Uit de oude doos

Zoals jullie weten proberen we iedere editie van de nieuwsbrief wat leuk oude verhalen te vinden die we kunnen laten lezen. Al bestaan we nog maar 10 jaar, toch is er een hoop de revue gepasseerd. Het blijft echter een werkje om door de vele duizenden foto’s te gaan en net een leuk verhaal te vinden. De ene keer heb je een foto maar is die te laag van kwaliteit en kun je niet echt iets laten zien. De andere keer heb je een leuk verhaal maar geen foto. 2 weken geleden echter kwam er hulp uit een bekende hoek.

De eerste jaren van ons bestaan reden we zeker 80.000 tot 100.000 km per jaar. 3 optredens op een avond was zeker niet vreemd. Wat wel vreemd was was het feit dat er een vaste groep mensen iedere weekend bij alle optredens was. Of in ieder geval bij een groot deel daarvan. Mooie tijden waren dat, en we kregen ook een band met die mensen. Een van die mensen is Wil te Paske. Willie voor vrienden. Wij noemen haar Willie. 2 weken geleden kwam wil samen met haar dochter Stefanie een map brengen (1 voor Jan en 1 voor mij) van minstens 5 kilo met daarin alles wat ze de afgelopen jaren heeft verzameld, vanaf het ECHTE begin tot en met nu. Voor deze rubriek een ontzettend waardevol iets. We kunnen nu terugkijken in ons verleden omdat deze topper WEL de moeite heeft genomen dingen bij te houden. Mijn eigen moeder trouwens ook. Die heeft ook alles bijgehouden. Wij zijn daar gewoon veel te makkelijk in geweest en merken nu hoe stom dat is geweest. Ik heb zelfs geen foto’s van onze 2 shows in de HMH in 2010 en 2011. Zo erg is het gesteld met ons archief.

Enfin…. we schrijven 2008 en we waren genomineerd voor een Zilveren Harp. We werden gevraagd iemand te benaderen om deze prijs uit te reiken aan ons en stelden onze goede vriend Jan Akkerman voor. Reis mee naar 2008 en lees dit typische ‘blogje’ van JD die destijds ook al graag boekwerkjes schreef…..

JK

DE 3 JEES EN DE ZILVEREN HARP

‘Nou, vooruit dan,’ dacht ik. ‘Ik ga proberen of ik nog een verhaaltje kan schrijven.’ Want, toegegeven, het is erg lang geleden dat ik voor het laatst een verhaaltje schreef voor ’t Blog. Mijn kerstverhaal had een redelijk hoopje stof doen opwaaien en toen had ik alles wel gezegd wat op m’n lever lag. Tegen Japie de Witte welteverstaan want daar ging het over. Die was rond de katholieke Volendammer kerstdagen demonstratief een cursus Goddeloosheid begonnen en daardoor liepen de emoties in de band-auto af en toe dusdanig hoog op dat mijn kruisje om m’n nek begon te branden. We hebben na mijn verhaaltje vrede gesloten en besloten ieder zo’n geloof in z’n waarde te laten en ’t er niet meer over te hebben. Om het nieuwe verbond te vieren trakteerde Japie de Witte ons vervolgens op een feestmaaltijd uit grootmoeders receptenboek waarna Kwakman en ik vier weken last van onze maagjes hebben gehad, wat weer goed was voor ons dieet… We mogen dus wel stellen dat het allemaal ontzettend goed is gegaan. Zelfs al hadden we al die prijzen NIET gewonnen, dan mogen we onze handen al stijf dichtknijpen met zoveel levenservaringen die we de laatste 2 maanden hebben opgedaan.

Maar die prijzen hebben we dus WEL gewonnen en onder andere daardoor hadden we het ontzettend druk de laatste weken. Het was ons eind vorig jaar al bekend gemaakt dat we de harp zouden krijgen en het eerste wat we tegen mekaar zeiden was: ‘We gaan een nummer spelen met ’t Metropole Orkest!’ Het Metropole Orkest is muziek op het hoogste niveau. Zo hoog dat ’t voor mij in ieder geval moeilijk te volgen is. Voor de Japies ligt dat anders want die hebben ooit de discipline gehad in hun leven om gitaarlessen te gaan volgen. Waarschijnlijk is dat een aangeboren discipline die bij mij in de genen ontbreekt… of niet… of probeer ik mezelf dat gewoon wijs te maken en ben ik gewoon te lui?

