BLOG

Ho Ho Hooggeëerd publiek,

Het is weer zover... De feestmaand is weer aan de gang. Sinterklaas, Kerst, Oud-en Nieuw en bedrijfsfeestjes waarbij stil wordt gestaan bij het afgelopen jaar. Wat ging er goed en wat niet? Zijn de plannen die we in het begin van het jaar hadden nog enigszins uitgekomen en wat zijn de goede voornemens voor het nieuwe jaar?
Allemaal vragen die we elkaar stellen onder het genot van iets teveel drank en te lekker eten maar wel gezellig. Ikzelf ben een liefhebber van de kerstsfeer en dan vooral de muziek. Ik ben een liefhebber van de traditionele Engelse en Amerikaanse kerstliedjes die vooral door mensen als Frank Sinatra, Bing Crosby, Dean Martin, Elvis en nog een paar van die generatie, zo schitterend mooi vertolkt werden. Verder is de kersttijd natuurlijk niet compleet als Wham! en John Lennon niet een keer of veertig voorbij zijn gekomen op hun arreslee... Drivin’ home for Christmas... Ook zo mooi. Vroeger ging ik ook vaak naar de nachtmis in onze prachtige St Vincentiuskerk die tijdens deze dagen ook altijd schitterend versierd is met een enorme kerstgrot met levensgrote beelden. Ik genoot dan ontzettend van het Volendams Operakoor dat werkelijk geweldig goed is en daardoor ook wereldberoemd en ik kuisterde met plezier ieder jaar naar het kerstverhaal dat we allemaal kennen van Maria en Jozef die bij alle hotels in Jerusalem te laat waren met inchecken en door iedere portier de lobby uit gebonjourd werden. Heel zielig allemaal maar gelukkig wist je al van tevoren dat t goed zou komen. Dat er uiteindelijk een kindeke geboren werd in ’t stro die later weliswaar weer vermoord zou worden door z’n eigen volk maar daar hoefden we ons tot pasen niet druk om te maken. Nee... alles was goed in de tijd dat ik al die verhalen nog geloofde maar toen ontmoette ik Japie de Witte.
Ergens in 1995 moet het geweest zijn. Negentienhonderd vijf en negentig jaren na de geboorte van Jezus Christus. Hij was sinds vijf jaar een soort muzikaal vaderfiguur voor Jaap Kwakman waarmee ik al een aantal keren had opgetreden en hij zag in mij een zangtalent zoals hij die sinds Piet Veerman niet meer gehoord had in ons palingdorp. Jaap Kwakman meldde mij vervolgens dat ik daarop heel trots mocht zijn en jong als ik was voelde ik.. of liever gezegd: hoorde ik.. mezelf met de dag groeien... Ik voelde me gevleid.. en zo begint dat hè. Zo doen die figuren dat.
De Witte palmde mij op een hele vriendelijke, nonchalante manier in en ik werd een volgeling. Net zoals nu droeg ik ook in die dagen al een zilveren kruis om mijn nek dat ik van mijn katholieke ouders had gekregen om mij te beschermen tegen kwade invloeden van buitenaf en onder het motto: “Baat het niet, dan schaadt het in ieder geval ook niet” droeg en draag ik het kruis altijd zichtbaar dag en nacht maar vanaf het eerste moment dat Jaap de Witte het kruis zag veranderde er iets in de relatie tussen mij en De Witte...mijn Volendamse Baghwan. Hij bleek over een schat aan informatie en parate kennis te beschikken waarmee hij alle verhalen en overleveringen betreffende het bestaan van ene Jezus Christus en vooral zijn zogenaamde vader in die zogenaamde hemel genadeloos naar het rijk der fabelen kan trappen. JdW is een belezen man en ik in die tijd helemaal niet. Ik was een jongen van een jaar of twintig met een baan die ik niet leuk vond. Een situatie waarin ik mezelf had gemanouvreerd, die tamelijk uitzichtloos leek. Ik had het gevoel dat ik mijn leven had verknalt en wist niet wat mijn functie op aarde was en waar ik heen moest. Ik was het ideale slachtoffer voor deze nieuwe goeroe die met zijn korte blonde haar en satanische schaterlach in de verste verte niet leek op mijn vorige goeroe Jezus Christus.
