BLOG

I'm supposed to write a happy song about a "zangcabine" but I can't .... because I don't know the English word for "Zangcabine" and I don't want to write a happy song about it.. so... wordt het maar weer een blogverhaaltje in het Nederlands...
Ik had ooit beloofd op de Twitter dat ik over deze lijdensweg nog weleens wat zou schrijven maar vanaf het moment dat daar reacties op kwamen... een minuut later dus... want als het op de Twitter langer dan een minuut duurt voordat er een reactie komt op jouw tweet dan moet je je als artiest ernstig zorgen gaan maken om je populariteit en eens goed bij jezelf te rade gaan... maar dat even ter zijde... Vanaf dat moment dus bedacht ik me dat ik eigenlijk iets te pissig was op Jaap Kwakman vanwege zijn actie, om er uberhaupt al iets over te gaan schrijven. Nu na twee maanden is mijn woede wel bekoeld en kan ik zelfs gerust stellen dat Jaap Kwakman uiteindelijk gelijk had en we beschikken over een van de beste en meest sfeervolle studio's van Nederland, vooral dankzij de nieuwe zangcabine... maar ik zal uitleggen dat ik ook niet helemaal ongelijk had.
Onze Japie heeft de, meestal heel nuttige maar ook ziekelijke interesse voor alles "waar een stekker aan zit" (zouden oude Volendammers zeggen) en dan vooral in combinatie met beeld en geluid. Heel handig ook, zoals ik al zei want daardoor ging Jaap al op z'n zesde gitaar spelen, akoestisch vanwege het geluid en elektrisch vanwege de stekker, had hij als eerste van Volendam een computer en als eerste internet. Op het internet was toen nog weinig te zoeken voor gewone mensen maar dat maakte Jaap niet uit. Alles wat er wel te zoeken was dat vond Jaap en daar kreeg 'ie dan ook verstand van. Jaap kan zich heel goed alleen vermaken met dit soort informatie en zo heeft 'ie z'n hele jeugd alleen op z'n kamer doorgebracht met een computer en z'n gitaar... zonder eten. Pas toen hij in een band ging spelen kwam ik hem dus voor het eerst tegen in 't Gat van Nederland (voor mensen die nooit in Volendam zijn geweest: dat is het grootste tralala-bedrijf van het dorp) en zo is er daarna een heleboel gebeurd. Jaap had het snel voor mekaar dat wij op zijn kamer bij z'n ouders boven in 1993 complete demo's konden maken zonder dat er ook maar iets meer nodig was dan zijn gitaar, zijn computer en een microfoon. Complete demo's waar menig beginnend amateur nu nog apetrots op zou mogen zijn. Maar Jaap was zich uiteraard ook bewust van de mogelijkheden op het gebied van opnametechniek dus vanaf dat moment is, onbewust, zijn missie begonnen. Jaap wil... de beste studio van Nederland hebben... het mag niet minder dan dat... en wij hebben niks te vertellen. Telkens als wij vinden dat onze studio heftig genoeg is om een top-album op te nemen heeft Jaap alweer dingen verkocht op marktplaats en nieuwe besteld voor net iets meer geld... En het vervelende is nog dat 'ie achteraf steeds gelijk krijgt.
Onze studio verplaatste van de slaapkamer bij z'n ouders naar de logeerkamer van z'n eigen huis. Een heel klein kamertje maar wel ingericht als studio met zitplaats voor precies drie man... hadden wij even mazzel dat we ook precies met z'n drieen waren. Met het geld dat we verdienden met optredens die we deden op de dijk in de cafe's, op bruiloften en tijdens trouwmissen kochten we betere studio-apparatuur zodat we echt redelijk professionele opnames konden maken. In die homestudio maakten we zo de lokale albums "3JS dansen op de dijk" en "Liedjes in de toon van het leven"... de meeste van jullie welbekend.. Deze albums vormden de basis voor "Watermensen". Een aantal zangpartijen, waaronder bijvoorbeeld het "Wiegelied" en "Het Licht in je Ogen" heb ik wegens tijdgebrek zelfs op een hele broeierig warme zomerdag op mijn eigen slaapkamer opgenomen met een microfoon in mijn laptop... en wie heeft er ooit geklaagd over de kwaliteit van de opnames zou je zeggen... Hooguit mijn buren die mij steeds "Ik zocht naar het VUUUUUUUUUR" hoorden schreeuwen en lichtelijk in paniek raakten met al die kleine kinderen op de straat.