In ieder geval: Afgelopen woensdag was het zover, de repetities voor het harpengala met het Metropole orkest. Toen we aankwamen was eerst Wouter Hamel aan de beurt en zo konden we eerst even kijken naar zijn liedje. De Jazz-pop van Hamel is sowieso gemaakt voor een groot orkest en ik zelf ben een groot fan van deze muziekstijl die al zo’n 60 jaar geleden bekend werd door o.a. Frank Sinatra. Ik luister graag naar cd’s met deze muziek dus ik weet dondersgoed hoe een orkest klinkt maar als je dan in werkelijkheid die 50 mensen bij elkaar ziet en ze spelen samen lied dan breekt het zweet je bijna uit. ZO MOOI. De stem van Wouter Hamel is gemaakt voor deze muziek dus dat was alvast dik genieten.

Vervolgens waren wij aan de beurt. Arrangeur en muzikaal-geniale Tom Bakker was zelf nog niet aanwezig want hij was VERGETEN dat de harpenrepetities die dag gepland waren… om maar een klein bewijsje aan te voeren dat de man “anders” is dan gewone mensen. Tom Bakker had voor ons lied “Watermensen” een arrangement geschreven voor het orkest. Dit betekent dat hij voor ieder instrument afzonderlijk een partij bedenkt en in muzieknoten uitschrijft. Voor “Watermensen” heeft hij een, wat mij betreft volkomen geschift maar zéér muzikaal arrangement geschreven. Zo raar dat ik de eerste twee keer dat ’t orkest het speelde moeite had het te volgen. Dat is kicken! Ouderwetse zenuwdruppeltjes braken mij uit. ‘Stel je voor dat ik het straks op het podium verkeerd doe met al die muzikale prominenten in de zaal. Dat ik zo in de war raak dat het hele orkest stil valt.’ Sommige mensen zouden door deze angst slapeloze nachten kunnen krijgen maar zo erg was het gelukkig niet want na de derde keer oefenen had ik ‘m heerlijk op de rit.

Tijdens die derde en laatste keer arriveerde ook Tom Bakker en wij met z’n drieën stonden ‘m aan te staren alsof ie van Mars kwam met een grote ingehouden lach op onze gezichten van enerzijds bewondering en anderzijds verwondering over hoe ANDERS je zou verwachten dat zo’n geniaal iemand eruit zou zien. Ik zal niet teveel in details treden want straks leest ie het nog en we willen dolgraag dat ie ons gaat helpen op ons nieuwe album maar toen we zijn laarzen zagen schoten we echt keihard in de lach. Het is moeilijk uit te leggen maar je moet denken aan licht-suede moonboots van een jaar of tien oud waar de wol uitgetrokken is. Tom keek ons aa, lachte ook maar een beetje schaapachtig en vroeg: ‘Wat?’… dus Kwakman zegt: ‘Die laarzen, geweldig.’

‘Ja, nou ja. DAN STA JE TENMINSTE WEL.’ Zei Tom toen terug.

Hahhahahah… Nou vraag ik me dus wel af of alleen wij drieën dit zo verschrikkelijk grappig vinden of dat jullie hier ook de humor van inzien. Zo niet, dan zitten wij met z’n drieën misschien al te lang met mekaar opgescheept in die blauwe Ford S-Max.

In die blauwe Ford S-Max vertrokken we dus gister richting ’t Spant in Bussum voor het grote harpengala. Oh oh oh was waren we toch belangrijk. Hele grote namen uit de Nederlandse muziekwereld zijn jaarlijks op dit door Buma-cultuur georganiseerde feest aanwezig om te zien welke mensen de onderscheidingen verdienen en daar hoorden de Jeetjes bij. In de foyer werd het warme buffet opgediend en zagen we dat de andere winnaars zoals Candy Dulfer, Ilse de Lange en dj Tiësto ook gewoon datzelfde eten lusten dat wij ook onder onze snorren smeerden. Dat die dus niet alleen oesters en krabcocktails eten.

