dan doe ik ook wel niks maar dan rust ik ten minste. Ik zeg heel vaak tegen mezelf dat ik absoluut vaker een boek zou moeten gaan lezen omdat dat wel overal goed voor is… omdat ik daar altijd wat van kan opsteken maar ik kan het bijna niet meer opbrengen door de rusteloosheid in m’n hoofd die veroorzaakt wordt door telefoon en internet.
Soms probeer ik me voor te stellen hoe oude mensen dat ervaren. Mensen uit de tijd dat er nog helemaal geen telefoon was.. en twee netten op de tv waar het hele land naar keek. Dat was “de goeie ouwe tijd” hoorde ik die mensen dan vaak zeggen toen ik zelf nog een kind was en dan dacht ik: “ach wat een gezeur.. vroeger was er niks.. vroeger was iedereen arm… hoe kon dat in godsnaam leuk zijn.” Nu begrijp ik het. Tegenwoordig hoor ik oude mensen dat niet meer zeggen. Ik denk dat dat komt doordat de oude mensen hun mond niet meer open durven te halen omdat er toch niemand meer luistert. Niemand heeft meer tijd om echt te luisteren. Als ze wat willen melden dan moeten ze gewoon even een mailtje sturen en dan komen we er zo snel mogelijk op terug… Hopen dat we het mailtje niet vergeten te openen zodat het wegraakt tussen de spam… dat zou wel een beetje zielig zijn voor oma.
Gisteren (zondag) hadden we een vrije dag en ik zei op een gegeven moment ’s middags tegen Denise: “Weet je wat ik nu ga doen!?.. Ik ga nu een glas wijn inschenken en dan zet ik m’n telefoon, m’n laptop en de televisie uit… dan ga ik een oude blues-cd aanzetten van JJ Cale die ik vroeger ook vaak draaide… en dan ga ik gewoon stomweg voor het raam zitten en kijken naar de lucht en de vogels.” Dat heb ik gedaan…een uur lang. Maar het is toch gewoon verschrikkelijk dat ik dat de dag erna nog weet en ervaar als iets heel speciaals terwijl het de gewoonste zaak van de wereld zou moeten zijn.
Dus als ik dan zoiets lees van iemand op het gastenboek.. waarschijnlijk van iemand van mijn leeftijd of iets ouder.. dan gaan er zulke gedachtes door me heen. Een beetje verdrietig kan ik daarvan worden omdat alles gewoon inderdaad veel te snel gaat om er nog van te kunnen genieten. Alle nieuwtjes zijn binnen een uur alweer oud nieuws en we zijn bang dat we een bericht missen terwijl het eigenlijk alleen maar onzin is wat je hoort en leest en ziet op tv. Weinig belangrijks. Daarom ben ik altijd zo verschrikkelijk gelukkig als ik drie weken op vakantie kan en het liefste ook een week op een plek zo diep in de jungle dat er geen telefonisch contact mogelijk is. Waar de mannen ’s ochtends nog de rivier op moeten met hun roeiboot om een vis te vangen voor het avondeten. Waar je als toerist uit moet kijken en heel beleefd moet blijven omdat je anders het risico loopt dat je die avond samen met die vis geserveerd wordt met een appel in je mond. Ze bestaan nog hoor.. die landen. Aan de andere kant geeft het me ook een goed gevoel dat ik af en toe lees van mensen die ook dit probleem hebben. Lotgenoten. We moeten eigenlijk blij zijn dat we er zo over denken. Dat we doorhebben dat het niet allemaal goed is en dat wij in ons hart nog verlangen naar “de goeie ouwe tijd”… oeps nou zeg ik het zelf ook.
Natuurlijk is het ook zo dat wij als band en als bekende Nederlanders onze bekendheid voor een overgroot gedeelte te danken hebben aan televisie en internet dus we mogen er absoluut niet over klagen. Het aantal bezoekers dat per dag onze website bezoekt, het aantal malen dat onze clips op youtube bekeken worden, het aantal hyves vrienden en twitterfollowers geven aan hoe populair we als band zijn.. Behoorlijk populair tegenwoordig. Gister stond ik samen met een vriend een uur op een milkshake te wachten bij de MacDrive in Purmerend.. topdrukte.. we waren kapot van de dorst toen we bij het laatste raampje kwamen maar kregen onze milkshake niet mee als ik niet eerst handtekening zette voor het meisje achter de kassa.. Vandaag liep ik snelwandelend en bellend tegelijk door Volendam omdat ik te laat was voor een afspraak maar ik kon het niet aan een een groepje dames hun verstand brengen dat ik geen tijd had voor foto’s. Ze grepen me vast en moesten met me op de foto. Dat ik met een telefoon aan me oor gewoon door ging met bellen maakte ze niet uit. Kortom… we zijn behoorlijk populair aan het worden…en twitter was erbij.