Ondanks dat de meeste mensen het niet horen is er wel degelijk een groot verschil in geluidskwaliteit tussen het album "Watermensen" dat dus op die slaapkamers is opgenomen en het album "Kamers van m'n hart" dat in de Votown studio tot stand kwam. De Votown Studio was dan ook een idee van Jaap. Na de opnames van de twee lokale cd's.. allebei tijdens een veel te warme lente in resp. 2005 en 2006 had Jaap er genoeg van dat het allemaal bij hem thuis in dat kleine benauwde kamertje moest zonder airco, met twee katten die steeds voor het beeldscherm langs liepen. Jan Smit had een pand gekocht voor zijn merchandising en de bovenverdieping had hij veranderd in een huiskamer compleet met keuken, wc en doucheruimte maar hij maakte er geen gebruik van want hij kreeg verkering met Yolanthe en ging al snel bij haar inwonen in Hilversum. Dit bracht Jaap op het idee om voor te stellen om samen met Jan en Nick en Simon een studio te maken op die bovenverdieping. In eerste instantie kwam het erop neer dat we met z'n zessen de bovenverdieping gingen huren en dat wij onze eigen studio-apparatuur daar neer zouden zetten waar we dan met z'n allen gebruik van konden maken. Zo gezegd, zo gedaan... en Japie de Witte en ik dachten dat het goed was.
Niets bleek echter minder waar. Deze ruimte die bijna tien keer zo groot was dan het slaapkamertje moest worden benut. Wat er vervolgens allemaal is aangekocht, weer VERkocht en opnieuw aangekocht maar dan steeds iets duurder en geavanceerder, dat is een gebed zonder end waarmee ik jullie niet zal lastigvallen maar wat dus nog wel grappig was is het verhaal over DE ZANGCABINE. Iedere zichzelf respecterende studio moet een zangcabine hebben. Een geluiddichte cabine zodat op de opnames van de zang geen bij-geluiden zijn te horen op de achtergrond van een hond in de straat, een vliegtuig of een te zwaar ademende Japie de Witte die ook nog eens met z'n veel te grote schoenen op de grond tikt op de maat.. Aangezien wij bezig waren een huis van Piepschuim te bouwen in Frankrijk (zie enkele eerdere blog-verhalen) moest een zangcabine van dit verdomd veelzijdige materiaal ook geen probleem zijn. Onze vriend Niels werd ingeschakeld en binnen no-time stond er eentje van piepschuim midden in onze studio met daar omheen een laag cement en daar weer overheen een laag gips waardoor het geheel al gauw een kilo of duizend weegt. Het hele album "Kamers..." is ingezongen in die cabine en we vonden het werkelijk schitterend... misschien voor mij een beetje warm in dat hokje tijdens de zomer van vorig jaar maar ik klaagde niet want we hadden eindelijk die topstudio waar we van gedroomd hadden.
