BLOG

“Stop ‘ns bij de volgende “P” als je wil Japie want ik moet al een uur pissen en nu hou ik het niet meer”...  Jaap de Witte is nu 55 jaar oud en zijn blaas wordt instabieler. “Daar in de verte zie ik een “P”.. dat is er eentje van “Pissen” volgens mij”, merkte ik volkomen overbodig en ook niet grappig op vanaf de achterbank. Er werd ook niet gelachen want voor Jaap de Witte was dit een ernstige zaak... minstens zo ernstig als het verhaal over zijn konijn Nelson en voor Jaap Kwakman, die alles altijd in de gaten houdt, was het helemaal niet zeker of die “P” wel stond voor “Pissen”. Aangekomen op de parkeerplaats merkten we dat er verdacht veel auto’s stonden en buiten verdacht veel mannen heen en weer liepen voor het tijdstip. Het was namelijk half 1 ’s nachts. Ook stonden hier en daar twee mannen met mekaar te smoezen net naast een bosje terwijl er geen sigaretten brandden. Voor een echte kerel als Jaap Kwakman duurde het minder dan een seconde of de zaak was kristalhelder... “Dit is een homo-ontmoetingsplaats Japie de Witte... ga jij daar maar even lekker tussen staan pissen.” “WAAAT... DAT MEEN JE NIET’. Japie de Witte, komend uit een tijd dat de helft van de VPRO leden hun lidmaatschap opzegden nadat deze omroep een naakte vrouw op het scherm liet zien is voor z’n leeftijd vrij bij-de-tijd en hip, heeft zelf ook de hippietijd en de roerige jaren zeventig bewust meegemaakt maar dit ging ‘m toch even boven z’n pet. “Toe maar Japie de Witte... ga jij maar even lekker naar dat bosje daar waar die twee mannen staan” riep ik lachend. Jaap moest zo nodig dat er niks anders opzat en wij genoten met volle teugen toen hij na een grote diepe zucht z’n portier open haalde. Vrijwel onmiddellijk toen hij buiten liep begon een man die twintig meter verderop stil had gestaan ineens zijn kant op te lopen en wij zagen het gebeuren. Jaap de Witte zag het ook, draaide zich gelijk weer om en stapte weer terug in de auto. “GADVERDAMME.... JAPIE..... WEGWEZEN.... IK HOU HET NOG WEL EEN UUR IN!!!!!” schreeuwde Japie de Witte en wij schreeuwden het uit van het lachen. “Toch de P van Poten”.. moet Jaap Kwakman gedacht hebben.
Zo gebeuren er nog weleens leuke dingen onderweg. Gelukkig maar want dat was echt de enige vervelende bijkomstigheid die we hebben ondervonden tijdens deze theatertour. Het verkeer. Omdat we in het theater steeds om half 6 ongeveer aanwezig moesten zijn vanwege soundchecks en avondeten met de band moesten we elke dag aansluiten in meerdere files. Iets waar we geen last van hebben in het feesttentencircuit waar je op z’n vroegst meestal pas om negen uur aanwezig moet zijn.... drie kwartier optreden... paar fotootjes nemen... en weer verder. Dat is wel heeeel simpel gezegd maar het gaat in ieder geval allemaal veel sneller dan het theaterleven.  Als je beide werelden kent dan kom je erachter hoe relaxed het leven van een theaterartiest is en dat zulke mensen hysterisch zouden worden als ze een zomertje met ons mee zouden draaien in dat feesttentencircuit.  Daarom stralen theaterartiesten ook zo’n rust en wijsheid uit... denk ik.... Ik ben namelijk de laatste tijd ook begonnen met nadenken....
