BLOG

“Toen we daarnet in die volledig blauw verlichte Ahoy nog met z’n drieen zaten te spelen tijdens het eind van Watermensen keek ik zo nog even door die zaal heen en toen ging er toch wel even wat door me heen hoor.” Riep Japie de Witte volledig geradbraakt vanaf de achterbank van onze auto naar mij achter het stuur.. Jaap K. was niet meegegaan op de terugweg omdat zijn ouders en vriendin Jenny ook mee waren gegaan naar het laatste concert dat we in Ahoy hadden gegeven en omdat zijn ouders uiteraard ook het optreden van Jan Smit wilden zien op dit gezellige middagje uit besloot Japie zijn moedertje te vergezellen. Wij waren echter zo moe dat we niet meer op onze benen konden staan dus wij moesten terug naar Volendam... Jeweetwel... Het dappere vissersdorpje aan de zuiderzee.  “Ik dacht: Je zit hier maar mooi even met je gitaartje te spelen voor een uitverkochte Ahoy die helemaal uit z’n dak gaat. Dan kun je wel denken van.. dat komt door dit of dat.. maar we ZATEN er gewoon wel even.” Vervolgde Japie de Witte tot slot en met een grote gaap liet ie z’n grote kop achterover vallen in een poging alvast wat slaap te vatten opdat ie straks als ie thuis kwam weer iets frisser uit z’n ogen kon kijken. Daar wachtte hem namelijk, tot z’n grote verdriet, een verjaardagsfeestje van z’n dochter Karen. Niet dat hij  het niet leuk vindt dat z’n dochter Karen achttien is geworden... nee meer omdat z’n dochter Karen en z’n vrouw de huiskamer die ochtend hadden omgetoverd tot het woodstock-festivalterrein compleet met kunstgrasmat, hallucinerende dropveters, ballonnen en een gigantische muziekinstallatie voor het akoestisch optreden van Blue Velvet.. de band van Jan de Witte.... zoon van. Bij de buren was afgelopen week al een bosje bloemen bezorgd namens de familie de Witte... alvast om het goed te maken voor aanstaande zondag.... stond er op het kaartje. Kortom.. Jaap de Witte wist al ongeveer wat een feest hem te wachten stond en dat er nergens in zijn huis nog een vierkante meter mediteer-ruimte zou zijn.
Je beseft het gewoon in een roes allemaal. Geen zenuwen ofzo, slechts een hele lichte gezonde spanning maar ondanks dat je zoveel mogelijk bewust probeert te genieten op het moment, rijd je daarna naar huis toe en ben je het toch weer grotendeels vergeten. Doodzonde! Gelukkig zijn we deze week op het idee gekomen om een video-blog te maken. Nou ja.. het idee was er al langer maar het uitvoeren laat dan altijd even op zich wachten. Maar ALS het er dan komt dan is het ook wel weer erg gezellig. Zo kunnen we tot het einde der tijden zien wat er die dag allemaal gebeurde. Hetzelfde geldt voor Jan Smit De Zomer Voorbij.. onze zomervakantie die volledig vastgelegd wordt en uitgezonden op de Nederlandse televisie.  Wij zitten op maandagochtend naar uitzending gemist te kijken.. naar “Jan Smit de zomer voorbij” omdat we op zondagavond bijna nooit thuis en dan denken we “verrek... dat hebben we ook nog meegemaakt... dat lijkt wel een jaar geleden”. Vervolgens ga je rekenen en kom je tot de conclusie dat het nog maar twee maanden terug is... ZOVEEL hebben we in die twee maanden erna alweer gedaan. Er zijn nu bijna twee jaar zo voorbij gegaan en de enige mensen waar we nog mee kunnen praten over dit leven zijn Jan Smit en Nick en Simon.. die we ook maar eens in de twee weken zien. Voor de rest snapt niemand in wat voor hectiek we zitten. Let wel... dit is geen klaagzang hoor... we vinden het juist helemaal te gek... alleen maken we het niet bewust mee. Jan Smit heeft 10 jaar lang zo’n leven geleid en toen ineens kwam de stilte in de storm. Zijn lichaam en z’n stembanden gaven zich gewonnen.. nota bene net voor de geplande tour van vorig jaar. Jan kwam in een hele nieuwe wereld terecht.. een wereld van stilte. Zes maanden lang kon hij ineens terugkijken naar wat er allemaal was gebeurd. Voor het eerst in z’n leven eigenlijk kon hij zien hoe ongelofelijk veel werk hij had gedaan. In deze maanden heeft hij ook besloten dat hij het rustiger aan kan, mag en zal gaan doen.. en verdiend. Buiten alle prijzen en roem om veroverde hij ook de mooiste vrouw van Nederland en omstreken en samen met haar betrok hij afgelopen week het mooiste en grootste huis van Volendam. Zo groot dat er als de wiedeweerga kindertjes gemaakt moeten worden om alle verschillende kamers te bevolken. Maar goed.... blijkbaar moet er eerst iets gebeuren in de trant van kapotte stembanden wil er ruimte komen voor bezinning. Niks aan te doen. Je hebt een bedrijf.. je wordt populairder... je wordt gevraagd om te komen optreden en je zegt uiteraard geen nee. Nick en Simon en wij zitten nu in diezelfde flow en het bevalt prima.