Totdat we een paar maanden geleden op bezoek waren bij Michiel Hoogenboezem...een bekende geluidstechnicus die wij zeer respecteren en daarom hadden gevraagd onze live dvd "Akoesteren" af te mixen in zijn studio in het Friese dorpje Wergea onder de rook van Leeuwarden. Michiel heeft daar een gigantische boerderij met zijn studio op de bovenverdieping. Zijn studio die lang niet zo professioneel is als die van ons maar Michiel doet er blijkbaar te gekke dingen mee. Mirjam van Twarres is er bijvoorbeeld kind aan huis. Opvallend op zijn zolder was de professionele zangcabine (compleet met airco) die hij daar had staan en toen wij daar voor het eerst waren zag ik gelijk aan de blik in de ogen van Jaap K. toen hij naar de cabine keek en erin ging staan.. hoe laat het was. Namelijk tijd voor onze nieuwe zangcabine die we nog geen jaar geleden hadden laten bouwen. Tot onze grote verbazing zei Michiel na de honderd vragen die Jaap over de cabine had gesteld: "Jullie mogen deze zangcabine hebben... als jullie m zelf afbreken en meenemen." Jullie begrijpen wel dat dat niet tegen dovemansoren gezegd was maar tegen Kwakmansoren... "Die zangcabine moeten we daar zo snel mogelijk weghalen voordat ie zich bedenkt" besliste Jaap op de terugweg en tegenstribbelen van onze kant in de trant van: "Weet je wel hoeveel werk dat is" en "...waarom denk je dat Michiel van dat ding af wil... hij gebruikt m niet eens".. gaven allemaal niet meer. Ik probeerde het maar een beetje dood te zwijgen de dagen erna in de hoop dat het over zou waaien maar toen kwam ik nog geen week later 's middags in de studio om iets te pakken. Ik opende de deur en stapte in een gigantische witte stofwolk. Jaap had blijkbaar een vriend met een kettingzaag opgetrommeld en had het gipsen/piepschuimen zanghok in tien stukken gezaagd en bij de vuilstort aan de overkant van de straat gebracht. Het tafereel dat ik aantrof is het beste te vergelijken met Ground Zero in New York daags na het instorten van de Twin Towers. Net toen de tranen in m'n ogen stonden van ellende en m'n luchtwegen begonnen te protesteren vanwege mijn huisstof-allergie ging mijn telefoon. "Japie belt"... We kennen mekaar ondertussen zo goed dat ie precies weet met welke toon hij mij dan moet aanspreken om me voor te bereiden op wat ik ga zien in de studio maar hij was te laat want ik was er al... en stond al te huilen. "Ik heb het allemaal afgeplakt met plastic voordat ik begon"...probeerde hij me nog te troosten. Hij had het ook inderdaad afgeplakt maar had vervolgens geen tijd genomen om te wachten tot het stof op de grond lag waardoor het alsnog nadat hij het plastic weggehaald had, verspreidde en neerdaalde over de hele studio inclusief de computer, de keuken en de studioapparatuur. In New York heeft het een maand geduurd voordat alle stof op de grond lag en waarschijnlijk nog tien jaar voordat het allemaal opgeruimd is maar wij hebben tante Griet. Tante Griet is een tante van Jan Smit en zij is degene die onze studio schoon houdt. Zij is de gezelligste en misschien wel de beste schoonmaakster van Volendam en dat is heel wat want Volendam staat al generaties lang bekend om z'n schone huisvrouwen.. vandaar ook mijn allergie voor huisstof. Mijn moeder is namelijk ook zo'n moeder met een schoonmaak-manie die lijkt op regelrechte smetvrees. Bij mijn ouders thuis krijgt stof geen kans waardoor mijn lichaam ook nooit aan huisstof gewend is geraakt. Wanneer ik dus ergens kom waar het niet brandschoon is dan slaan gelijk mijn luchtwegen dicht en nog meer van dat soort klachten. Het enige voordeel dat mij dat vroeger heeft opgeleverd, behalve een immer schone slaapkamer, is het feit dat ik daardoor werd afgekeurd voor de dienstplicht... dat was dus niet omdat er geen vierkante legerhelmen zijn. Maar goed... tante Griet dus... die is die middag "een uurtje langer gebleven" zoals ze dat lachend zei en maakte de hele studio nog schoner dan 'ie ooit geweest was. Dat zijn ook van die magische dingen die in onze studio gebeuren.
