BLOG

Met het risico om net zo vervelend en overbodig te zijn als menige directeur met z'n speech op het eindejaarsfeestje, moet ik toch even terugblikken op het voor ons heel bijzondere jaar 2007. Dit is het jaar zoals ik het persoonlijk heb beleefd..Natuurlijk denk ik niet dat de 3js de wereld of de loop van de geschiedenis hebben veranderd, maar mijn leven en dat van Jan en Jaap is in dit jaar wel ingrijpend gewijzigd.

Vergeef me als ik soms een beetje sentimenteel ben of als dit verhaal een beetje erg positief klinkt. Natuurlijk waren er zaken die we liever vergeten, maar zoals de grote filosoof Abe Lenstra reeds zei: ' Je kan om een hondedrol heenlopen of erbij neerknielen' .

2007 begon met de uitloper van de Jan Smit-tour waar wij met veel plezier aan hebben meegewerkt. Jan Smit is de ideale werkgever en een prettig gestoorde vakman. De collega's van de M.F. - band, Nick en Simon, de mensen van Triple en alle overige medewerkers zijn goede vrineden van ons geworden. Maanden lang spelen in de grote hallen, voor een enthousiast publiek. Fantastische tijd.

In februari begon het 3js avontuur. Met het uitkomen van de 1e single. In die tijd begon de intensieve samenwerking met de platenmaatsschappij en het management. Wat mij in die tijd prettig verrastte was de ' no nonsense' sfeer, hard werken en niet zeuren. Artist and Company-bazen Gerard en Paul, de familie Buys en medewerkers bleken mensen te zijn die van de hoed en de rand weten. Bovendien kun je heel goed een borrel of 10/20 met ze drinken. Vooral in de beginmaanden reden we stad en land af om onze platen te promoten. Het voelde voor mij echt aan als een avontuur, alles was nieuw. We ontmoetten veel mensen die inmiddels goede kennissen van ons zijn geworden, fanatieke radio en t.v. mensen die zich tot onze verbazing volledig voor ons wilden inzetten. Van presentator tot productiemedewerker en technicus, wij wisten niet dat ze bestonden en waren er soms een beetje beduusd en bijna ontroerd van. De optredens waren soms moeilijk. Het duurt een tijdje voor dat je via de media tot in alle hoeken van het land een belletje doet rinkelen. Het gebeurde wel dat we vanuit de zaal werden aangestaard alsof we afkomstig waren uit de Andromeda nevel, of nog een planeetje of 2 verder. Als we dan 's nachts terugreden uit onherbergzame streken(Nederland kan soms zo verdomd groot zijn) werd het weleens een beetje stil in onze mooie nieuwe auto. Alles heeft z'n tijd nodig bleek weer eens. Al spoedig begon zich echter een groepje fans te vormen dat er niet tegenop zag om een uur of 2 te reizen. We begonnen de gezichten te herkennen en het gaf een goed gevoel. Veel steun ondervonden we ook van onze eigen soap op R.T.V. N.H. Jolanda Polderman, cameravrouw en journaliste, had bij haar superieuren persoonlijk een lans gebroken om een reeks van 8 afleveringen te realiseren. Ze volgde ons overal en schoot prachtige beelden. Dwars door de Drentse klei sleepte ze haar camera's en microfoons, begaf zich met doodsverachting tussen de feestende massa en bleef haar onvergetelijke glimlach lachen. We zullen haar op geen enkele manier kunnen terugbetalen en hebben ons daar maar bij neergelegd.

Zo verstreken de maanden en de dingen groeiden. We gingen prettig door de zomer, een tweede single, veel belangstelling en volle feesttenten waar we vaak onze Volendammer collega's ontmoetten, het leven kon slechter.

Een bijzonder hoofdstuk waren de Spanje-reizen, er is genoeg over gezegd. Bijzondere weken waren het wél. Tijdens de 'De Zomer Voorbij' trip had ik het even slecht. Al binnen 2 dagen had ik een voorhoofdsholte ontsteking opgelopen waardoor ik letterlijk niet meer kijken kon. De airco in de bus blies ' s nachts vrieskou de ruimte in, daar kon m'n hoofd niet tegen. Jammer dat ik die dagen niet helemaal bewust heb meegemaakt, onze begeleiders van F.T.V. deelden met gulle hand Ibuprofen uit, dat was goed maar daardoor heb ik alles een beetje als een toeschouwer beleefd. Zoals bekend waren er bekende Nederlandse gasten. Allemaal aardige mensen, vooral de kennismaking met Beau van Erven Dorens zal me altijd bijblijven.
Terugkijkend overvalt me altijd de gedachte dat, hoe de zaken ook worden gepresenteerd in de media, de werkelijkheid altijd anders is en waarschijnlijk mooier. Ik bedoel daarmee dat het in de dagelijkse gang van zaken altijd neerkomt op hoe mensen met elkaar omgaan, zaken als vakmanschap, inzet en samenwerking zijn, net zoals in elk ander werkverband, verreweg de belangrijkste factoren, zonder die aspecten wordt alles leeg en waardeloos. De grappen en grollen voor de camera zijn leuk, maar wat mij het meeste boeit in de showbizz is de creativiteit en de deskundigheid van de mensen achter de schermen. De muzikanten, de technici, de cameramensen, kortom: het vak en het werk.

Na de zomer hebben we veel optredens gedaan en we zagen dat we poot aan de grond kregen in het land. Bijzondere optredens in de grote radioshows, weer veel nieuwe mensen ontmoet en onze fanclub, ' De Harde Kern' , groeide gestaag. Het werd een gewoonte om na een optreden, als de tijd het toeliet, nog even met ze te praten. Deze bijeenkomsten, buiten bij de auto, vaak met vreselijk weer, worden door de fans ' De Afterparty' genoemd. Voorbijgangers kijken vaak verbaasd als ze een hele groep mensen ' s nachts op straat zien staan. Nog één keer dan, de menselijke kant van de zaak. Tientallen mensen die blijkbaar iets aan onze liedjes hebben en daardoor met elkaar bevriend zijn geraakt. Een beetje Vrede op Aarde waar wij dan in ieder geval een bijdrage aan hebben geleverd. Mooi toch?

Laat in 't jaar waren we op uitnodiging van de E.C.I. weer twee weken in 't buitenland. Het was rustig in Turkije, naseizoen. We speelden voor werknemers van dit bedrijf en hebben enorm genoten van de hele trip.

En toen was het vakantie. Jaap en Jan vertrokken naar verre landen en ik keerde terug naar de binnenkant van m'n hoofd, m'n hart en naar het Ijsselmeer.
Als ik dit schrijf zit de maand December er ook al bijna op, eergisteren zijn we onderscheiden met een bronzen ster (beste nieuwkomer 2007 bij sterren.nl), morgen is het kerstmis. Ik ben een tevreden, misschien wel gelukkig mens. Duizend mensen zou ik willen bedanken voor mijn 2007 en dat kan niet. Twee mensen dan maar.. Jan en Jaap bedankt en kijk uit, als we zo doorgaan gaan we nog bergen verzetten.
Iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar.

Groeten,

Jaap de Witte