We gingen met z’n drieen in zee. De Witte vertelde waarheen we moesten varen.. waar de vis zat.. en we gooiden onze netten uit om ze in de jaren die volgden steeds rijkelijk gevuld weer boven te halen. We veranderden water in wijn.. veel wijn.. en andere sterke drank en gebruikten zelfs de kerk, het huis van God, als een marktplaats om onze producten aan de man te brengen. We geloofden in elkaar en dat geloof maakte ons beresterk. Ik luisterde altijd naar de raad van De Witte maar deed lang niet alles zoals hij het ’t liefste zag. Ik hield m in de gaten. Dat had ik geleerd van m’n ouders die nog altijd op m’n andere schouder goede dingen in m’n oren fluisterden. Ik ontwikkelde een zesde zintuig waarmee ik de verhalen van mijn goeroe door een denkbeeldige zeef haalde. De waarheid werd doorgelaten. Uiteindelijk kwamen we op een punt dat JdW zelfs af en toe bereid was naar ONS te luisteren en zelfs af en toe bereid was toe te geven dat HIJ ernaast zat. Voor mij voelde dat als een overwinning.. Een heilig gevoel en tevens het moment dat het Koninkrijk Jaaps begon af te brokkelen. Dit was voor mij min of meer een teken dat ik er alleen voor stond. Dat er niemand meer boven mij was die weet wat mij stond te gebeuren. Dat mijn toekomst afhangt van de beslissingen die ik zelf neem. Aan de ene kant was dit een opluchting en aan de andere kant voelde het als een soort vrije val zonder einde. Jaap de Witte bleek ook maar een gewone sterveling. Daarom mengde Jaap Kwakman zich nooit in de gesprekken, of liever gezegd monologen die De Witte tegen mij voerde. Kwakman kende hem natuurlijk vijf jaar langer en had dat ook allemaal meegemaakt.
Op een dag nam De Witte mij apart in een kleedkamer na een optreden waarbij we alledrie hadden gestraald als engelen. “Het publiek begint meer en meer te begrijpen wat de 3js bedoelen, als dit nog een jaar zo door gaat dan kunnen wij niet meer stuk” sprak Japie Kwakman dolenthousiast vanuit het hokje ernaast. De Witte lachtte genoegelijk en begon wederom een monoloog: “Jan, zie je nu zelf wat we teweeg brengen en gebracht hebben in de afgelopen tijd. Het is allemaal een kwestie van energie. Wij hebben dit jaar enorm veel energie gestopt in onze carrieres... in onze levens.. in ons uiterlijk. We waren NIET TE BEROERD (hij verhief z’n stem even) om er andere leuke dingen voor OP TE GEVEN... en het PUBLIEK.... geeft de energie MET ALLE LIEFDE.. terug. Daarvoor hebben wij NIEMAND anders nodig dan ONSZELF. GEEN GOD... GEEN BUDDHA... ZELFS NIET HET LOT. ALLES regel je zelf.. Je leeft HIER en NU en wat morgen in JOUW LEVEN gebeurt bepaalt NIEMAND... behalve jijzelf... Ik wil je dat je dat heel goed in je oren knoopt en NOG meer in jezelf gaat geloven... niet meer in mijn bijzijn praten over sprookjesfiguren als Jezus Christus die over een paradijs genaamd “de hemel” praat waar zijn vader de directeur is en waar je naartoe gaat als je dood bent. ALS JE DOOD BENT IS ER NIKS... dan heb je GEDAAN wat je KON en is je TIJD... OM.