In feite hadden we toen dus helemaal geen zangcabine meer dus we moesten wel naar Friesland voor de cabine van Michiel. Jaap Kwakman zelf had voor die dag voor zichzelf iets anders gepland... een vergadering over onze nieuwe website of zoiets dus Jaap de Witte en ik moesten naar Friesland om daar het zanghok van Michiel af te breken, in te laden in de bus van Jan Smit en naar Volendam mee te nemen. "Twee uurtjes werk... hooguit drie" zegt Jaap Kwakman dan altijd in zulke gevallen... Hij rekent altijd in z'n eigen voordeel, al dertig jaar, en zal er ook nooit achter komen dat z'n planning altijd verkeerd is maar goed... Jaap de Witte en ik daar aangekomen... Michiel had voor de zekerheid twee sterke Friese timmermannen gebeld die wisten hoe het hok in mekaar zat omdat ze het zelf hadden gebouwd en dus ook wisten hoe het weer uit elkaar moest. Als we met z'n vijven goed hard door zouden werken dan konden we die dag mooi de helft van hok afbreken en meenemen... ook omdat het hele hok sowieso niet in die bus zou passen... verzekerden ze ons. Nou dat was dus absoluut geen optie voor ons. Het hele hok moest die dag mee en alles moest ook gelijk mee in die bus. Al met al hebben we dus een uur of vijf werk gehad om de, per stuk honderd kilo wegende delen van de cabine, met gevaar voor eigen leven van het dak van de boerderij af te laten glijden langs een ladder met twee man boven en beneden twee man om met alle kracht de delen op te vangen en in de bus te sjouwen. Hoe de twee timmermannen de laatste twee delen in die bus hebben weten te manouvreren is ons nooit duidelijk geworden. In Volendam aangekomen was het namelijk niet meer mogelijk om ze eruit te krijgen zonder er een stuk vanaf te zagen. En voor de mensen die nu nog steeds aan het lezen zijn..... nu komt het mooiste van het verhaal....
Ik was die middag nadat we met de bus terug waren gekomen gelijk naar huis gegaan want ik wilde met het hele zangcabine-verhaal even niks meer te maken hebben. Jaap had een afspraak gemaakt met een bevriende timmerman om zeven uur de volgende morgen om het weer even in mekaar te zetten "Twee uurtjes werk... hooguit drie"... Ik wist zeker dat het een groot probleem zou worden om alleen al al die loodzware stukken naar boven te krijgen in onze studio maar ik bemoeide me er niet meer mee en zou de dag erna wel komen kijken als ze bezig zouden zijn. De dag erna dacht ik om een uur of elf 's ochtends: "Kom, laat ik eens gaan kijken, waarschijnlijk staat er nu wel een klein gedeelde van die 1500 kilo wegende puzzel rechtop". Toen ik bij de studio aankwam was het er angstvallig stil buiten. De Jan Smit bus stond leeg en schoon voor de deur en er was niemand. Ik dacht: "Nu hebben ze een wonder verricht met z'n allen.... weer zo'n magisch moment in onze studio.... Lourdes is er niks bij.." maar toen ik boven in de studio kwam bleek het allemaal anders te zijn afgelopen. Ik trof daar Ruud Smit, vader van Jan en beheerder van het pand, die nog een paar kleine dingetjes aan het opruimen was en die vertelde mij dat de mannen er na het naar boven sjouwen van twee van de vijftig delen van de cabine achter waren gekomen dat het hok MINSTENS VIJFTIG CENTIMETER TE HOOG WAS en daardoor onmogelijk in onze studio kon worden opgebouwd. Ze zijn vervolgens gelijk met het busje naar de vuilstort aan de overkant van de straat gereden en hebben het zanghok van Michiel boven op het oude piepschuimen zanghok gegooid dat al een paar dagen in de daarvoor bestemde container lag.
Wetende hoe ongelofelijk dom Japie zich daardoor moest hebben gevoeld, dacht ik helemaal niet meer na over het feit dat wij de dag ervoor voor Jan ### ZOveel werk hadden gedaan om het hok af te breken in Friesland en kon ik alleen maar heel erg hard lachen toen ik hem belde.
Jaap zou Jaap niet zijn als hij niet allang weer een nieuw plan klaar had. Bij de vuilstort vandaan gekomen had hij de timmerman gelijk meegenomen naar Studio Arnold Muhren hier in Volendam om te kijken hoe een professionele zangcabine gebouwd dient te worden en Patrick (de timmerman) zou gelijk de dag erna gaan beginnen met het ontwerp en de bouw ervan... "Twee uurtjes werk..... hooguit drie".
We zijn nu twee maanden verder en de studio is klaar. de eerste definitieve zangpartij voor ons nieuwe album is afgelopen week opgenomen en we zijn ongelofelijk blij met het resultaat. Onze nieuwe BLUE-BOTTLE-MICROPHONE in combinatie met het nieuwe, geavanceerde, geluiddichte zanghok compleet met airco is een wonder. Weer zo'n mirakel. Waarschijnlijk gaan we het hele nieuwe album opnemen met de Votown Studio zoals die nu is.... tenzij Jaap Kwakman binnenkort weer bij iemand anders in de studio komt en.......