Zijn wij ook echte theatermakers? Die vraag werd ons gesteld door Coen, een interviewer van de NCRV. Hij was vorige week in opdracht van het NCRV-radioprogramma “Volgspot” een dagje met ons mee en volgde ons op onze weg naar het theater. Hij had zich verdiept in ons werk en hield ons dan ook anderhalf uur aan de praat met z’n opnamemicrofoon. Wij zijn tot de conclusie gekomen dat wij geen theatermakers zijn maar gewoon drie muzikanten die muziek maken en opnemen die toevallig uit onze hoofden komt en, nog toevalliger, ook nog eens geschikt is voor het theater. “Ik vind kleinkunst niet zo leuk...” vertelde Jaap Kwakman heel openhartig aan Coen “...omdat ik me stoor aan de manier waarop kleinkunstenaars de emoties proberen uit te vergroten omdat ze vinden dat dat zo hoort in de kleinkunst... Het feit dat een show zoals wij die hebben neergezet in het theater zo aanslaat is eerder een bevestiging dat deze kleinkunstenaars niet altijd gelijk hebben.” Ik snap Jaap heel goed, al denk ik er zelf anders over. Ik hou wel van de manier waarop de betere kleinkunstenaars de emoties uitvergroten maar ben er tijdens deze tour van ons ook wel achter gekomen dat de gewone “losse” benadering van een verhaal de leukste is. Het publiek dat zich gewoon met de verhalen bemoeit, wat voor hele leuke momenten zorgt.  Verhalen die gaandeweg de tour steeds langer, onzinniger en vaak grappiger werden.  Verhalen die allemaal deels waar zijn maar voor een groter deel compleet uit de duim gezogen. Het verhaal van “Nelson het Japanse Vechtkonijn” dat naar verluid al een eigen leven lijdt op youtube. Jaap de Witte had vroeger echt een konijn dat luisterde (of eigenlijk niet luisterde) naar de chique naam Nelson. Het was ook echt een eigenaardig beest want hij was het enige konijn dat het voor mekaar kreeg het gaas van z’n hek door te knagen. Vervolgens ging hij dan in de tuin van de buurman zitten. Verder durfde het beest niet.. dit was voor Nelson genoeg wijde wereld. Dit gebeurde meerdere malen en Jaap ging daarom na de zoveelste ontsnapping naar de ijzerhandel met het kapotte gaas om te vragen om een dikkere variant zodat Nelson het niet meer kapot zou kunnen bijten. De verkoper bestudeerde het kapotte gaas, keek vervolgens heel spannend, heel diep in de nietsvermoedende ogen van Japie de Witte en vroeg op fluisterende toon: “Weet je zeker dat het een konijn is?”.
Jullie kunnen begrijpen dat wij al heel vaak heel hard hebben gelachen om dit verhaal en het vormde dan ook de basis voor het verhaal over het vechtkonijn dat de buurman toetakelde.  Halverwege de tour waren er soms ook momenten dat we mekaar een halt toe moesten roepen wat betreft het uitbreiden van de verhalen. Soms waren we namelijk zo melig dat we ook de serieus bedoelde verhalen ontkrachtten door opeens in een heel ernstig verhaal iets heel absurds te zeggen. Wat wel erg grappig was op dat moment maar we moesten niet proberen de stand-up comedians uit te hangen. Sommige teksten van liedjes zijn heel serieus bedoeld en moesten ook zo gebracht worden.  Het verhaal over het bordje aan onze oude school dat mogelijk de inspiratie heeft gevormd voor “Watermensen”, het verhaal dat de inleiding vormde voor “Verlangen”, wat eigenlijk mijn verhaal is maar dat nog meer drama meekreeg doordat Jaap het vertelde terwijl ik daar achteraan op het podium zat. Hiervoor moeten de complimenten naar onze vriendin Leoni Jansen die ons tijdens de repetitiefase enkele gouden tips heeft gegeven omtrent het in elkaar zetten van een “show”, het overbrengen van de verhalen, het stoeien met de spanningsboog. Je kan natuurlijk heel simpel een liedjes-show spelen maar wij vonden het belangrijk om een echte theatershow in elkaar te zetten waarbij ook de pauzes tussen de liedjes interessant zijn. Waarbij we eindelijk eens konden vertellen wie en hoe we zijn, waarom we deze muziek en deze teksten maken. Ik had zelf het idee opgevat om de setlist zo samen te stellen dat het min of meer een chronologisch verhaal over de liefde wordt en om de verhaaltjes tussendoor zo te vertellen dat het voor iemand in het publiek, die eigenlijk onze muziek niet kent maar toch onze theatershow kwam zien, net zou lijken alsof wij de liedjes speciaal geschreven hebben voor deze show en dit verhaal.
Eerst het lied “Kamers van m’n hart” waarin de mensen worden uitgenodigd in onze harten maar waarbij we ze waarschuwen: “Ga maar naar binnen maar hou je vast want er staat een hoop te gebeuren en het is lang niet altijd feest..” Vervolgens “Koud en mistig” en “’t Licht in je ogen”... een eerste ode aan de liefde die alles kan overwinnen.. en zo gaat het dan verder met verhalen en liedjes over prille verliefdheid. Uiteraard werd af en toe uitgeweken omdat niet AL onze liedjes over de liefde gaan... godzijdank... maar de rode draad was duidelijk aanwezig. Vooral ook weer na de pauze waar we eerst met “Hou van mij” en “Verlangen” zwaar de nadruk legden op het stuklopen van een relatie en daarna opnieuw het overeind krabbelen met “Leef en Strijd” en “Kom”, het opnieuw verliefd worden met “Tinteling” en “Onschuldig” en dan nog de quasi-wijze slotconclusies met “Jij Lacht” en “Ouderdom”. De basis van de verhaaltjes hadden we maanden geleden al uitgeschreven en deze hebben we aan Leoni gegeven die dus met hele waardevolle ideeen kwam en de laatste puntjes op de i zette. De nodige droge humor en de bemoeienissen van het publiek maakten de show compleet.