‘Zie je wel… dat heb ik toch gezegd.’ Zei Japie de Witte. Die weet dat want die is wijs en nu weten Kwakman en ik het dus ook. Als die mensen dus gewoon net als ons zijn dan betekent dat dat wij ook artiesten zijn net als hun. het blijft gewoon raar dat al die bekende artiesten, radio dj’s, journalisten, managers en platenbonzen daar vol bewondering zitten te klappen en vervolgens tijdens de afterparty naar ons toekomen om die bewondering nog eens it te spreken ook. Dat is namelijk precies wat we al die jaren hebben gewild. Tijdens het feestje na het gala konden wen nog even genieten van Candy Dulfer en haar te gekke band die een optreden gaven dat werkelijk de pan uit swingde en kregen we d egelegenheid om te netwerken met allerlei mensen die we normaal nooit te spreken krijgen waarbij we verschillende goeie plannetjes gesmeed hebben voor ’t komende jaar. Kortom: een dag om nooit te vergeten en wat we vooral nooit zullen vergeten is de quote van Jan Akkerman die aan ons de zilveren harp uitreikte.

De winnaars van een zilveren of gouden harp mogen zelf bepalen wie aan hen persoonlijk de harp uitreikt en wij hadden de keus snel gemaakt. Jan Akkerman is een goede kennis van ons en een briljant gitarist. In de vroege jaren van de Volendamse muziek-stroming (voorheen palingsound genoemd) belandde hij in Volendam om de heren van de Volendamse band The Cats onder leiding van Piet Veerman (godfather van de volendamse muziek-stroming voorheen palingsound genoemd) te helpen bij de opnames door voor sommige liedjes de gitaarpartijen in te spelen. De Volendamse nuchterheid en de Volendammer vrouwen trokken hem zo aan dat hij vervolgens nooit meer is weggegaan. Hij ontmoette zijn vrouw Marjan waarschijnlijk in Bar ’t Gat van Nederland waar zij destijds werkzaam was en kocht een huis waar hij sindsdien woont met zijn twee dochters. Japie de Witte die in die tijd ook al onderdeel was van de Volendamse muziekstroming (voorheen palingsound genoemd) kende Jan Akkerman dus al heel lang en ook Jaap Kwakman belde al zo’n tien jaar geleden aan bij zijn Volendamse woning met een niet te stillen honger naar muzikale kennis in de hoop dat Akkerman hem iets kon leren dat de eerdere gitaarleraren hem schuldig moesten blijven. En of Akkerman hem iets kon leren. Tot op de dag van gister bleef Japie Kwakman (toch ook één van ’s lands beste gitaristen al zeg IK het zelf) verbaasd over de gigantische muzikale wiskundeknobbel wat het inmiddels kale hoofd van Akkerman moet zijn. Als hij een gitaar pakt dan doe ie altijd wel iets wat bijna niemand begrijpt. Met de band Brainbox brak hij samen met zanger Kaz Lux door in Nederland en na het uiteenvallen van deze band richtte hij de band Focus op waarmee hij wereldhits scoorde en bekend werd in Engeland en Amerika. Nadat ook Focus uiteenviel door zijn constante onenigheid met mede-oprichter Thijs van Leer had hij geen zin meer in al die drukte en die poespas en trok zich terug om verder te gaan als solo-artiest die met een instrumentaal bandje zonder zanger door de Nederlandse zaaltjes toerde en langs jazz-festivalletjes in het buitenland. Toen hij besloot bij de hoge uitzondering weer eens een keer met een zanger op te willen treden op zo’n jazz-festivalletje in Bergen belde hij Jaap Kwakman op of die er nog één wist en zo kwam ik weer in het verhaal. Ongeveer 7 jaar geleden is het volgens mij dat ik daar stond te schreeuwen als Stevie Wonder op een podium met Jan Akkerman en nog een paar ras-muzikanten. En hij vond mij toen god, dat zag ik aan de grijns op z’n gezicht. In de jaren erna heb ik nog twee keer met hem en z’n band opgetreden en altijd is het weer een bijzondere ervaring. Bij zijn optredens draait het voor hem, zijn band en zijn publiek maar on één ding: mooie muziek maken en verder geen poespas. Ooit werd hij uitgeroepen tot allerbeste gitarist ter wereld maar waar hiij vooral bekend om staat is zijn absolute schijt aan alles waar ook maar enigszins een commercieel luchtje aan zit. Zo ook het harpengala.