Afgelopen week beleefde we de zoveelste mijlpaal in onze geschiedenis.. Zo’n twaalf jaar geleden speelden we voor het eerst op een bruiloftje voor de lol een paar akoestische liedjes met z’n drieen en vandaag rijden we terug van een optreden in de Rotterdamse Ahoy.. We hebben het ontzettend druk en weten  nieteens meer wat we moeten schrijven in een blog omdat we niet meer weten waar we moeten beginnen maar dit is echt wel weer even het vermelden waard. Drie weken geleden stonden onze helden van Coldplay er nog en nu stonden er negenduizend mensen te springen op het Wiegelied en in de pauze hele hordes met mensen bij de cd verkoopstand voor een handtekening en een foto. De cliche-uitdrukking luidt: “Als ze ons dat toen hadden verteld... dan hadden we keihard gaan lachen” Maar het was echt zo. Mijn familie was er donderdag bij en ze waren de dag erna nog steeds helemaal van de kaart. Premier Balkenende en Filemon Wesselink waren er zaterdag en waren ook zwaar onder de indruk.  Wij worden bijna nergens meer warm of koud van, dus dan ga ik de volgende dag checken bij mijn ouders hoe mooi ze het vonden... om zelf ook wat van de euforie te kunnen voelen. Hetzelfde geldt voor ons nieuwe album. Toen we voor het eerst een kermis-cd uitbrachten in Volendam heb ik maanden op m’n oren gelopen van trots. Wij waren de grootste componisten ter wereld... zo voelde het... en nu hebben we echt een briljant album afgeleverd en moet ik bij m’n familie polsen hoe blij zij ermee zijn zodat ik zelf wat kan voelen. Heel gek. Dat is het nadeel van bekend worden dus.. niks meer bewust meemaken.
Het enige wat IK nog altijd heb onthouden zijn de opnames van onze liedjes en het tot stand komen ervan. Waar en wanneer de melodieen geboren werden.. waar en waardoor er bepaalde teksten uit de lucht kwamen vallen. Wat  er door de verschillende andere muzikanten die mee deden op het album nog bij verzonnen is.. en wat we dachten toen we de liedjes hoorden groeien. Ik heb ook het plan opgevat om dit allemaal op te gaan schrijven omdat ik thuis een boek heb genaamd “Anthology” van the Beatles waarin deze processen bijna liedje voor liedje worden beschreven waardoor je precies leest hoe de hele carriere, de opkomst en de ondergang van the Beatles in elkaar heeft gezeten.. inclusief wat er in de hoofden van de heren heeft plaatsgevonden en waar ze geestelijk uit elkaar begonnen te groeien. Ontzettend interessant allemaal dus ik dacht: Misschien zijn er mensen  die die verhalen van ons ook interessant vinden en zo niet.. dan heb ik het altijd voor mezelf nog. Maarjaaa.... het uiteindelijk uitvoeren laat waarschijnlijk nog een tijdje op zich wachten. Eerst moeten we er maar eens voor proberen te zorgen dat heel Nederland onze albums liedje voor liedje kent, althans, zoveel mogelijk Nederlanders en wat dat betreft staan we nog maar helemaal aan het begin. Een status als die van Marco Borsato daar mogen we alleen maar heel voorzichtig van dromen. Zijn concert in het Gelredome waar we vorige week waren heeft een behoorlijke indruk achter gelaten. De grootste show die we ooit hebben gezien en Marco kan, als ie zou willen, tot midden in de nacht door blijven zingen met liedjes die heel Nederland kent. Mede en vooral dankzij John Ewbank overigens.

