BLOG

De 3js racen door het leven.

We schrijven december 1944... Bezet Nederland lijdt honger en mensen zijn ten einde raad. De hongerwinter dreigt tot massale sterfte te leiden onder andere in het Amsterdamse Onze Lieve Vrouwe ziekenhuis en Rector Sijmen Mol van het OLV smeedt zijn plan. Sijmen Mol, een Volendammer en telg uit een befaamd vissersgeslacht gaat op z’n fiets naar Volendam en aan de hand van zijn goede reputatie weet hij tientallen Volendammer vissers over te halen om met tien botters, waarvan slechts twee gemotoriseerd, het ijsselmeer over te steken richting Friesland om aldaar zoveel mogelijk aardappels te laden voor het Amsterdamse ziekenhuis.
Onder erbarmelijke omstandigheden als vrieskou, dichte mist, wantrouwende Duitse soldaten, brandstoftekorten, windstilte en wat al niet meer wisten de Volendammers aangevoerd door Sijmen Mol op het vlaggenschip de aardappels uiteindelijk nog vóór kerstavond in de vorstvrije opslagkelders onder aan de dijk te krijgen vanwaar ze met auto’s naar Amsterdam zouden kunnen worden vervoerd. 
Eén van de waargebeurde heldenverhalen uit dat relatief kleine gehuchtje aan het IJsselmeer... het Gallië van Nederland... en wat zouden er nog veel van zulke verhalen volgen. Volendam kent vele geschiedenis-hobbyisten die ontzettend hun best doen om zulke verhalen levendig te houden en om het verhaal van de Aardappel-expeditie en de bijbehorende hardwerkende vissers te herdenken wordt sinds 1984 de zogenaamde “Pieper-Race” gehouden. Ieder jaar in april stroomt de Volendamse haven vol met oude botters die een weekend lang deelnemen aan een wedstrijd en op de dijk heerst dan een beetje de sfeer die toen in de hongerwinter van 1944 ook op de dijk moet hebben gehangen onder de vrouwen die ondanks de kou stonden te dansen op de dijk en te wuiven naar hun echtgenoten die veilig de haven binnen zeilden... zij het dat er heden ten dage geen aardappel meer aan te pas komt en dat zich onder de deelnemers waarschijnlijk geen echte helden meer bevinden... onder de deelnemers niet, nee... maar op de kade naast het havengat stonden vanochtend om 11 uur drie piraten klaar om het startsein te geven voor de 24ste pieperrace. Onder begeleiding van het fanfarekorps waren ze naar deze plek gebracht en daar werd het pistool overhandigd aan Johannes Cornelis Dulles en zijn twee kornuiten Jacob den Witte en Jacobus van den GarnalenKwak. Onder het toeziend oog van zijn maten Jacobus en Jacob richtte Johannes het pistool ten hemel en met een oorverdovende knal begonnen de schitterende oude boten aan deze historische maar vooral gezellige, vriendschappelijke wedstrijd.
Toevallig reden wij 6 uur daarvoor nog door Friesland heen richting ons dorp. We kwamen terug van een optreden in Marum (Groningen) en hadden geen enkele aardappel aan boord. Ook was er nergens een Duitser te bekennen... nee, we hadden zelfs niet de moeite genomen om bij een pompstation te stoppen om te vragen aan een willekeurige pompbediende of deze weleens besefte hoe gezegend hij wel was met deze overvloed aan benzine.... want hoeveel moeite onze voorouders 64 jaar geleden hadden gedaan om aan een paar liter brandstof te komen voor de terugtocht met de piepers... we zagen de niet-begrijpende blikken al voor ons dus trapten we het gaspedaal maar hard in en zetten steevast koers richting de thuishaven.
We verlangden naar onze bedjes na twee drukke dagen met in totaal vijf optredens.. twee drukke weken eigenlijk die begonnen met het eerste grote live-optreden van de 3js in sporthal de Opperdam. Deze enige plek in Volendam waar echte grote optredens verzorgd kunnen worden heeft al vaak toneel geboden voor vele uiteenlopende evenementen waaronder Jesus Christ Superstar dat vorig jaar tijdens de paasweek nog zoveel stof had doen opwaaien in het hele land. Deze eerste paasdag was de Opperdam van de Jees en hun grootste fans. De kaarten waren al vrij snel uitverkocht waardoor wij wisten dat er alleen echte fans zouden komen, met andere woorden... gezelligheid was al bij voorbaat gegarandeerd.
Het werd een onvergetelijke show waar weinig tot niks op aan te merken was. Het geluid was uitstekend, het vaste geluidsbedrijf van de Votown-artiesten (Triple Showtechniek) gebruikte de gelegenheid om het nieuwe podium, lichtshow en mengtafel voor de komende Jan Smit komt naar je toe tour voor het eerst uit te proberen en het was voor iedereen even indrukwekkend. Eindelijk weer met een echte, goeie, grote liveband spelen was iets waar we al een tijdje naar terugverlangden aangezien we met live-bands opgegroeid zijn. Het optreden smaakte duidelijk naar meer en er kómt ook zoveel meer. Na het optreden zijn we, euforisch dus onverstandig als we waren, doorgezakt in de kroegen op de dijk waardoor we de dag erna met een kater nog twee optredens moesten doen in het land... nou ja... de positieve stemming zat er nog helemaal in dus het viel allemaal mee... bovendien waren het twee gezellige optredens waaronder eentje tijdens een motorcross waarbij Jaapio de gelegenheid aangreep om eindelijk eens een stukje “oerend hard” van Normaal te spelen en uiteraard zongen de motormensen keihard mee zoals een cowboy ten allen tijden het lied “rawhide” hoort te kennen en een homo “YMCA”.