‘Marian, Japie vraagt of ik de harp uit wil reiken aan de 3JS. Is dat leuk?’ Marian is zijn vrouw, zijn Volendamse vrouw en tevens manager omdat zij de enige is die hij vertrouwt.
‘Ja, Marian vindt ’t leuk. Dan doe ik het!’ Zei hij vervolgens.
‘Moet ik dan ook een speech voorbereiden?’ Vroeg hij aan Jaap.
‘Jan, wij willen dat jij blanco het podium op gaat en ter plekke verzint wat je gaat zeggen.’ Jan Akkerman is namelijk op Johan Cruijff na de koning van de niks- en toch ook weer veelzeggende one-liners.
Na ons optreden werd hij op het podium geroepen ene en groot deel van het publiek zat al met een grijns te wachten op het commentaar van Akkerman.
‘Kijk, zo’n harp krijg je niet. Die moet je verdienen, en deze jongens verdienden ‘m al voordat ze hem kregen.’ Dat zei hij.
Al die mensen die eerst met die grijns hadden gezeten schoten, net als wij, in de lach. Daar waar alle andere mensen een verhaal vol lof en complimenten en veren voor in de reet zouden vertellen kwam Jan Akkerman met deze quote en voor de rest geen woord meer en daarmee was hij voor ons de winnaar van de avond. Na afloop werd nog aan hem gevraagd of hij nog even mee wilde komen om met ons op de foto te gaan voor de horde persfotografen die in de foyer op ons stonden te wachten maar daar wilde Jan A. uiteraard helemaal niks mee te maken hebben. Eigenlijk is hij een muzikant om jaloers op te zijn. Iemand die al z’n hele leven doet wat hij zelf leuk vindt zonder dat hij ook maar van één mens afhankelijk is. Het enige wat hij wil is mensen die oprecht geïnteresseerd zijn vermaken met zijn muziek en voor de rest niks. Zo worden wij waarschijnlijk ook over een jaar of 20 als we nog in het vak zitten. Geen persfotografen meer… geen realitysoaps… geen mensen van rtl-boulevard die je eerst dolenthousiast een kwartier staan te interviewen en het dan vervolgens toch maar niet uitzenden omdat ze liever voor de tienduizendste keer willen melden dat er een scheet dwars zit bij het paard van Belinda Meuldijk. Nee, alleen echte fans die je liedjes willen horen. Dat zou een mooie oude dag zijn voor Japie de Witte. We werken eraan.

Amen

By |2016-10-25T12:36:57+00:007 april 2016|Blogs|1 reactie

About the Author:

Jaap Kwakman

Eén reactie

  1. Wil 13 mei 2016 om 10:24 - Antwoorden

    Hoi Jaap, een late reactie (vergeef deze oude doos) maar zeer zeker niet minder gemeend. Allereerst ontzettend bedankt voor je lieve bericht, ik was helemaal van mijn à propos. Maar ik heb die mappen met heel veel plezier voor jullie gemaakt! Tijdens het maken kwamen er bij mij ook weer hele mooie herinneringen naar boven. Want wat hebben wij veel mee gemaakt! Ik ben ook zo verschrikkelijk trots op jullie hoe ver jullie sinds sindsdien gekomen zijn. Het ging niet zo maar ff, want wat hebben jullie ervoor moeten knokken en eigenlijk doen jullie dat nog steeds!
    Ik ben dankbaar dat jullie destijds op mijn pad zijn gekomen en dat ik na zo’n lange tijd nog steeds zo ontzettend van jullie kan en mag genieten. Voor mij bestaat er geen beter medicijn dan JEES-vitamine! En van die JEES-vitamine zal ik zo lang als ik kan, gebruik maken.

    Liefs en Hugs, Willie

Laat een reactie achter

X