De Nederlandstalige hitmachine die onlosmakelijk met Marco verbonden is. John was degene die vorige maand aan ons het eerste exemplaar van ons nieuwe album “Kamers van m’n hart” uitreikte. Niet zomaar want John kent ons al heel lang omdat het succes van de muziek van Marco begonnen is in de Volendamse studio Arnold Muhren waar zijn albums tegenwoordig nog steeds gemixt worden. Jaap Kwakman die toen nog Japie heette kwam daar in die begintijd ook geregeld over de vloer om over gitaren te praten, naar gitaren te kijken en te luisteren, om zelf gitaar te spelen.... ALS het maar met gitaren te maken had. John vond dat toen al heel grappig en vertelde er nog over tijdens de presentatie. Hij vertelde dat hij erbij was toen Jaap samen met Jan Akkerman zat te pingelen in de studio en dat hij zag hoe Jan Akkerman (bekendste gitarist van Nederland) zich verbaasde/lichtelijk irriteerde aan de achteloze manier waarop Japie al zijn gitaarloopjes onmiddelijk naspeelde. Hij vond het zo leuk om te zien dat wij nu tien jaar later zover zijn gekomen dat hij met alle plezier het album wilde uitreiken. Een half jaar geleden belde Jaap John op om te vragen of hij naar onze demo’s wilde luisteren en eventueel een paar tips wilde geven. In al onze ijver kregen we het idee dat we zelf niet meer reeel konden oordelen over onze eigen liedjes. We waren bang dat we met de arrangementen de verkeerde kant zouden uitgaan en vroegen om zijn oordeel. Zijn oordeel was buitengewoon positief. Hij vond het zeer verrassend en meende dat er absoluut enkele echte hits tussen zitten. Hij gaf een paar goeie tips en zei dat we vooral zo door moesten gaan. Vol goede moed zijn we daarom verder gegaan en we vonden hem daarom ook de beste persoon om het eerste exemplaar uit te reiken. Het album is nog mooier geworden dan we hadden verwacht. Dit album is alles wat we in huis hebben. Alle fans hadden het gelukkig gelijk door. Op een enkele kritiek van een dove meneer na hebben we echt alleen maar goeie berichten gehoord. Nick en Simon die meerdere malen opbelden vanuit de auto waar ze onze muziek aan het bestuderen waren met verschillende vragen zoals: “Wie van jullie drie is er nou zo idioot dat er zulke dingen uit z’n hoofd vandaan komen”.. of Yolanthe die met een bedenkelijke lach op het gezicht komt vertellen dat ze aan Jan had gevraagd of ons album nou ECHT nog een keer aan moest na de honderdste keer. Of hij nou echt ook in de badkamer naar de 3JS moest luisteren als ie samen met haar in bad ging. Ik heb gezegd dat ik dat geen stijl vond van Jan Smit en dat ze maar gauw met mij in bad moest gaan in het vervolg.
Tijdens het schrijven van dit stuk keek ik naar de laatste aflevering van onze reissoap met een gelukzalig gevoel. Een gevoel dat ik gelukkig nog wel vaak heb. Als ik bedenk hoe goed het met ons gaat en dat we een leven hebben waar andere mensen van dromen. Niet zeuren over drukte of over het niet bewust meemaken van dingen maar God op je kniebollen danken dat je het mag meemaken. Ook als je net als Japie de Witte nergens in gelooft dat niet bewezen is... gewoon toch op je knieen gaan zitten en roepen “Hallelujah”.