We willen dit blog ook nog even gebruiken om onze band te belichten en vooral bedanken. Wat een ongelofelijke topmuzikanten zijn dat. We wisten het al voordat we aan de tour begonnen want we kenden ze allemaal al langer. Allemaal komen ze min of meer uit verschillende werelden. Bassist Wilbrand Meischke die we vooral kenden uit de band van Jan Akkerman waarmee ikzelf ook in het verleden drie maal een optreden heb gedaan. Wilbrand speelde al op het “North Sea Jazz festival” toen ik nog met een pijl en boog in het park in de bosjes lag. Hij is vooral bekend om de permanente grijns op z’n gezicht waardoor je je constant afvraagt wat er in dat hoofd omgaat. Dan pianist Arjen Mooijer... Hij vergezelde ons twee jaar geleden bij de eerste “Zomer Voorbij” in Spanje waar hij mee was als invaller. We kwamen erachter dat achter dat ernstige gezicht iemand met enorme droge humor schuilgaat. Iets waar wij ontzettend van houden. Gaandeweg de tour kwamen we er steeds meer achter hoe ontzettend virtuoos hij op de vleugel is... ook geen vervelende bijkomstigheid.. en dat zijn vader een Volendammer is... en hijzelf dus eigenlijk ook ondanks dat ie nooit in Volendam heeft gewoond. Vandaar die humor en die muzikaliteit zou je bijna zeggen. Hij speelde ook mee in vele verschillende theaterprodukties en musicals en gaat binnenkort meedoen in de band van Candy Dulfer.  Ton Dijkman mag denk ik wel de bekendste drummer van Nederland worden genoemd. Vanaf het allereerste begin is hij betrokken geweest bij de carriere van Marco Borsato, als drummer en als liedjesschrijver, Daardoor heeft iedere Nederlander hem weleens zien spelen en zijn z’n drumpartijen al ruim vijftien jaar onafgebroken aanwezig in de top 40.  Wij kennen Ton ook al zo lang omdat de carriere van Marco begon vanuit studio Arnold Muhren in Volendam waar wij (vooral Jaap Kwakman) ook over de vloer kwamen. Wij hadden een aantal Engelstalige rockliedjes en wilden daar professionele demo’s van maken. We vroegen Ton Dijkman of hij die wilde inspelen voor ons en zo leerden we hem kennen als een hele nuchtere, muzikale, aardige maar wel ALTIJD KLAGENDE oudere jongere. Hij klaagde zo erg over alles en iedereen dat het gewoon weer grappig werd. Tijdens de opnames vorig jaar van ons album besloten we dat we voor het lied “Kamers van m’n hart” een typische “Ton Dijkman-groove” nodig hadden dus hebben we hem gevraagd of hij die wilde inspelen voor ons. Zo pikten we ons oude contact weer op. In eerste instantie waren we niet van plan geweest om een drummer aan onze band toe te voegen voor de theatershow. We hadden besloten het echt heel klein te houden en enkel een percussionist mee te nemen in de persoon van Angelo vd Burgh, een hele bekende percussionist en ook een hele aardige gezellige vent die we vorig jaar hadden leren kennen. Angelo had een klein probleempje, namelijk een tumor in z’n lever die verwijderd moest worden in het begin van dit jaar. Onze tour zou precies beginnen aan het einde van zijn herstelperiode dus we hadden er helemaal zin in. Echter het herstel na de (voor de rest geslaagde) operatie verliep niet zoals verwacht en zo moest Angelo tijdens de repetities, anderhalve week voor het begin van de tour, op advies van zijn arts, tot ons grote verdriet afhaken en moesten wij op zoek naar een andere percussionist. Wilbrand, die heel lang met Ton Dijkman had gespeeld bij Jan Akkerman opperde gelijk dat we Ton moesten vragen die, ondanks dat ie altijd alleen drums speelt, ook goed percussie kan spelen. Wonder boven wonder bleek Ton deze periode vrij te zijn op bijna al onze tourdata en binnen een paar dagen studeerde hij ons hele repertoire in. Goddank. Met Angelo gaat het momenteel overigens ook weer goed. Hij heeft afgelopen zondag meegespeeld als invaller bij Jan Smit. Ton Dijkman bleek in de afgelopen jaren ook te zijn gestopt met klagen. Dat viel ons zo op dat we het aan hem hebben voorgelegd maar hij was zich er niet van bewust dat ‘ie dat vroeger altijd deed.