Moraal van dit verhaal… geen idee… De technische ontwikkeling gaat gewoon zo door. We kunnen er niks aan veranderen. Het gaat allemaal nog veel erger worden. Ik heb zelf nog geen kinderen maar hoor verhalen van vrienden en bekenden die in paniek zijn omdat hun kinderen al hun vrije tijd doorbrengen met het spelen van oorlogsspelletjes op de X-BOX dat ze zelfs een bepaalde computertaal zijn gaan spreken tegen hun vriendjes. Ik heb nog geen kinderen dus ik heb makkelijk praten maar ik zou ze absoluut verbieden dat soort spelletjes te spelen. Als sponsor van FC Volendam vroeg ik me vorig jaar af waarom het niet mogelijk is dat er in Volendam ooit weer een team zal komen met toppers als Gerrie Mühren of Wim Jonk.. waarom er nog maar 1 Volendammer in ons team zit. Heel simpel was het antwoord achteraf. Ik las het in de lokale krant vorige week maar dat ik daar zelf niet op gekomen was: Volendam heeft geen “trapveldjes” meer. De veldjes die we vroeger in Volendam hadden waar zelfs IK nog op gevoetbald heb. Die zijn niet meer nodig in deze maatschappij want daar is ten eerste geen plek meer voor en ten tweede… Wie gaat er nu in Godsnaam z’n kinderen buiten laten spelen in deze tijd waarin politiemannen hun buurmeisjes in de tuin begraven. Ik heb nog geen kinderen maar door dit soort verhalen wordt ik ook niet erg gestimuleerd om er eentje te gaan maken. En ten derde.. omdat er geen kinderen meer zijn die met hun hele ziel en zaligheid met voetbal bezig zijn. Belangrijke oorzaak daarvan… Internet.
En dan zal ik het boekje over relatieproblemen in mijn omgeving die veroorzaakt werden door mobiele telefoons en internet al helemaal maar dicht laten. Soms denk ik.. ik zou ook eens een boek moeten gaan schrijven waarin ik al die verhalen van de laatste twintig jaar uit mijn omgeving en ook over mezelf bundel waarbij ik al mijn Volendammer vrienden en kennissen een fictieve naam geef. Het zou een bestseller kunnen worden.. maar ik ga het nooit doen want het zijn allemaal problemen waar ik maar beter niet meer over kan nadenken. Af en toe als ik een tekst voor een liedje moet schrijven graaf ik weer het een en ander op uit mijn geheugen. Zo komt het toch nog eens van pas maar voor de rest.. vergeten met die ###. Ik wil alleen nog genieten van de goeie dingen van dit leven… m’n best doen om de rust te betrachten in m’n hoofd en tja… m’n internet en telefoonverslaving zoveel mogelijk binnen de perken te houden. Maar het is moeilijk… Vooral met m’n nieuwe iPhone. De nieuwste bom onder m’n rust. Iedere mail, tweet of krabbel gaat gepaard met een geluidje zodat ik m niet kan missen. VRESELIJK als je erover nadenkt maarja… nou heb ik m al en ik ben verslaafd. Na drie dagen. Erger dan heroïne.
Beste bezoekers van de site en gastenboek… oud en nieuw.. Laten we gewoon meegaan met de stroom van informatie als een bootje op een wilde rivier maar laten we proberen wat vaker de kant vast te pakken om even uit te stappen en rustig te gaan zitten op een rots om te luisteren naar een vogel… meer kunnen we er niet aan doen. De wereld draait door.
Ik ga maar eens stoppen want Denise heeft al een paar dingen gezegd aan de achtertafel die bij mij het ene oor in gingen en het andere weer uit omdat ik bezig ben op m’n laptop. Zij is nu bezig met een cursus Spaans… ik ben zo jaloers op haar.

Jan Dulles


 

Hallo beste oude vertrouwde en nieuwe gastenboekers...

Ik las deze week al voor de tweede keer een bericht van iemand die min of meer een beetje verlangde naar de "ouwe tijd" hier op het gastenboek.. "toen twitter nog niet bestond". Ik kan jullie melden dat ikzelf ook vaak naar zulke tijden terug verlang. Eigenlijk zelfs naar de tijd dat er nog geen internet was. Voor veel mensen in dit gastenboek en vooral op twitter is er nooit een leven geweest zonder internet. En het is nieteens zo dat ik me daardoor oud voel want zo is het ook niet. Ik voel me zelfs jonger doordat ik twitter maar het is inderdaad het knusse gevoel dat je maar een klein groepje mensen kent maar daarmee wel iets dieper contact hebt. Eigenlijk verlang ik zelfs terug naar de tijd dat ik nog geen mobiele telefoon had.. Ik was zelf twintig toen ik voor het eerst een telefoon kreeg en vanaf toen is het hectische