Ik slikte het brok in m’n keel door en haalde m’n mond open om iets te zeggen maar er kwam alleen “eeeeeehh”...
Jaap de Witte gaf me nog een schouderklopje en liep toen weg. Terwijl hij verderop z’n gitaarkoffer in stond te pakker meldde hij tot slot nog dat ik net zo goed een foto van hèm om m’n nek kon hangen met daarachteraan nog die flauwe grap dat Jezus eigenlijk verdronken was maar dat het vaticaan had gekozen voor de versie met het kruis omdat we anders allemaal met een kom met water om onze nek zouden moeten lopen. Daarachteraan galmde de satanische schaterlach en mijn ouders op m’n schouders drukten hun vingers in m’n oren. Later op de terugweg zat ik achterin de auto nog twee uur te denken aan zijn woorden. Ergens had hij wel gelijk en hij beschikt ook over de feitelijke kennis terwijl ik er geen speld tussen kan krijgen maar toch... Toch zijn er wonderen gebeurd... zieken genezen... Toch zijn we mekaar op een heel toevallige manier tegengekomen... toch komen er bepaalde mensen op je pad die je precies nodig hebt... toch word je geboren met een gave... Toch bereik je datgene wat je met heel je hart wil. Hoe komt dat? Is dat dan soms het noodlot? en wie gaat er dan over het noodlot? Wie bepaalt dat? Zelf heb ik geen zin om dat op feiten uit te zoeken of om te geloven dat dat allemaal onzin is of pure toeval. Ik vind rust bij de gedachte dat die energie God is. De kracht die al die onverklaarbare toevalligheden teweegbrengt wil ik graag God noemen en als ik dan zo’n bijzonder jaar achter de rug heb, waarin ik vaak gedacht heb “waaraan heb ik dit toch te danken?” dan wil ik eind december onder het genot van een glas champagne het kruisje om mijn nek zoenen en een toost uitbrengen op God. Omdat hij bijvoorbeeld op een avond zo’n 12 jaar geleden Japie de Witte de energie gaf om  naar een optreden van mij te gaan kijken waarna de 3js elkaar hadden gevonden om elkaar nooit meer los te laten. 
Afgelopen weekend heb ik mijn huis heel feestelijk versierd met bloemen, kersttakken, een klein kerstboompje, overal lichtjes omdat ik die sfeer nou eenmaal graag in m’n huis wil. Wat ik ook graag eens wilde maken was een kerstgrot.
Toen ik daarover ging nadenken werd een Japie-de-Witte-wijsheid zich van mij meester. Het verhaal van Jozef en Maria en de onbevlekte ontvangenis van Jezus in een kribbe met een ster die de drie wijzen uit het oosten de weg wees... KOM NOU!!
Dat soort dingen hoef ik toch niet te geloven!? Nee, dan kan ik net zo goed een tafereeltje van Alice in Wonderland of Harry Potter gaan bouwen op me dressoir. Vandaar dat ik dit jaar “De Soulgrot” heb gebouwd. Een kruising tussen een heuse berggrot zoals ze die destijds hadden in Bethlehem en een concertpodium zoals we die tegenwoordig kennen van grote festivals als Lowlands. Daarin wordt een kerstoptreden verzorgd van een negroïde soul/jazz-band en alle kerst-klassiekers komen voorbij... in mijn hoofd dan hè. Ik heb er een foto van gemaakt voor de spiegel waardoor je mijzelf ziet boven de grot als een soort God, die zag dat t goed was.
Tot slot vind ik dit een mooi moment om (ook namens Jaap en Jaap) alle fans vrolijk kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar toe te wensen en te bedanken voor het enthousiasme en het plezier en de energie die jullie ons gegeven hebben in het afgelopen jaar. We zullen er alles aan doen om het in het volgende jaar en nog tientallen jaren daarna voor jullie nog veel leuker te maken want we leven nu en als je “DOOD BENT IS ER NIKS MEER”. -Hou je bek Japie de Witte!!-