Die woensdag erna vertrokken we in alle vroegte richting Schiphol voor onze reis naar Oostenrijk waar het Tros Muziekfeest in de sneeuw zou plaatsvinden. Wij met z’n drieen reisden onder begeleiding van Alice Buijs (dochter van Jaap, zus van Aloys) samen met het populaire zangduo Nick en Simon (vrienden van Simon en Nick) en telkens als die twee bij ons in de buurt zijn dan gaat er bij ons vijven een denkbeeldige knop om waardoor we in de “onzin-modus” schieten. Heel apart is dat en een beetje vreemd voor mensen die erbij zitten om te zien hoe vijf volwassen kerels veranderen in vijf ongelofelijk kinderachtige klieren die constant kei- en keihard lachen om grappen die alleen voor insiders leuk zijn. Op die manier proberen wij het vreselijke artiesten-bestaan een beetje kleur te geven.... begrijpt u?
Het zou maar een korte trip worden maar vanaf het moment dat we in de taxi stapten vanuit Volendam tot aan het moment dat diezelfde taxi ons weer bij onze voordeuren afzette hebben we domme grappen gemaakt en gelachen met onze zongebruinde bekken wijd open. Iets minder lachwekkend voor mij maar wel zo spannend was mijn eerste ervaring op de ski. Ter voorbereiding had ik de week ervoor een skilesje genomen in Nederland op een piste van nepsneeuw en aangezien dat behoorlijk goed was gegaan stapte ik vastberaden in de skilift in Kirchberg die mij samen met wat vrienden naar de toppen van de besneeuwde bergen bracht. Daarboven aangekomen was al snel duidelijk dat dat weinig overeenkomsten had met de piste in Zoetermeer van vier meter hoog. Ik keek een oneindige diepte in en was in één klap vergeten wat ik de week ervoor geleerd had. Aangezien ik toch naar beneden moest en de liften op dat punt alleen omhoog gingen heb ik mezelf, begeleid door de anderen die allemaal heel goed konden skien, waaronder Japie Kwakman, in het diepe gestort. Drie uur en ongeveer 35 spectaculaire valpartijen lang zijn ze bezig geweest om mij te vertellen wat ik allemaal verkeerd deed maar de praktijk wijst uit dat je het skien toch zelf door moet krijgen. Uiteindelijk ging het redelijk goed maar hielden mijn ietwat te zwakke knieen het voor gezien. We zijn naar het dal gegaan en zijn nog even gaan kijken bij de opnames van het oerdomme programma “blij dat ik glij” van de Tros. Blij waren in ieder geval niet de gezichten van Nick en Simon die we daar aantroffen. Ze waren daar al de hele dag samen met o.a. Jan Smit aan het wachten (lees: stierlijk vervelen) tot ze met hun zogenaamd zelf-gefabriceerde glijmobiel genaamd “Yolanthe 1” aan het spelletje mee mochten doen, hetgeen precies voor 1 minuut te doen zou zijn. Uiteindelijk wonnen ze de wedstrijd ook nog. Terug in het hotel genoten we van het heerlijke sauna-complex en het gezellige diner waarna de drank rijkelijk vloeide en de gitaren tevoorschijn kwamen. Veel van de artiesten die deelnamen aan het muziekfeest zaten in hetzelfde hotel en bijna allemaal waren ze aanwezig en dronken ze mee. Verstandig maar vooral moe als ik was trok ik mezelf stiekem terug naar mijn kamer, net op het moment dat Jan Smit met zijn gitaar aan het repertoire van BZN begon. De volgende en gelijk laatste dag was die van het muziekfeest zelf. Ik moet zeggen dat het allemaal heel goed geregeld was daar in Kirchberg. Het Tros-podium en het pleintje waarop het was gebouwd waren zeer gezellig.  Smit die voor het eerst weer presenteerde had het ook naar zijn zin om over Yolanthe maar helemaal te zwijgen. Zij bewees wat mij betreft weer eens dat ze echt “one of the Volendammer guys” aan het worden is. Moet ook... want binnenkort komt ze bij ons wonen met alle tradities van dien... jeweetwel... de pieperrace enzo.
De laatste avond hebben we nog even ontzettend gezellig gezeten met Jeroen vd Boom en René Froger die ons urenlang vermaakten met een lawine van goeie moppen. Froger als echte Amsterdammer en Boom als topentertainer maakten van elke mop een schitterend verhaal dat steevast eindigde in een keiharde lachsalvo van ons allemaal. Geweldig. Een heerlijke afsluiter van het tripje. Terug uit Oostenrijk hadden we maar een paar uurtjes om uit te rusten van de reis en toen moesten we alweer de weg op richting twee optredens. Eentje in Volendam en één in Hoogkarspel.

Volgende week in het blog:
The Making of  “Wiegelied”  the movie