En dan het spektakelstuk van de tour: Monique Lansdorp. De violiste die bijna meer complimenten heeft gekregen dan wij. Ongelofelijk hoe ze speelt... hoe goed en hoe gepassioneerd en dan te bedenken dat wat we tijdens deze tour van haar hebben gezien en gehoord nog maar een fractie is van wat ze allemaal kan met haar instrument. Al vele jaren is ze een vast lid van de band van Boudewijn de Groot, Nederlands bekendste troubadour en ik zag haar voor het eerst spelen tijdens het concert van Doe Maar waar ze ook al behoorlijk opviel tijdens het ene nummer dat ze meespeelde. We besloten haar vorig jaar te bellen toen we “Alles Overnieuw” hadden geschreven en een keiharde vioolsolo nodig hadden. In 1 keer speelde ze precies de solo die we wilden horen en dat was voor ons ook genoeg om haar te vragen voor onze theatertour. Het leek haar ook leuk om weer eens met ‘jonge’ mensen als wij in een theaterband te spelen en dat straalde tijdens deze tour ook duidelijk van haar af.
Zo was onze theaterband dus compleet en met deze groep was het ook niet moeilijk om voor al onze liedjes de juiste nieuwe arrangementen te verzinnen omdat ze allemaal zo muzikaal zijn dat ze feilloos hun steentje bijdroegen. De reacties van de fans op de nieuwe versies van de liedjes waren boven verwachting. Veel mensen vinden de akoestische benaderingen zelfs mooier dan de studioversies. Reden te meer voor ons om te besluiten een dvd op te nemen dus. Vanaf het eerste optreden in Beverwijk gingen we tekeer als een geoliede machine en het werd steeds leuker en gezelliger. Ieder theater weer een andere sfeer. Iedere stad een ander soort mensen met een ander gevoel voor humor maar toch iedere keer op het einde hetzelfde keiharde slotapplaus, de drukke signeersessies, de cadeaus die mensen voor ons meenamen en de hartverwarmende commentaren op ons gastenboek waar we ondertussen al bijna drie jaar plezier van hebben en waar het steeds drukker en gezelliger wordt.
Het was twee jaar geleden al bekend dat wij in 2009 onze eerste theatertour zouden gaan doen en gelijk hadden we er al zin in en zijn we er naartoe gaan leven. Jaap Kwakman had al eerder in twee andere theaterprodukties meegespeeld en ikzelf had al meerdere theatershows van andere artiesten bezocht. Vooral Herman van Veen is daarin mijn grote idool. Hij is zo’n echte kleinkunstenaar maar hoeft geen emoties te versterken met kunstgrepen. Zijn stem is één en al emotie en nadat ik een jaar of twaalf geleden voor het eerst meemaakte hoe de tranen uit m’n ogen werden gezongen ben ik hem als een idool gaan zien en theater als iets magisch. “Oh, als wij dat toch eens zelf voor elkaar konden krijgen... dat mensen moeten huilen als wij een lied voor ze spelen en zingen in een doodstil theater”. Meerdere mensen heb ik de afgelopen weken zien huilen op de eerste rijen tijdens onze tour dus wat dat betreft: Missie voorlopig geslaagd!! Haha. We hebben de laatste weken in interviews vaak uitgesproken dat we hopen nog tot ons tachtigste jaar door te kunnen en mogen gaan in de Nederlandse theaters. In ieder geval is er met deze tour een goeie basis gelegd en is de volgende theatertour al volledig gepland. “Pluche, Zweet en Tranen” gaat onze volgende tour heten en verrassend genoeg zijn er al enkele theaters uitverkocht. Wat een heerlijk gevoel is dat... dat mensen nu al massaal kaarten kopen voor een tour die volgend jaar pas van start gaat. “God is Goed”... zou mijn moeder zeggen.
Iedereen ongelofelijk bedankt voor het komen naar onze shows en de reacties achteraf. In oktober zal onze eerste dvd/2cd-box verschijnen en we kunnen nu al melden dat het er heel erg mooi uitziet allemaal. Er is een topregisseur met een topteam aan het werk geweest met acht digitale filmcamera’s tijdens de laatste show in Hoorn en het geluid is schitterend geregistreerd. Verder iedereen bedankt voor de felicitaties vanwege onze eerste gouden plaat. Een mijlpaal in onze levens en een bevestiging dat we op de goede weg zijn. Bedankt uit de grond van ons hart...want zonder jullie bestaan wij niet.